Headline

< terug

We hebben om 20:00 afgesproken in het park. Daar vertelt een vriend ons over een lastige situatie waar hij mee te maken had deze week. Hij legt uit dat hij zich dagenlang verongelijkt voelde maar dat er ook een schuldgevoel bleef hangen over zijn eigen gedrag. ‘Ik bad en had het gevoel dat God me zei dat ik niet mijn gelijk moest zoeken maar van de ander moest houden. “Maar God”, zei ik, “dat is echt moeilijk wat U nu van me vraagt.” “Maar ik heb je toch nooit gezegd dat het makkelijk zou zijn”, was het antwoord’.

Ik ben onder de indruk. Het voelt verfrissend om hem zo nederig en moedig de confrontatie met zichzelf aan te zien gaan! Het voelt als een groot contrast met de gesprekken die Hanneke en ik deze tijd hebben. Steeds vaker vertellen de mensen in onze omgeving ons over de spanning die er staat op hun relatie. Ieder stel heeft zijn natuurlijk zijn moeilijkheden, maar de stressvolle tijd van de pandemie lijkt de scheuren en patronen alleen maar te hebben versterkt.

Wat me daarbij steeds meer opvalt is de moeite van de Peruaanse mannen om hun excuses aan te willen bieden en vergeving te vragen. Als er problemen zijn lijkt de strategie van de meesten om het eerst zo lang mogelijk te ontwijken. Onvermijdelijk ontploft de boel dan een keer en is het flink ruzie. Echt gesproken wordt er vervolgens niet en de enige uitkomst die ze daarna zien, is dat er gewoon niet meer over wordt gesproken. En dan maar hopen dat het vanzelf weg gaat.

Het is een patroon. Een patroon van het niet willen accepteren van verantwoordelijkheid. Je ziet het in de politiek, op de werkvloer, op straat en binnen relaties. Verantwoordelijkheid nemen betekent dat je ergens verantwoordelijk voor gehouden kunt worden. Dat roept hier angst op. Een voorbeeld hiervan is toen we jaren geleden een verkeersongeluk zagen en ik wilde gaan kijken of ik kon helpen. ‘Niet doen!’ was de reactie van mijn bijrijder. ‘Als de politie komt zullen ze zeggen dat jij de schuldige was en dan nemen ze je zonder pardon mee!’ In Peru ben je voor de wet schuldig tot je zelf het tegendeel hebt bewezen. Mede hierom hebben mensen angst om alles kwijt te raken, alles waar je zo erg je best voor hebt gedaan. Je baan, je geld of je reputatie. Jonge mensen groeien op met het idee dat je bij problemen het beste maar kunt ontkennen en weglopen.

De Bijbel laat zo’n geweldig ander geluid in horen! Het staat van kaft tot kaft vol voorbeelden van mensen die moedig zijn, fouten maken, vergeven en vergeving vragen. Ik hoop en bid dat de jongeren hierin de voorbeelden vinden die ze nodig hebben om hun weg te vinden. Ik hoop dat ze zien dat Jezus hét voorbeeld is van iemand die door moedig te zijn, juist alles won wat hem lief was!

Over de blogger

Mark


Mark Liefhebber werkt met zijn vrouw Hanneke in Peru. Hij schrijft over hun leven in Peru.