Headline

< terug
Door: Fleur van Leeuwen

Voor de derde dag op rij word ik wakker met een zwaar hoofd. Zwaar van de alle gedachtes die er doorheen vliegen. Al het slechte nieuws over de corona crisis, al het verdriet en alle angst van de wereld lijken als een deken over me heen te liggen. Ik weet meteen zeker: zo wil ik niet aan m’n dag beginnen. Ik stap uit bed, trek m’n badjas aan en zet in de keuken een kopje koffie. Terwijl ik de slaap uit m’n ogen wrijf, slof ik naar beneden. Naar m’n bank, de plek waar ik God graag ontmoet aan het begin van de dag.
 
Bidden. Het is mijn eerste impuls wanneer ik zo overweldigd wakker word. De crisis, alles wat er gebeurt en op me afkomt, het is teveel om alleen te dragen. Het idee om het bij een groter persoon neer te leggen geeft me rust. Iemand die de situatie overziet, die weet wat er aan de hand is en wat er wel en niet zal gebeuren. Ik weet niet wat er gaat komen maar ik zit ook niet achter het stuur. En, nog veel belangrijker, ik vertrouw de bestuurder.
 
‘Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank hem in al uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren.’ -Filippenzen 4: 6-7
 
De vrede van God gaat het verstand te boven. Dit vers herinnert me aan de reden dat ik bid. Wanneer ik bid vraag ik me weleens af of ik niet tegen een muur aan het praten ben of hoe God me precies gaat helpen. Maar toch blijf ik het doen omdat het me helpt, omdat ik die vrede van God tegen blijf komen. Ik snap er niet veel van maar ik ben ook veel te veel mens om alles te snappen wat God doet. Het gaat mijn verstand te boven.
 
Wanneer ik bid probeer ik zoveel mogelijk als mezelf bij God te komen. Er zijn een hoop mooie teksten of zinnen die we als christenen graag gebruiken in gebed en die helpen om een bepaald gevoel te verwoorden. Maar ik merk dat dat christelijk jargon bij mij soms er voor zorgt dat de woorden niet echt bij mij vandaan komen of dat ze hun betekenis verliezen. God verwacht geen poëtische hoogstandjes, hij wilt mijn hart. Het verlaagt voor mij de drempel om gewoon tegen God te praten zoals ik tegen een goede vriendin zou praten: dit speelt er in mijn leven en ik heb Uw hulp daarbij nodig.
 
Dus wanneer ik wakker word op een dag die ik niet alleen kan dragen, ga ik zitten en vertel ik alles eerst aan God. En daarna bel ik een vriendin op of klop ik aan bij een huisgenoot voor praktische hulp bij de situatie. In deze tijden van crisis merk ik dat ik meer dan ooit op gebed leun. Samen komen we deze tijd door: biddend en pratend.