Headline

< terug

Nadat ik een uur in onze prayerroom was geweest, werd ik met mijn partner voor die nacht naar een situatie gestuurd om het over te nemen van het tweetal wat al een uur met deze vrouw had doorgebracht. Ze had nog wel de sleutel van haar appartement, maar had geen idee waar het appartement was.

Dronken, opgezwollen voeten, telefoon kwijtgeraakt, verdwaald. We maakte een praatje en door vragen te stellen, hoopte we te ontdekken waar ze verbleef. Na een half uur dacht ze dat het appartementencomplex met een P begon en we besloten naar het enige appartementencomplex met zo'n naam te lopen. Mocht het niet de juiste plek zijn, hoopten we dat de frisse lucht en wat plekken zien zou helpen bij het herinneren.

We kwamen aan bij het appartementencomplex en het was niet die van haar. We liepen een klein rondje er om heen, maar ze wist het zeker, dit was niet haar verblijfplek. Inmiddels waren ook wij al een uur verder en belde ik met degene die leiding had over die nacht. Hij zei dat we wel nog 20 minuten bij haar konden blijven, maar er daarna weinig was wat we voor haar konden doen.


We liepen terug richting de uitgaansstraat, biddend dat er een doorbraak zou komen, want we wilden deze vrouw eigenlijk niet alleen achterlaten. Terwijl we terugliepen herinnerde ze zich dat de ingang een witte deur had, er een barretje op de hoek van de straat zat en hoe het balkon er ongeveer uitzag. Niet echt informatie waar we een doorbraak mee konden hebben. Al biddend voor Gods leiding en richting liepen we door.

Op het moment dat we eigenlijk rechtsaf moesten slaan, zei mijn partner dat hij het idee had dat we naar links moesten gaan. Dus dat deden we. We liepen de straat in en halverwege zagen we aan de overkant van de straat een random witte deur, onopvallend tussen twee winkeltjes in. We keken er naar, de vrouw was onzeker of dat de deur was, maar wij hadden allebei het idee dat we het moesten proberen. We staken de sleutel in het slot en de deur ging open! We liepen naar de tweede verdieping en opnieuw kregen we een open deur toen we de sleutel in het slot staken.

Een God van wonderen. Een richting in lopen die absoluut niet logisch was. Een deur zien die we anders voorbijgelopen waren. Een sleutel hebben die paste. Een getuigenis kunnen geven van onze gebeden onderweg als enige verklaring dat we haar thuis hadden gekregen. God is een god van wonderen, ook vandaag nog!

Over de blogger

Barbara


Barbara woont en werkt op Ibiza voor 24-7 Prayer en NavMissions. Haar blogs gaan over haar dagelijks leven tussen de feestende mensen en hun zoektocht naar geluk.