ÔĽŅ
< terug

Ik heb een natuurlijke aanleg om dingen op het laatste moment te doen. Ik voel me dik voldaan en mega-efficiënt als alles meezit en ik licht buiten adem de trein in spring, precies op het moment dat de deur begint te sluiten. Maar als ik onderweg naar het station bedenk dat mijn portemonnee niet op het vaste plekje in mijn tas zit, ik mijn lunch op het aanrecht heb laten staan en zonder sleutel ben weggefietst, voel ik me juist gestrest, gefrustreerd en ook een beetje dom. 

Onrust, ik ken het heel erg goed. Mijn hoofd en hart kunnen verschrikkelijk rusteloos zijn, vol gedachten die maar blijven rondcirkelende of dieper liggende vragen en sluimerende emoties die steeds zeurend aanwezig zijn. Maar dat niet alleen: ook praktische, dagelijkse onrust overkomt mij met regelmaat. Ik heb mezelf al vaak in onhandige, beschamende en stressvolle situaties gebracht, vanuit te veel willen, mezelf overschatten, gebrek aan planning en daarbij een flinke dosis uitstelgedrag. 

Anders

Ik wil het anders. In de tijd dat ik alleen voor mezelf hoefde te zorgen, had ik er vooral ook zelf last van als ik iets vergat of een trein miste. Maar in een gezin met jonge kinderen wilde ik niet de moeder zijn die haar kind zonder fruit te laat op school afleverde. Haasten met kinderen is sowieso een heel slecht idee.

In het vliegtuig vertelt de stewardess dat je bij calamiteiten altijd  eerst je eigen zuurstofmasker op moet zetten, voordat je je kinderen of anderen helpt. Voor mij klinkt dit logisch, maar zelfzorg in het dagelijks leven lijkt ineens minder logisch. Wat is dat zuurstofmasker in mijn leven? Welke zorg heb ik nodig om er echt voor anderen te kunnen zijn? 
 

Goede start

Eén ontdekking heeft mij als op en top avondmens - zo meende ik - best wel verrast. Wat ik daarvoor heb gedaan? Ik zette mijn wekker. Niet langer bleef ik slapen tot het eerste kind mij nodig had. Want hoe dol ik ook op ze ben, als ik de dag begin met het zorgen voor anderen, terwijl mijn hart nog niet op Jezus gericht is, mijn hoofd nog niet geactiveerd is en mijn lijf nog in slaapstand is, dan sta ik meteen 1-0 achter. Ik ga dan continu op zoek naar kleine momentjes voor mezelf en raak geïrriteerd als mijn kinderen om mijn aandacht vragen. 

Een goede start van de dag is een gouden rustgever geworden in mijn leven. En als ik mijn leven opnieuw kon doen, had ik deze stap veel eerder in mijn leven gezet, lang voordat er kinderen kwamen.

Opstaan en mezelf aankleden in een huis dat nog in diepe rust is (wel zachtjes ja, stel dat iemand wakker wordt!). Een rondje rennen of wandelen in de frisse ochtendlucht en mijn hart en gedachten wagenwijd open stellen voor de input van Gods Geest. Een paar hoofdstukken lezen uit de Bijbel. Mijn agenda openslaan en de prioriteiten voor deze dag bepalen. Voldoende tijd om de vaatwasser leeg te ruimen en het ontbijt klaar te zetten.

Meer dan genoeg positiviteit en geduld om drie kinderen liefdevol door hún start van de dag te loodsen. En vooral: de verslavende ervaring dat het nog geen acht uur is en ik al zoooooo veel dingen heb gedaan die ik én heel leuk én heel belangrijk vind, die mij het gevoel geven dat de dag niet meer stuk kan. 
 

Schatgraven

Eerlijk is eerlijk, er is hier nog vaak genoeg iets wat dwars door mijn serene ochtendritueel heen fietst: een kind dat in bed heeft geplast, een feestje ’s avonds dat veel te laat wordt, waardoor het tijdstip van mijn wekker ineens heel belachelijk lijkt…

Soms ben ik een tijdje uit de ‘flow’ en dat laat ik dan gewoon gebeuren. IJzeren discipline zit niet in mijn karakter en ik leer om mezelf daar niet om te veroordelen. Toch komt altijd weer het moment dat ik die kostbare uurtjes in de ochtend zó mis, dat ik de wekker weer zet en het weer oppak.

Mijn zoektocht naar rust voelt alsof ik ben gaan graven en verrast ben door een schat die ik niet meer kwijt wil. Ook al raakt hij soms weer even onder het zand verstopt, ik weet intussen waar en hoe ik hem weer kan vinden. 

Op welke logische of juist verrassende plekken heb jij echte RUSTGEVERS gevonden in je leven? Of… waar ga jij je schep in de grond zetten om een schat van RUST op te graven? Check bijvoorbeeld het RESET-event van IMPACT van 8-10 juli.

Deze blog is geschreven door Marieke van der Helm van LEF. Marieke is als trainer betrokken bij de RESET-events, een plek van rust vinden en nieuwe focus voor je leven zoeken.



(Fotocredit: Bayarkhuu Battulga)