Headline

< terug

Yes, het is bijna kerst. Gezelligheid, lichtjes, kitscherigheid en volop kerstliedjes op de radio. We leven in the most wonderful time of the year. Afspraken met familie worden gemaakt, appgroepen vol vragen over wie servetjes meeneemt en wie voor het toetje wil zorgen, twijfel over naar welk feestje je zult gaan op tweede kerstdag. En tussendoor dan nog je werk netjes afronden, want die paar projectjes moeten eigenlijk nog wel vóór de kerst af…

Weken vol overwerk, avonden en weekenden vol recepten zoeken, versierstress en angst dat je niet per ongeluk het stomste feestje uitkiest: het is maar net wat je wonderful noemt. Het feest dat 2000 jaar geleden begon met het doel relaties te herstellen vanuit gevende liefde, is uitgelopen op een gigantisch organisatorisch event waar we proberen zoveel mogelijk voor onszelf uit te halen. En als jij je vervolgens teleurgesteld voelt, zie je ’s avonds facebookfoto’s langskomen van al die wél geslaagde feestjes. Was jouw familie óók maar zo leuk en zonder ruzies en was je rode wijn maar niet over je nieuwe blouse geklotst.

Dit mooie feest begon bij God die gaf. Die zichzélf gaf, en nou niet direct onder de beste omstandigheden: hij werd kwetsbaar en hulpbehoevend geboren bij heel gewone mensen in een dierenschuur. Het eerste kraambezoek was een clubje onbekenden. Jezus gaf zichzelf. En houdt mij de spiegel voor: als kerst voor jou draait om het goed voor jezelf regelen: gezelligheid, eten, de leukste mensen om je heen, een mooie woonkamer... dan heb je het niet begrepen. Kerst start met geven. De rest is alleen maar winst.

Een tijdje geleden stond ik op een conferentie met een clubje singles bij elkaar. We deelden met elkaar dat we graag vaker uitgenodigd zouden worden door mensen op de koffie, of op het eten. Totdat op een zeker moment iemand zei ‘maar… we kunnen toch zelf óók mensen bij óns uitnodigen? Daar had ik nog niet aan gedacht! Een eyeopener: zolang ik zelf blijf wachten tot iemand iets voor mij regelt, neem ik een eisende houding aan. Het zorgt ervoor dat ik chagrijnig word richting de wereld die me niet geeft wat ik wil krijgen. Maar Jezus leert me door kerst om de wereld niet ontvangend, maar gevend tegemoet te treden. Voor wie kan ik de leukste feestgast zijn? Wie kan ik uitnodigen aan tafel? Wie kan wel een luisterend oor gebruiken, of wie kan ik liefhebben met een kaartje? Hoe kan ik me richting mijn familie zo opstellen dat zíj een fijne dag hebben?

Geven: het meest enge wat je kan doen. Want: wie zorgt er dan voor mij? Dat vraagt om loslaten. Loslaten van mijn eisen, wensen en ideeën. De Bijbel leert me dat het ‘zaliger’ is om te geven, dan te ontvangen. Dat is paradoxaal, de wereld op z’n kop. Ik begrijp het ook niet. Maar als God het zegt, als Jezus het voordeed en de Heilige Geest me wil bijstaan door liefde te laten opwellen, dan moet het de moeite waard zijn. Toch?

Door Philinde van Selm​
Staf NSV