Headline

< terug
Door Gerlinde Veerman, Herus NSA

M'n pieper klinkt. Ik kijk op het beeldscherm en zie dat één van mijn patiënten op zijn bel heeft gedrukt. Ik kleed me om. Handen desinfecteren. Mondkapje op. Spatbril. Schort. Handschoenen. Zo, mijn wapenuitrusting is aan, schiet er door m'n hoofd. De klapdeuren vallen achter me dicht en ik voel me een soldaat die ten strijden trekt tegen een meedogenloze vijand.

Ik sta in de rode zone en besef me dat ik niet dichterbij de kern van alle heisa kan komen. Hier gebeurt het, waar alle denkbare mediakanalen vol mee staan. Hier gebeurt het, waar in de politiek 24/7 over gesproken wordt. En toch, toch voel ik me veiliger dan waar ook op dit moment. Beschermd en oplettend stap ik de patiëntenkamer in en help waar nodig is. Tien minuutjes later stap ik de kamer uit en vervolgens begint de uitkleed-procedure (klinkt vulgair, is 't niet). M'n handschoenen eerst uit. Handen desinfecteren. Schort uit. Handen desinfecteren. Monkapje af. Handen desinfecteren. Spatbril af. Handen desinfecteren. Rode zone uit. Handen desinfecteren. Ik ben oprecht benieuwd hoe mijn handen er over een maand uitzien. 
 
Ik kom thuis en ik blijf maar denken aan dat beeld van die wapenuitrusting. Je voelt het bruggetje vast aankomen; in de Bijbel kun je ook lezen over de geestelijke wapenrusting. Een wapenrusting die je van God ontvangt om je te wapenen tegen de machten van duisternis, een wapenrusting waarmee je je kunt wapenen in deze moeilijke periode. Ik bid je toe dat je ondanks deze onzekere en angstige tijd de waarheid als riem om mag doen en je je hoop op Jezus mag vestigen die de waarheid is. Ik hoop dat je het harnas van gerechtigheid  aan mag doen, die je beschermen tegen eenzame gevoelens of gevoel van nutteloosheid tijdens de lange dagen alleen thuis. Dat je de sandalen van vrede mag aandoen, waarmee jij je vast mag houden aan het goede nieuws dat God ons in deze situatie niet loslaat. Je het schild van geloof mag vasthouden, als de zorgen steeds groter worden en jij je machteloos voelt. Je de helm van redding op mag zetten, dat jij niet meer met de vraag bezig hoeft te zijn of je ziek wordt of niet, maar dat je erop mag vertrouwen dat je op geestelijk niveau veilig bent in Zijn handen. En tot slot hoop ik dat je het wapen van gebed voortdurend in mag zetten. Om voor jezelf, kwetsbare mensen in je omgeving, de zieken, de overheid, het zorgpersoneel etc. te bidden. Het is zo troostend en onmisbaar om in deze situatie in contact te staan met God en je open te stellen voor zijn geweldige kracht. 
 
Morgen ga ik weer naar m'n patiënten. Om eerlijk te zijn heb ik geen idee hoe de situatie er morgen uit gaat zien.  Maar gelukkig heb ik dan mijn dubbele wapenuitrusting aan. Wat een zekerheid in deze onzekere periode. God is goed!