Headline

< terug

Succesvol, dat is een van de woorden waarmee het leven van Jurjen van Houwelingen kon worden omschreven. Een prachtig gezin met drie dochters, een goed lopend bedrijf, een veelgevraagd spreker die zelfs op het podium van de EO jongerendag mocht staan. Wat een mooi vervuld leven! Toch stond dat mooie leven van het ene op het andere moment totaal op zijn kop. Jurjen vertelt over de gevolgen en zijn intense worsteling met God.

‘Al weken had ik enorme hoofdpijn; stress en te druk zei de huisarts, neem wat rust, maar het wilde maar niet minder worden. Op een middag was het zo erg dat ik direct na mijn werk op bed ging liggen. Mijn vrouw, Stefanie was beneden bij de kinderen toen ze mij opeens  heel vreemd hoorde snurken. Het was het moment dat ik in coma raakte. Stefanie, die huisarts is, wist dat dit niet goed was en belde meteen 112. In het ziekenhuis ontdekten ze een cyste in mijn hersenen en die werd succesvol verwijderd. Maar de schade was al aangericht, delen van mijn hersenen hadden door de cyste te lang zonder zuurstof gezeten.’

‘Na een paar uur werd ik weer wakker, maar ik was volledig gedesoriënteerd. Ik wist niet meer dat ik getrouwd was, kinderen had, het was allemaal weg. Ik was zelfs zo in de war dat ze mij moesten fixeren. Ik weet daar allemaal niets meer van. Heel langzaam kwamen de herinneringen terug en merkte ik dat mijn leven 180 graden was veranderd. Ik was bijna blind. Ik zie door een koker ongeveer 5 graden, dat is, als je je arm uitstrekt en een vuist maakt, ongeveer de helft van die vuist. Maar wat ik zie herkennen mijn hersenen niet. Ik zag bijvoorbeeld eens een beker met allemaal streepjes en had geen idee wat het was tot ik het oppakte, het was een beker met rietjes. Daarnaast is de functie van gezichtsherkenning kapot. Als mijn vrouw niets tegen mij zegt weet ik niet dat zij het is. Ook doet mijn geheugen het niet goed. Zo was mijn wereld in een klap veranderd van een succesvolle man, vader, spreker en ondernemer naar een van anderen afhankelijke persoon. Dit was geen leven voor mij en op een goed moment wilde ik alleen maar dood.’

‘Al jong deed ik bewust belijdenis en bij de Navigators Studentenvereniging in Rotterdam is mijn geloof sterk gegroeid. God was een centraal onderdeel van mijn leven, maar nu wist ik het niet meer. Ik weet niet goed meer wie Hij is. Ik moet geloven dat God goed is, maar waarom gebeurt dit dan en waarom doet God niets? Het is maar een zuchtje voor Hem om mij te genezen. Ik vind het zo ingewikkeld om dat met elkaar te rijmen. Dat lukt nog niet zo goed. Toch blijf ik een soort van hoop houden. Misschien wil God toch een wonder doen en mij genezen. Ik heb eindeloos voor me laten bidden, maar tot nu toe zonder resultaat.'

'Het staat tussen God en mij in. Ik kan over niets anders praten met God dan over dit. Het is zo dominant en ik worstel er elke dag mee. Ik ben bang dat dit een worsteling is die pas stopt als ik antwoord krijg. Toch geloof ik nog in God. De wereld zit te briljant in elkaar om geen geloof in God te hebben.’

‘Ik voel me totaal nutteloos en toch wil je verder. Ik ben voorzichtig weer gaan bloggen en veel mensen reageren daarop en zeggen dat ze daar iets aan hebben. Ik ben ook weer gevraagd om te gaan spreken. Dat zou dan gaan over God en lijden en hoe je dat bij elkaar brengt. Ik moet daar nog wel aan werken, maar terwijl ik daar mee bezig ben, kom ik toch uit bij Jezus, die toch ook een lijdende God is. Dat blijft aan mij trekken. Jezus ging het lijden niet uit de weg. Dat is iets troostends, dat Jezus ook vol lijdt ook al begrijp ik er niets van. Ik zie er wel iets in dat God heel liefdevol is, ook al snap ik het niet. In de Bijbel zie ik een Jezus die heel nederig is en dat Hij zijn lijden aanvaard. Dat is dus ergens het gezicht van God die zelf het lijden niet uit de weg gaat. Dat zegt iets over wie God is ook al ervaar ik het op dit moment nog niet zo. Ik vind het zo onwerkelijk dat God kiest voor het lijden. Tegelijkertijd zit er ook iets van schoonheid in, dat God zo van ons houdt dat Hij zichzelf, zelfs tot in ons lijden, met ons vereenzelvigt. Ik heb nog steeds een relatie met God, maar die is wel enorm veranderd. Ik kan niet meer simpel geloven, maar ik geloof dat ik er uiteindelijk wel weer rijker doorheen zal komen.’

Tip voor navigators
‘Als mensen lijden, let er dan op dat je niet met pasklare antwoorden komt. Het kan zo kwetsend zijn als mensen met de botte bijl, of op een zwart-witte manier er denken iets over te moeten zeggen. Je weet niet hoe het is voor die ander en het is moeilijk om je in die situatie te verplaatsen. Zeg niet dat je denkt dat je weet hoe het zit, want dat weet je gewoon niet. God is net even wat complexer dan jij en ik en Hij past niet zomaar in een dogma, schema of illustratie.’

 

Interview: Marieke Boersma-Lensen
Fotografie: @Mirjam van Klaarbergen Photography