Headline

< terug

Wanneer de coronacrisis uitbreekt, moet Gerlinde (21) haar bestuurstaak als Herus van Navigators Studentenvereniging Amsterdam (NSA) grotendeels neerleggen. Ze gaat fulltime aan de slag in het ziekenhuis. Als afgestudeerd verpleegkundige is ze wel wat gewend, maar de heftigheid van de situatie aan de ‘frontlinie’ is mentaal zwaar. Lees hier hoe Gerlinde toegerust met twee wapenuitrustingen, meer leerde vertrouwen op God. 

Gerlinde groeit op in Huizen in een ‘lekker dynamisch gezin van zes’. ‘Ik ben in een veilige bubbel opgegroeid met veel kerkactiviteiten en ik had alleen maar vriendjes en vriendinnetjes van de kerk. Op mijn zeventiende ging ik in Amsterdam studeren en na een jaar werd ik lid van NSA. In deze tijd heb ik veel over mezelf geleerd en stappen gemaakt in mijn relatie met God. Als ik over de afgelopen jaren bij NSA nadenk, ben ik vooral dankbaar voor de mensen om me heen die echt het allerbeste met mij voorhadden. Er zijn veel mensen geweest die me hebben bemoedigd en aangemoedigd om God te zoeken en te werken aan mijn relatie met Hem. Ik geloof dat God hen op mijn pad heeft gebracht om me tot bloei te laten komen. Deze tijd heeft veel invloed gehad op hoe ik naar mezelf kijk. Toen ik de vereniging binnenkwam was ik een stuk onzekerder. Het is zo belangrijk om juist in die periode mensen om je heen te hebben die je inspireren om je identiteit in God te zoeken.’

‘Vorig jaar ben ik afgestudeerd, maar kreeg ik het een beetje benauwd van het idee dat ik lid-af zou worden. Toen heb ik besloten om een jaar bestuur te gaan doen, want hoe mooi is het om een jaar leiding te geven aan een vereniging waar je zoveel ontvangen hebt. Het belangrijkste wat ik dit jaar geleerd heb is dat ik mezelf niet meer hoef te bewijzen omdat God dat al heeft gedaan. Ik was erg gericht op resultaat en ging dat dan vergelijken met andere mensen, maar God heeft zo’n andere boodschap! Hij zegt gewoon: “Wees in mijn aanwezigheid en leef met mij”.’

‘De start van de coronacrisis was een behoorlijk hectische periode. De dag dat de eerste golf met maatregelen kwam voelde het alsof de wereld even stil stond. Al snel kreeg ik mailtjes van het ziekenhuis met de vraag of ik meer wilde werken. Voor mij was het toen gewoon verstand op nul en gaan. Het gaf wel spanning, omdat je te maken hebt met een hele dynamische zorg die telkens weer verandert. Waar je normaal gewoon de patiëntenkamer oploopt moest je nu een complete wapenuitrusting aan.’

‘Deze tijd heeft wel impact op me gehad en daardoor ben ik ook dichter naar God toegegroeid en heb ik Hem meer leren vertrouwen. Op een gegeven moment was er bijvoorbeeld een vrouw die achteruit ging maar de taal niet sprak. Het was heel moeilijk om haar uit te leggen wat er aan de hand was en dat ze mogelijk zou kunnen gaan sterven. Ze raakte een beetje in paniek omdat ze niet begreep wat er gebeurde. Helaas is ze kort daarna overleden. Op dat moment merkte ik dat God me de rust gaf om daar op een goede manier mee om te gaan. Het enige wat je kunt doen is op de beste manier proberen te handelen en het vervolgens aan zijn voeten leggen. Ik had mijn fysieke wapenuitrusting bestaande uit een mondkapje, handschoenen, schort en mutsje, en God als mijn tweede wapenuitrusting, mijn geestelijke wapenuitrusting die mij fit houdt. Daarin merkte ik dat God steeds bij me was en ik enorm veel kracht kreeg, elke dag opnieuw. Ik geef Hem de ruimte in mijn dagelijks leven en ik merk dat Hij me continue vernieuwd en ik Gods lichtje mag zijn. Daar bid ik ook vaak voor.’

‘Aan de lezers wil ik het kinderliedje Ik stel mijn vertrouwen meegeven. Ik geloof dat God dit liedje in praktijk wil brengen in jouw hart, dat je rust en vrede mag hebben omdat je je vertrouwen op Hem stelt. In het vertrouwen dat God je bijstaat en voorziet wordt het leven echt verrijkt.’

Interview: Marlies Hoekman
Fotografie: @Mirjam van Klaarbergen photography