< terug

Wie koffie- en tostibar Grenzeloos Maastricht binnenstapt voelt al snel dat het geen doorsnee horecagelegenheid is. De sfeer is gemoedelijk en open. Studenten, internationals, zakenlieden, toeristen en natuurlijk de Mestreechteneers zelf lopen binnen voor een ‘el vis freshly’, een ‘holy toast’ of een ‘syrische groentesoep’. Peter en Anne-Maaike van Schayck en Frits Koppelaar hebben de bar in het najaar van 2018 opgezet. Zonder ervaring in de horeca, maar met een missie: om jonge statushouders een plek te bieden en om een ‘woonkamer’ te zijn voor de stad. ‘We willen echt staan voor de dingen waar we in geloven en niet al te bang te zijn.’

Verenigingspand
Het idee van Grenzeloos Maastricht is niet van de ene op de andere dag ontstaan. Een van de inspiratiebronnen voor Grenzeloos Maastricht was de gemeenschappelijke ervaring van Peter en Frits bij Lux ad Mosam, de fusievereniging Ichthus Maastricht en Navigators Maastricht. Daar hielpen beide mannen met de totstandkoming van het verenigingspand. Een proces waarbij ze God duidelijk aan het werk zagen. Voor Peter leidde dit tot het verlangen om aan de slag te gaan met een nieuw pand, een woonconcept waar hij en Anne-Maaike samen konden wonen. Anne-Maaike vertelt: ‘Toen ik Peters idee hoorde, viel ik eerste instantie een beetje van mijn stoel. Maar vervolgens dacht ik: als God hierin voorziet, vind ik het prima’. Na een zoektocht met een makelaar vonden Anne-Maaike en Peter hun droompand. ‘Het was het grootste, het duurste en het beste pand dat we tegen kwamen. Realistisch gezien kostte het pand veel te veel geld. Een mooie plek dus voor een wonder.’
 
Een lege verdieping
Dat wonder kwam er in de vorm van een telefoontje van een investeerder die het pand wel voor ze wilde kopen. Een jaar later was het pand beschikbaar en startten Anne-Maaike en Peter er een woon-community met jongvolwassenen. De begane grond van het pand bleef echter leeg. Ze besloten om zelf een invulling te zoeken voor deze verdieping. Ze stelden daarbij niet het behalen van winst maar het versterken van hun visie voorop. Anne-Maaike: ‘Die visie was: een plek bieden aan jongvolwassenen om tot bloei te komen. In diezelfde tijd kwamen we ook vaak in aanraking met vluchtelingen. We ontdekten dat er veel statushouders tussen twintig en dertig zijn die zich eenzaam voelen en in het systeem niet tot hun recht komen. Ook dit leek ons een super interessante doelgroep.’
 
Worsteling
In de maanden die volgden werd gezocht naar een concrete uitwerking van deze visie in de vorm van een horeca-concept. Het was een periode van worsteling, maar ook van vertrouwen. Anne-Maaike: ‘Het is een groot drama geweest om iets van de grond te krijgen. Alle partners met wie we met het concept aan de slag gingen, lieten ons na een jaar in de steek. Dus stonden Peter en ik er alleen voor.’ Na lang nadenken besloot het stel om toch door te zetten. ‘Wat eigenlijk nergens op sloeg’, legt Anne-Maaike uit, ‘Want we hadden niet per se de passie om een eigen horecazaak te starten, maar wel het gevoel dat we dit echt moeten gaan doen. Dit omdat we meerdere bevestigingen hadden ontvangen door gebed en profetie.’
 
Match
Op een cruciaal moment kwam Frits in beeld als een goede match voor het project. Frits was voor zijn werk betrokken bij verschillende sociale projecten, waaronder projecten met vluchtelingen. Ook Frits was bezig met een persoonlijke zoektocht, mede vanuit zijn betrokkenheid bij 24/7 Prayer: ‘Ik bad al een aantal wekenlang heel specifiek voor een project dat ik samen met anderen kon doen.’ Zo besloten Frits, Anne-Maaike en Peter om met z’n drieën de draad op te pakken.
 
‘Iets’ met tosti’s
Het drietal begon met het boenen van de vloer en verven van het pand, zonder een sterk idee waar dit toe zou leiden. Frits: ‘God liet ons stap voor stap zien dat we klein mochten beginnen. De grote plannen liepen steeds stuk, daarom wilden we een low-key start, met weinig investering en veel zelf doen’. Anne-Maaike: ‘We hadden bedacht om ‘iets’ met tosti’s te doen, met het idee dat iedereen tosti’s kan maken’. Frits lacht: ‘We zijn erachter dat het iets gecompliceerder is dan we toen dachten!’
 
Nul verstand
In de weken die volgden veranderde Grenzeloos Maastricht van een horecaconcept naar een gerealiseerde lunchzaak. De onervarenheid die er in eerste instantie was, bleek voor het drietal niet alleen maar een uitdaging, maar ook een kracht. Anne-Maaike: ‘Je wordt er echt bij stilgezet dat je het zelf helemaal niet kan. Dat gebeurt bij allerlei dingen in het leven, waar je afhankelijk bent van God. Maar zeker in zoiets, als je bezig bent met dingen waar je nul verstand van hebt, kom je erachter hoezeer je God nodig hebt. Maar je ontdekt ook dat dingen echt goed komen. Eigenlijk heeft God steeds die essentiële dingen gegeven.’

Focus
Frits: ‘We zijn nog behoorlijk aan het uitvinden wat goed werkt. Het is een uitdagende business en we zitten er middenin.’ Hoe ze daarmee omgaan? Frits: ‘Door ons niet te veel zorgen te maken en dingen in gebed te brengen. Zo beginnen we de week altijd met gebed.’ Anne-Maaike: ‘Het klinkt nu heel holy, maar we hebben ook wel momenten dat we chagrijnig zijn en niet zo goed weten wat we moeten doen. Soms raken we in de ban van zorgen over de cijfers. Dan is het belangrijk om te blijven terugkeren naar de visie door te vragen: Waarvoor doen we het ook alweer? We willen echt blijven staan voor de dingen waar we in geloven en niet al te bang te zijn.’
 
Zelf ervaren? => grenzeloosmaastricht
Interview: Benjamin Hoddenbagh
Tekst: Marieke Meijer-Bernard
Foto’s: @Mirjam van Klaarbergen Photography