< terug
Door Hanneke van der Meer

Een paar maanden geleden zat ik in de kerk en werd er een stel naar voren gevraagd om een zegen te ontvangen. Eén van beide werkt voor een christelijke organisatie en ze gingen nu voor die baan ‘emigreren’ naar Maastricht. Terwijl we aan het bidden waren, schoten er allemaal vragen door mijn hoofd. Waarom doen we dit wel voor hen en niet voor dat echtpaar dat een half jaar eerder ook ging verhuizen, maar een baan hebben als huisarts en militair? Waarom zegenen we niet iedereen die met een nieuwe baan start of gaat verhuizen? 

Deze gewoonte, die op zichzelf heel mooi is, maakte voor mij een onderscheid zichtbaar: een scheiding tussen seculier en geestelijk werk. Het is maar een moment, maar dergelijke scheiding brengen we vaker aan, bijvoorbeeld: in ons gebed, in onze taal en in onze gesprekken. Let er maar eens op. Kijk bijvoorbeeld naar hoe we de term ‘roeping’ gebruiken. Er wordt expliciet gesproken over roeping wanneer je zendeling bent of jeugdwerker in een kerk. Echter zou je niet ook geroepen kunnen zijn om te gaan studeren voor een baan als advocaat, journalist of architect?

Iemand die je roept
Laten we even uitzoomen en naar de term ‘roeping’ kijken. Om ‘geroepen’ te worden is er een Ander nodig. Een Ander die je roept. God die tot je spreekt en je actief uitnodigt om deel te zijn van zijn Koninkrijk. Volgens mij is God al begonnen met ‘roepen’ in Genesis. Daar maakt Hij de mens naar zijn evenbeeld om met Hem te wandelen en te heersen over de aarde. Dat heersen is breed. Adam zijn ‘baan’ was het aanbrengen van orde door alle dieren een naam te geven. Daarna werd Abel herder en Kaïn landbouwer. Zo zijn er steeds meer beroepen en studies die allemaal onderdeel zijn van deze wereld. De wereld waarvan God de Alpha is, de Eerste. De wereld waarvan Hij de Schepper en God is en waar jij met Hem in mag wandelen. 

Ons luisteren is niet het startpunt
Het lijkt me een redelijk hoogmoedige houding naar God toe, om als mens te bedenken dat roeping pas begint als wij kunnen luisteren. Toch is dat hoe we erover lijken te praten. Maar was God niet al met Mozes ‘roeping’ begonnen toen hij als baby gered werd, of begon dat pas bij de brandende braamstruik? Zou God Zijn roeping met jou al begonnen kunnen zijn op het moment dat Hij je vormt en in deze tijd in de wereld brengt? Als Gods roeping al begint voordat jij bedenkt om ernaar te luisteren, zou je studie dan een onbewust antwoord kunnen zijn? Of anders gezegd, kan je in dat licht de keuze maken om je studie in Zijn plan en zegen te plaatsen en niet los te koppelen van je wandel met Hem?

Geen ultiem eindpunt
Wanneer ons wandelen met God niet is afgescheiden tot specifieke gebieden of specifieke banen, ontstaat er de mogelijkheid om constant in de Genesis-roeping te zijn. Dan kan je in alles met Hem wandelen en heersen. Dan praten we niet langer over het idee dat er één ultiem eindpunt is waar alles naartoe beweegt. Of één ideale baan die alles in zich heeft wat God van je vraagt. Nee, dan ontstaat er ontspanning om je toekomst, zowel morgen als je latere carrière, aan Hem over te laten. Dan ontstaat er mogelijkheid om vandaag met Hem te wandelen in elk college dat je hebt, in elke ontmoeting, in elk studieboek dat je doorworstelt. Om te oefenen om naar Hem, die altijd bij je is, op te kijken en te oefenen om zijn roepende stem voor vandaag te verstaan.