Headline

< terug

Om 10:00 ’s ochtends stap ik het gebouw van Youth for Christ in Driebergen binnen. Ik ben nog een klein beetje moe van onze bestuursvakantie en de voorrondes van het songfestival, maar ik mag met de reistijd van mijn bustocht vanuit Wageningen niet klagen. Ik word verwelkomd door bestuurs- en stafleden van Navigators uit heel Nederland. We zijn bij elkaar voor de derde en tevens laatste NSVO van ons bestuursjaar. NSVO’s zijn dagen waarop we met alle besturen bij elkaar komen om toegerust en uitgedaagd te worden door NSV.
 
De NSVO's 
Op elk NSVO nemen we de tijd om God te aanbidden en Hem te zoeken in gebed. Ik geloof dat we uiteindelijk van Hem afhankelijk zijn en dat Hij ook leiding heeft over onze verenigingen.
De eerste NSVO heb je al tijdens je f.t.-periode in mei. Dat is voornamelijk een dag om je verlangens voor je stad en voor je vereniging op papier te zetten. Dit mag je later concreet gaan maken in je beleid. Deze werd opgevolgd door een NSVO van twee dagen in november, waarin we terug op scherp werden gezet. NSV heeft het verlangen dat onze verenigingen missionaire discipelschapsbewegingen zijn, binnen de context van een studentenvereniging. Dat gaf mij veel vragen. Wanneer ben je een discipelschapsbeweging? Wat valt onder missionair zijn? En ook, wat doen wij dan precies in Wageningen? In deze twee dagen werden we overspoeld met verlangens; Gods koninkrijk hier op aarde, leden die leven met hun blik gericht op Jezus, leden die elkaar op weg helpen om God beter te leren kennen en verenigingen die gastvrij open staan voor externen. We kregen de vraag: welke cultuur en structuurelementen in je vereniging zijn hieraan ondersteunend, of juist niet?
 
Een grote visie concreet maken
De visie van Navigators voelde voor mij altijd groots en onhaalbaar, maar tijdens deze NSVO leerde ik dat dat niet zo hoeft te zijn. Het lijkt me fantastisch als we binnen onze verenigingen steeds meer op een  kleinschalige manier met elkaar optrekken om God te zoeken en dat we streven naar diepgaande relaties met vrienden die Jezus nog niet kennen. Ik besefte me dat onze verlangens voor NSW zo gek nog niet zijn en we maakten plannen om daar naartoe te werken. Bijvoorbeeld door onze eigen vereniging op scherp te zetten tijdens de opening van een ALV en door samen vaker God te zoeken in gebed.
 
Reflecteren en vooruitkijken
Op deze plannen hebben we tijdens de laatste NSVO gereflecteerd en daar bouwen we op verder, want in de laatste vier maanden van je bestuursjaar kan je nog veel doen. We mochten luisteren naar Cobi Wattez, die in haar leven met meerdere mensen optrekt en daarin God aan het werk ziet. We mochten elkaar bemoedigen met getuigenissen en we hebben uitgebreid de tijd genomen om te bidden voor alle steden.
 
Ik ga ze wel missen, die NSVO’s. Niettemin omdat het genieten is om alle bestuursleden te zien en te spreken, maar ook omdat ik de NSVO’s altijd heb ervaren als een ondersteuning van ons bestuurswerk. Je wordt gezien en geholpen, wat niet alleen goed is voor jezelf en je bestuur, maar uiteindelijk ook voor je vereniging.
 

Door: Elna Memelink