Headline

< terug
Door Anne de Kok

Thuis-thuis zat ik op een seculiere middelbare school en was mijn christelijke identiteit een uitzondering. Ondanks dat ik hier waardevolle vriendschappen heb ontwikkeld, is mijn geloof in God iets dat ik hierin tot kort geleden niet kon delen.

Gebedsverhoring
Toen ik bijna vier jaar geleden vertrok uit de randstad richting het verre Groningen, kwam ‘vriendschap’ letterlijk met de deur in mijn studentenhuis vallen. Dit kwam in de vorm van een hele slimme jongen, die wat meer bekend was met Gods goedheid en vrijgevigheid dan ik toentertijd. Op zijn advies ben ik gaan bidden voor vriendinnen. Ik moest hoog inzetten: “Minimaal 2 vriendinnen!” Zelf vond ik dit nogal veeleisend, “Maar..”, zo zei hij, “als je last heb van je knie én je keel ga je toch ook niet naar de dokter voor alleen je knie? Je mag vragen om allebei te behandelen. Of de dokter dit uiteindelijk ook doet, is zijn keus.”

Eindstand: mijn gebed is verhoord, en hoe!? Bij mijn vereniging werd ik gezegend met een stel wondertjes! Mijn jaarclub bijvoorbeeld. FILIAE noemen we onszelf, wat ‘dochters’ betekent. Echt een jaarclub om dankbaar voor te zijn.

Zusterschap
Naast dat mijn gebed verhoord is, ervaar ik een verlangen naar meer vrouwelijke vriendschappen. ‘Zusterschap’, om even in christen-jargon te spreken. Begin dit jaar zijn we met een aantal vrouwen van Navigators Groningen bij elkaar gekomen om bezig te gaan met ‘women-only-activiteiten’. En nee, niet alleen op een cliché manier met theetjes en kleedjes, maar we gaan in kleine kringen met elkaar in gesprek over geloof en vrouw-zijn.

Als ik kijk naar het scheppingsverhaal, fascineert het mij dat de schepping klaarblijkelijk nog niet af was zónder de vrouw. Juist door bij elkaar te komen en te investeren in zusterschap, kunnen we onszelf en elkaar steeds beter leren kennen en zien welke kracht God ons gegeven heeft. Ook wij zijn gemaakt naar Gods evenbeeld en dragen dus essentiële eigenschappen met ons mee. 

Kostbaar!
In een wereld waar veel wordt gezegd over vrouw-zijn, is het vooral belangrijk om met vrouwen onder elkaar en in aanwezigheid van God te zoeken naar een manier om dit vorm te geven. Soms ervaar ik dat we als vrouwen geneigd zijn een destructieve houding tegenover elkaar aan te nemen, waarin roddelen een centrale plek heeft. Een logisch fenomeen in onze huidige maatschappij, waar ‘uitstijgen boven jezelf’ meer ruimte lijkt te krijgen dan ‘het dienen van je naasten’. Juist in het leren kennen van elkaar en het waarborgen van zusterschap, mogen we Jezus volgen door elkaar lief te hebben en te bemoedigen in plaats van te ontmoedigen.

Ik heb dus mogen ontdekken hoe waardevol en kostbaar vriendschappen zijn, ook in je geestelijke leven. Vriendschap is een geschenk waarmee je zelf gezegend wordt én waarmee je anderen ook mag zegenen.

Ik zocht, ik bad, ik vond en ik moedig je aan om dit ook te (blijven) doen!

Vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop en er zal voor je worden opengedaan. Want ieder die vraagt ontvangt, en wie zoekt vindt, en voor wie klopt zal worden opengedaan. – Mattheüs 7:7-8.