Headline

< terug

Tom en Elna (NSW) besluiten afgelopen september een demonstratie te organiseren om aandacht te vragen voor de vluchtelingencrisis. Allebei willen ze graag iets doen aan de schrijnende situatie in de vluchtelingenkampen en zich zo samen inzetten voor recht. 

Tom: “Op het moment dat de brand ontstond in vluchtelingenkamp Moria, was ik al veel over de vluchtelingencrisis aan het nadenken. Ik had eerder meegedaan aan een stilte-protest in Zwolle en wilde graag iets soortgelijks organiseren in Wageningen. Toen heb ik Elna gebeld en gevraagd of ze hierbij wilde helpen. Ik zei tegen haar: ‘Ik heb een doorpakker nodig.’ Als ik iemand ken die dit goed kan, is het Elna wel.”

Je hoort iets te doen
Elna: “Vorig jaar hebben we bij NSW een lezing gehad van Rikko Voorberg over hoe je om kan gaan met frustraties rondom onrecht. Wat ik tof vond aan Toms verzoek, was dat hij wilde proberen om samen iets te doen aan deze crisis waarbij je je heel machteloos kan voelen. Zelf had ik eerst nog wat twijfels over het protest, omdat ik dacht: ‘Wat voor verandering breng je hiermee?’ Ik heb deze twijfels met mijn ouders besproken en mijn vader zei toen: ‘Weet je, als mensen een dak nodig hebben, dan bied je ze een dak. En als ze eten nodig hebben, dan bied je ze eten. In die vluchtelingenkampen gebeurt iets verschrikkelijks en daar hoor je iets aan te doen.’ Ik realiseerde me dat je als christenen de overtuiging hebt dat je om elkaar geeft en dit was een manier om dat te laten zien.”

Tom: “In die periode was ik het Bijbelboek Jakobus aan het lezen. Daarin staat duidelijk dat geloof zonder daden dood is. Ik vond dat best confronterend. Toen Moria in brand stond, realiseerde ik me dat dit het moment was om praktisch uiting te geven aan mijn geloof.”

Samen voor recht 
Elna: “Tom en ik hebben hele verschillende persoonlijkheden en tijdens ons bestuursjaar botste dat wel eens. De visie in ons bestuur was dat je dingen niet onbesproken liet, waardoor wij toen hebben geleerd om heel eerlijk te zijn tegen elkaar. Onze communicatie is daarom heel sterk. Dit maakt dat je als twee verschillende personen, nog steeds makkelijk kan samenwerken. Dit hielp ons ook in het organiseren van het protest.”

En nu?
Tom: “We kijken positief terug op het protest, maar tegelijk is er natuurlijk ook frustratie dat de Nederlandse overheid hier zo weinig aan heeft gedaan. De situatie in het nieuwe kamp is 6 maanden na dato nog steeds inhumaan. Ik geloof wel dat we als christenen onze stem hierin moeten laten horen. Rikko Voorberg had ook een mooie uitspraak hierover: ‘Soms moet je praktisch iets doen om jezelf eraan te herinneren waar je eigenlijk in gelooft.”

Elna: “Er waren ongeveer 80 mensen bij het protest aanwezig. Alhoewel dit niet heel veel is, raakte het me toch dat al deze mensen waren gekomen om zich zo uit te spreken tegen onrecht. Als je hart hebt voor recht, zou ik willen zeggen dat het ook niet allemaal zo groot hoeft. Je hoeft niet  per se een protest op te zetten. Het is vooral belangrijk dat we hier samen over blijven praten en ervoor bidden, want zo zorg je dat het leeft!”



Interview: Marlies Hoekman
Fotografie: Noa Schouten