< terug

"Het voelt alsof je alleen bent in een doos en die gaat maar niet open." Dat zei de 15-jarige Fatima over haar leven in coronatijd tegen de NOS. De kop van het artikel? ‘Jongeren somber door lockdown’. Nu de scholen al een poos dicht zijn komt er steeds meer aandacht voor hoezeer jongeren getroffen worden door corona, binnen blijven, thuisonderwijs, afzondering.

Juist nu wordt zichtbaar dat jongeren relaties nodig hebben. En de onderzoeken gaan over school, maar het is ook een duidelijk signaal voor ons als jeugdleiders. Onderzoek wijst uit dat iets een trauma wordt wanneer er geen relaties om je heen staan waar je veilig je emoties kunt processen. De kerk is in de kern een web van relaties van mensen die samen Jezus willen volgen. We kunnen en hoeven niet alle problemen op proberen te lossen, dat zal duidelijk zijn, maar de kerk zou jongeren wel die veilige plek kunnen bieden.

Op z’n gat

Als we jeugdleiders spreken horen we veel toffe verhalen van kerken waar jongeren  kunnen connecten. Er zijn veel mooie manieren om ondanks alles in verbinding te blijven. (Zoek online, bijvoorbeeld op de site van MissieNederland. En de komende weken zullen we zelf op Facebook en Instagram onze eigen tips delen.)

Ook horen we verhalen van kerken waar het jeugdwerk op z’n gat ligt. Dan zijn er een aantal redenen die we vaak terughoren:
  • Ik ben bang
    Er is een grote groep mensen die het beeld hebben dat alle jongeren er nu maar op los leven. Ze houden zich niet aan de regels, gaan naar feestjes, rellen op straat. Die jongeren wil je dan natuurlijk niet over de vloer hebben, is de gedachte.
  • Ik wacht af
    We berusten in het feit dat het nu eenmaal gaat zoals het gaat. We wachten tot alles weer een beetje normaal is en dan proberen we de draad wel weer op te pakken. 
  • Het is moeilijk
    Het is simpelweg enorm moeilijk om jongeren te bereiken. Het kost je wat en het lukt niet altijd. Vooral de jongere tieners van 12-15 zijn moeilijk te bereiken. Ze reageren niet op appjes en online een gesprek voeren is met deze groep echt moeilijk.
  • Het is teveel
    Ik heb, met alles wat er gebeurt, wat mijn eigen werk en gezin van me vraagt, simpelweg geen marge voor regelmatig contact met jongeren of het opzetten van activiteiten.
Dit is wat we horen en het is begrijpelijk. Toch voelen we, als LEF, de urgentie om te zeggen: Wij geloven dat jouw rol als jeugdleider nu alle verschil kan maken. Je hoeft niet de afwezigheid van school, sport of kerk goedmaken, maar je kunt wel verschil maken.
 

Voorbeeld

Waarschijnlijk ben je ooit begonnen met jeugdwerk omdat je geloofde dat het belangrijk was dat jongeren een jeugdleider hebben. Iemand die met hen optrekt en hen iets leert over het leven met Jezus. Die een voorbeeld is van wie en wat een volgeling van Jezus is. En dat klopt! 

Als dat voor corona zo was, is het nu misschien nog wel belangrijker. Door nu in verbinding te blijven kun je juist dit voorbeeld zijn. Door te laten zien hoe jij omgaat met al die vragen die iedereen heeft. Over waar God is, wie ik ben en hoe ik om kan gaan met moeilijke omstandigheden. 

Waar wij worstelen en dingen moeilijk vinden hebben jongeren dat net zo goed. En ze hebben het -net als wij- nodig dat ze serieus genomen worden en iemand hen hoort en ziet.
 

Behapbaar

‘Maar lieve mensen van LEF’, horen we je denken. ‘Ik heb zo’n grote groep jongeren in de kerk en zo weinig ademruimte in mijn eigen leven. Moet ik dit ook nog gaan doen?’

We hopen dat je het verlangen hebt om (weer) iets te betekenen voor de jongeren in je kerk en het belangrijkste wat we daarover kunnen zeggen is: hou het behapbaar. Kijk wat jij kunt doen, bespreek met anderen wat zij kunnen doen. En bedenk dat deze tijd gaat om verbinding en niet zozeer om activiteiten.

Trek met één of twee jongeren op. Investeer een avond met je mede-jeugdleiders om te bedenken wat er wel kan. Wat als elke leider optrekt met één of twee jongeren die dat willen? En dat we hulp vragen als er teveel jongeren voor de beschikbare jeugdleiders zijn? Stuur kaartjes, bel op, nodig ze uit voor het eten als dat met gepaste afstand kan.

Of andersom: Vraag gewoon aan je jongeren wie iets wel of niet zou willen en ga dat dan doen met de jongeren die willen. Je loopt vast als je steeds weer iets voor de hele groep wilt doen en je nu soms weinig respons krijgt. 
 

Praten

Terug naar Fatima in het NOS-artikel. Er stond een veelzeggende, schrijnende opmerking in: ‘Fatima denkt dat veel jongeren niet over dat sombere gevoel willen praten, omdat ze juist willen laten zien dat ze het allemaal best kunnen. "We willen niet zwak lijken."’

Wij geloven dat jouw rol als jeugdleider juist nu verschil kan maken. Binnen de ruimte die je hebt: Je kunt niet alles, maar je kunt wel iets! Misschien ben jij dan net degene met wie een jongere wel kan praten, simpelweg omdat je ernaar vraagt.

Kom je er even niet uit? Wil je wel, maar weet je niet hoe? Neem gerust contact met ons op. We verlangen ernaar om jeugdleiders in deze tijd te ondersteunen met wat ze nodig hebben, dus we sparren graag met je!  Neem vrijblijvend contact op met Hans Sikkema (06-11813487 of hans.sikkema@navigators.nl). We hebben bijvoorbeeld een persoonlijk coachingstraject van 5 sessies voor jeugdwerkers of jeugdleiders.

(Fotocredit: Nick Bolton)