Headline

< terug

Het International Film Festival Rotterdam heeft elk jaar een zijtak in Groningen, in de volksmond IFFRiG genaamd, waar een selectie van de film uit Rotterdam draait. Dat was vorige week. Het is een bonte mix arthousefilms, variërend van bekende regisseurs tot obscure onbegrijpelijke projecten van een Venezolaanse kunstenaar. Op het IFFRiG sprak ik een man van middelbare leeftijd, die eruitzag of hij al een paar dagen films had zitten kijken zonder te slapen of zich te verkleden. Hij begon tegen mij aan te praten, omdat ik nu eenmaal vrijwilliger was en achter de infobalie zat. Het was echter een interessant verhaal.

Inkadering of onderdompeling
Hij vertelde dat hij al decennia naar dit soort festivals ging, maar het nu minder leuk was. ‘Tegenwoordig’, zo zei hij, ‘is het allemaal ingekaderd. Je gaat naar een film, zit daar van het begin tot eind, plaatst het in een categorie, vindt er wat van en dan ga je naar een andere film.’ Vroeger, vroeger was dat anders, volgens deze man. ‘Ik ben op festivals geweest waar je dan halverwege de film uitliep en dan een andere zaal binnenliep om daar de tweede helft van een compleet andere film te bekijken.’ Ik kon me niet helemaal indenken waarom het leuk was om twee halve films te zien, maar zijn uitleg fascineerde me.

‘Op die manier word je ondergedompeld in de sfeer en beelden van een film. Je kunt niet iets zeggen over het einde van de film, omdat je het begin niet hebt gezien. Je kunt niet iets vinden van het begin van de film, omdat je niet weet hoe het eindigt. Je kunt alleen maar verschillende werelden bezoeken en ontdekken wat je daar tegenkomt. Je wordt gedwongen te luisteren, te kijken, zonder een oordeel te vormen.’

Het halve verhaal
Zoals gezegd, ik vond het een prachtverhaal. Toen ik er wat verder over nadacht, besefte ik dat ik het een mooi verhaal vond omdat het niet alleen over films ging, maar wat mij betreft ook over de verhalen van mensen.
Ik ben snel met oordelen en niet zelden als ik maar het halve verhaal weet. Ik ken mensen nauwelijks en heb toch al snel mijn mening klaar. Soms lijkt het of we harder oordelen over mensen naarmate we minder van ze weten. Nieuwe informatie werpt soms een heel ander licht op de zaak en dan moeten we erkennen dat we het allemaal niet wisten.

Oordeel opschorten
Ik wou dat ik, dat wij, en helemaal wij als christenen wat meer de houding hebben van die filmliefhebber. Dat we ons bewust zijn dat we een half verhaal meekrijgen en daarom besluiten ons oordeel op te schorten. We ontmoeten mensen met hun eigen verhalen, leefwerelden, denkkaders en uitingsvormen. We kunnen alleen maar die andere wereld bezoeken en ontdekken wat we daar tegenkomen.

Als christenen moeten we helemaal deze houding hebben, schreef ik. Dat komt doordat ik in God geloof. En zelfs van een volslagen onbekende weet ik altijd één ding: Hij of zij heeft een verhaal met God. En andersom: Iedereen is onderdeel van Gods verhaal. Ik weet het begin, het eind en het midden niet, maar ik weet wel: Jij bent onderdeel van Gods verhaal. Als er iets een stimulans is om te luisteren, te kijken en minder snel een oordeel te vormen is dat het wel.
 

Over de blogger

Matthijs


Matthijs is communicatiemedewerker bij LEF Navigators en is daarnaast schrijver en blogger. Zijn blogs gaan over geloven.

Andere blogs van Matthijs zijn te vinden op www.matthijsdendekker.nl.