Headline

< terug
Door Jelmer Hoogland, Praeses NSA

Het leven van een leider gaat niet over rozen. Sowieso gaat het leven niet altijd over rozen, of je nou leider bent of niet. Zeker niet in crisistijd.

Technisch gezien ben ik in deze verwarrende tijd nog steeds Praeses van een prachtige vereniging. Alleen lijkt die vereniging meer in theorie te bestaan, en als ‘ie al in tastbare vorm bestaat, dan bestaat de vereniging voornamelijk online. Best abstract soms.

Zeker in de eerste weken van de coronatijd vond ik het erg zoeken naar hoe ik leiding mocht en kon geven aan mijn team, maar ook aan de vereniging. 'Hoe ben ik ook in deze tijd nog van waarde?', was een vraag die me bezighield. Misschien kom je er in deze tijd juist wel achter, hoezeer je eigenlijk je waarde haalde uit het feit dat je zo’n drukke baas of bazin was / bent. Zo’n vraag triggerde mij in ieder geval wel. Daarnaast vond ik het erg zoeken hoe je in deze tijd ook verbonden blijft met God, en in het zoeken van God, ook met elkaar verbonden blijft. Kan dat nog? En hoe dan?

Gelukkig merk ik dat ik meer m’n draai aan het vinden ben. En hoewel ik er reikhalzend naar uit heb gezien dat we weer wat vrijer kunnen bewegen, merk ik dat een periode als deze vormend voor je kan zijn, als je besluit er het beste van te maken.

Want als ik Romeinen 8:28 mag geloven kan God alles, maar dan echt álles ten goede gebruiken voor wie Hem liefhebben. Ik heb dat ook gemerkt. Juist in deze tijd merk ik weer extra dat God zich niet alleen toont binnen kerkmuren of op de Betteld, maar dat hij bij jou op je studentenkamertje wil komen. Hij heeft deze aarde gemaakt, dus denk je niet dat hij zich juist in een ontzettende verscheidenheid (ook aan jou) kan tonen? God laat wat van zichzelf zien, juist in de ‘zachte bries’ die aan je voorbij trekt zonder dat je het misschien zelf altijd door hebt (zie 1 Koningen 19:12-13). 

Het is een mooie tijd, om (opnieuw) bij God aan te kloppen. Om te zeggen: ‘Hier ben ik, Heer, alles om me heen valt weg, en heel veel meer dan terug naar U rennen kan ik niet.’ Om eerlijk te zijn is dat denk ik het enige dat Hij wil horen. Dat is voor Hem het startschot om verder met je onderweg te gaan. En of dat soms wat commitment vraagt? Ja, dat denk ik wel. Zoals een goed Navigator betaamt zijn er denk ik tal van mooie vormen en ideeën die je deze tijd kunt aangrijpen, om Hem, de allerhoogste te ontmoeten.