< terug

Een groot deel van ons werkt thuis tijdens deze door Mark Rutte betitelde ‘intelligente lockdown’. Terwijl ik veel van mijn vrienden hoor zoeken in het thuiswerken in combinatie met het thuis lesgeven en/of kinderopvang verzorgen. Merk ik bij mijzelf een andere zoektocht: thuiswerken in combinatie met alleen wonen, hoe werkt dat? Ik volg de bekende tips: creëer een routine, sta op vaste tijden op, hanteer vaste werktijden, kleed je aan alsof je naar je werk gaat, etc.. Maar normaliter is er veel natuurlijker contact met anderen: bij de koffieautomaat of eten met vrienden. Nu dat er niet is, vraagt dat van mij dat ik actief contact zoek en anderen deelgenoot maak van hoe me voel. En dat ik ook bewust zelf kijk: hoe zit ik erbij? Hoe navigeer ik door deze lockdown? Drie vragen die ik mezelf heb gesteld en die mogelijk ook jou kunnen aanscherpen om deze tijd vorm te geven.

Wat mis ik nu? 
Voor mij is dat de afwisseling in omgeving die normaal in mijn werkweek zit, de wandelingen die ik bijna dagelijks maakte en de afspraken met vrienden. 

Het klinkt beetje zoetsappig in mijn oren maar eigenlijk merk ik dat ik het met name nodig heb dat ik naar mezelf toe erken dat dit inderdaad een gemis is. Dat ik mezelf moet afremmen om niet gelijk naar een oplossing toe te bewegen, maar om er echt teleurgesteld en boos over te zijn. Te erkennen: Het is best wel eenzaam nu en dat is een uitdaging. Voor mij geldt dat de behoefte hiermee gelegitimeerd is en daarom niet op allerlei manieren probeert om mijn aandacht te trekken. 

Wat kan er wel? 
De tweede vraag die ik mezelf stel is: wat kan er wel? Ik mis heleboel dingen, maar sommige dingen kunnen ook wel gewoon doorgaan. Vergaderen en kringen kan via video-calls, coaching kan telefonisch, de boeken die ik aan het lezen was kan ik nog steeds lezen. De series die ik volg kan ik nog steeds kijken. De verjaardagsborrel met vrienden kan ook online, ieder zijn wijntje in de hand en proost! Ik maak koffie afspraken met vrienden, waarbij we elkaar bellen terwijl we op ons eigen balkon in de zon zitten.
Ik was sinds begin dit jaar al met bepaalde geestelijke gewoontes bezig. Zo vastte ik 1 a 2x per week 24 uur. Dat vind ik nu erg lastig omdat koken een activiteit in een weinig afwisselende dag is geworden, maar omdat ik juist nu wel wil blijven vasten, ben ik begonnen met vasten tussen 19.00 ‘s avonds en 11.00 ‘s ochtends. Al deze dingen maken me dankbaar voor wat er wel is en zijn goed om expliciet te maken zodat ik er ook daadwerkelijk dankbaar voor kan zijn en ik niet blijf hangen in het gevoel van beperking. 

Wat kan nu wel dat anders niet kan? 
Graham Cooke is een spreker waar ik graag naar luister en hij stelt vaak de volgende vraag: “Who can God be for you now, that He couldn’t be without this situation? Or what can He give you now, that He couldn’t give without these circumstances?” Dat zegt hij nooit als goedpraten van de omstandigheden, maar als bijdraaien van je focus. Deze vraag stellen in gebed, geeft een open ruimte aan mogelijkheden.
Een van mijn worstelingen voor Corona was dat het me niet goed lukte om meer tijd te maken voor gebed, dit was wel een verlangen, maar ik deed er niets mee. Ik gaf er geen prioriteit aan, er was genoeg dat mijn aandacht vroeg en dat urgenter leek. Nu heb ik gekozen om sinds de nationale gebedsdag elke werkdag 4 wekkers te zetten, om 9, 12, 15 en 19u. Steeds als de wekker gaat stap ik weg van wat ik aan het doen was en ga naar andere plek om daar te bidden. Gewoon die ene meter van mijn werkplek naar de bank. De ene keer bid ik 2 minuten de andere keer 20 minuten. Gebed is nu het ritme van mijn dag geworden. En eerlijk gezegd: ze zijn gelijk een stuk minder eenzaam. 

Hoewel ik dit dus belangrijk vind vraagt het nu niet minder discipline om het op te volgen als in het normale leven. Er is ruimte voor gekomen, maar de nieuwe gewoonte aanleren kost evenveel moeite als hiervoor. Dus hoewel je nu meer tijd hebt, wil ik je aanmoedigen om niet ineens te verwachten van jezelf dat je nu al die dingen gaat doen die je altijd al hebt willen doen. Je zal waarschijnlijk juist geconfronteerd worden met je motivatie en met alle redenen waarom je er eerder ook geen aandacht aan hebt gegeven.

Wat zijn jouw antwoorden op deze vragen? 

  • Wat mis je? Geef erkenning voor dat wat je mist
  • Wat kan nog wel? Wees dankbaar voor wat er mogelijk is
  • Wat kan nu dat anders niet kan? Vraag God: Wat kan U nu geven dat u anders niet kon geven? Wie kan U nu zijn die U anders niet kon zijn? En creëer daar ruimte voor.