Headline

< terug

— Blog Mark

Wagenziek

Hoe mijn ouders het deden vroeger, ik heb echt werkelijk waar geen idee. Met vijf kinderen in één auto helemaal naar Zuid Frankrijk. Mijn vader koos ervoor om s ´nachts te rijden. Nu ik vader ben begrijp ik dit volkomen. Men slaat liever een nacht over dan de hele weg vijf Duracell konijnen op de achterbank in bedwang te moeten houden. Logisch. Het werd pas echt een drama als je wagenziek werd. Als je gedraaid op de achterbank je ogen van de weg af liet dwalen raakte je gedesoriënteerd en werd je er helemaal naar van. Je kreeg dan een soort vies geel pilletje 'tegen de misselijkheid', een middel wat misschien wel erger was dan de kwaal.

Momenteel voel ik me een beetje wagenziek. Ik ben de bijrijder in mijn eigen leven. Soms zie ik hoe God zijn handen op het stuur heeft. Soms voelt het alsof de omstandigheden steeds weer een ruk naar links of rechts geven. Sinds eind maart zijn we in Nederland voor een gepland verlof van twee maanden, we zijn er inmiddels al vier. Nu ben ik ook echt heel dankbaar voor alle goeds wat dit heeft gegeven. Maar een mens kijkt vooruit en wil verder.

Vanaf 1 augustus gaan de grenzen van Peru weer open (acceleratie). Maar, de kinderen zitten daar voorlopig nog in quarantaine (ai, remmen). Onze teamleden vertellen ons over de vele kansen en mogelijkheden die er momenteel zijn (acceleratie). We lezen in de krant dat de ziekenhuizen nog helemaal plat liggen en het allemaal niet aankunnen (pfff, remmen?). Misschien ga ik dan maar vast een paar weken eerder vooruit en komt de familie later (scherpe bocht naar links). Maar, wat als het allemaal toch langer gaat duren (scherpe bocht naar rechts)?

Doe mij maar zo’n pilletje geloof ik …