Headline

< terug
Kennismaken met Bob en Annemieke Esmeijer

Hun beide achtergronden waren behoorlijk verschillend en toch ook weer niet. Beide gezinnen waren warm en hecht, maar zij kwam uit een christelijk nest en hij niet. Dat is dus geen match zou je denken. Toch liep dat anders. Het bijzondere verhaal van de nieuwe directeur van Navigators en zijn vrouw raakte me. Misschien raakt het u ook. Een kennismaking met Bob en Annemieke Esmeijer. 
 
‘Ik kom uit een typisch Nederlands, maar niet gelovig, gezin, mijn vader had een drukke baan, mijn moeder zorgde voor ons. Kamperen in Frankrijk, sporten, muziek, ruimte voor gesprek, gezelligheid en hobby’s. Ik heb thuis gewoond tot na mijn studie wis- en natuurkunde, daarna moest ik in militaire dienst.’ In de gezellige huiskamer van Bob en Annemieke vertelt Bob over zijn jeugd, Annemieke vult aan: ‘Ook ik ben opgegroeid in een warm gezin, met dat verschil dat het een gelovig gezin was. Mijn vader (Gert Doornenbal) kreeg in mijn geboortejaar de roeping om voor Navigators te werken. Hij reisde veel en we hadden vaak studenten en andere gasten over de vloer. Ik heb er goede herinneringen aan.
‘Dan denk je misschien hoe hebben die twee elkaar ontmoet?’, lacht Bob, ‘Ik zat bij de marine en Annemieke had verkering met iemand die ook bij de marine zat. Toen ik haar zag, vond ik haar meteen leuk. Ik merkte wel dat ze serieus en gelovig waren en respecteerde hun relatie. Toen die verkering uitging wilde ik haar graag beter leren kennen. Dat pakte ik niet zo slim aan, want de dag erna ging ik al naar haar toe.’ ‘Dat vond ik maar matig’, reageert Annemieke, ‘en daar kwam bij dat hij niet geloofde, om die reden zag ik verkering niet zitten.’ ‘Lastig vond ik dat’, vertelt Bob, ‘maar ik vond haar zo leuk dat ik op onderzoek ging. Het had ook wel urgentie, want binnen drie maanden zou ik, voor Philips, naar Frankrijk verhuizen.’
 
Op zoek
‘Ik legde contact met iemand van Navigators en op een ontspannen manier kon ik hem al mijn vragen stellen. Tegelijkertijd gaf Annemieke mij een boekje van C.S. Lewis, De Beeldhouwer en zijn beeld. Dat vond ik een goed boek. Ik dacht, als er dan iets is dan moet ik dat toch kunnen merken, en daarom probeerde ik een eerste gebed met God: “Ik weet niet of U bestaat, maar ik ben op zoek. Als U bestaat, wilt U mij morgen herinneren om weer te bidden?” Bijzonder was dat ik de volgende dag en de dagen erna steeds weer opnieuw aan God dacht. Dat bemoedigde mij. Ik besloot om te proberen niet tegenover, maar aan de kant van God te gaan staan. Een volgend obstakel waren de wonderen in de Bijbel. Dat kon ik moeilijk geloven als wetenschapper, tot ik de ingeving kreeg dat de wetenschap gebaseerd is op axioma’s en niet op begrip. De aarde en de maan trekken elkaar aan, dat weten we, maar we weten niet waarom. Toch kunnen we er wel van alles mee berekenen. Dat geeft de suggestie dat je alles kunt begrijpen, maar fundamenteel begrijpen we dit niet. We ontwikkelen modellen die goed beschrijven wat we waarnemen en die beter kunnen voorspellen, maar echt begrijpen doen we niet. Vanuit dat standpunt gezien is alles een wonder! Zo was ik weer een stapje verder.’
 
Frankrijk
‘Toen ik in Frankrijk woonde was ik daar veel alleen en kon ik goed over dingen nadenken. Ik had net Matteüs 22 gelezen waar staat: “De Heer is je God. Je moet van Hem houden met heel je hart, met je hele ziel en met je hele verstand.” Als dat mijn leven ging worden dan wilde ik het bestaan van God toch wel echt zeker weten. Ik heb God toen om een teken gevraagd en tot mijn grote verbazing en vreugde bevestigde Hij dit. Op dat moment heb ik mijn beschikbaarheid aan God bevestigd, een belangrijke mijlpaal in mijn leven. Dit betekende niet dat de dag erna alles veranderde: een jarenlang proces van ups en downs in het leren kennen van God was begonnen.’
Annemieke: ‘Het was zo fijn dat dit gebeurde omdat dit iets was tussen God en Bob. Hij begon zijn eigen relatie met God.’
 
Philips
Een jaar later zijn Bob en Annemieke getrouwd en voor Philips Lighting hebben zij 31 jaar op verschillende plaatsen in de wereld gewoond. Op elke plek waar zij neerstreken had God wel iets voorbereid. Er kwamen mensen op hun pad waarmee ze diepe gesprekken over het geloof hadden en waar vriendschappen ontstonden. De kerk was vaak gewoon bij hun thuis, eerst als gezin, later soms met meerdere gezinnen. God was trouw.
 
Navigators
Bob: ‘Als je ergens lang werkt ga je nadenken over de toekomst. Wat vind ik belangrijk, wil ik dit blijven doen? Ik nam meer tijd voor gebed en vroeg: “Heer, heeft u nog een plan voor mij?” en God zei: “Wat is jouw plan?”  Dat verraste me! Geen kantklare oplossing! De laatste jaren ontdekte ik dat de jonge mensen, o.a. studenten, die bij ons thuis kwamen, belangrijke levensvragen bespraken. Een leeftijd waarop keuzes gemaakt worden met grote gevolgen voor hun latere leven. Hen hierbij helpen, dat moest mijn prioriteit worden.’
 
‘Toen Cees Hordijk mij benaderde met de vacature voor directeur, namen Annemieke en ik meteen tijd om daarover na te denken. Ik vroeg Mike Treneer om mijn mentor te zijn, zodat hij ook kon zien of dit een match was. Zo werd stap voor stap deze keus bevestigd, onder andere door psalm 32: “Want dit hebt U gezegd: ‘Ik geef inzicht en wijs de weg die je moet gaan. Ik geef raad, op jou rust mijn oog. Wees niet redeloos als paarden of ezels die met bit en toom worden bedwongen, dan zal geen kwaad je treffen”.’
 
Toekomst
‘Allereerst wil ik de mensen leren kennen en alle facetten van het werk, vervolgens zijn er natuurlijk allerlei ideeën. Hoe maken we daar goede en uitdagende plannen voor? Waar zien we ons over vijf tot tien jaar? Waar staan we nu, waar gaan we heen? Hoe blijven we een hecht team binnen Navigators terwijl we groeien als organisatie; wat kunnen we internationaal doen …
Maar bovenal vind ik het belangrijk dat we ons werk met plezier doen, dat we dat uitstralen en anderen denken, wauw, daar wil ik ook bij zijn.’
 
Interview: Marieke Boersma-Lensen
Fotografie: @Mirjam van Klaarbergen Photography