Headline

< terug

Er verschijnt een oude man bij de poort. Hij wacht af, terwijl hij zijn pet met beide handen voor zich vasthoudt. Nu is dit op zichzelf niet zo ongewoon. Steeds vaker gaan er mensen, soms met het hele gezin, langs de deuren op zoek naar eten. Meestal zie je dan een blik van gelatenheid, verslagenheid. Een blik die uitstraalt dan men gewend is geraakt aan armoede. Bij deze man is dat anders. Hij kijkt bezorgd, maar ook vastberaden. Ik wil weten waarom.

Hij vertelt me hoe zijn vrouw Maria en zijn zoon ziek zijn door Covid. Zijn vrouw is daarbij zelfs opgenomen in het ziekenhuis, het gaat niet goed. Hij legt uit dat hij regelmatig in de buurt klusjes als tuinman doet en daarom hoopt dat de mensen hem herkennen als hij aanbelt. Hij legt uit dat hij geld nodig heeft voor medicijnen en de kosten van de opname  in het ziekenhuis. Hij is er daarom op uit getrokken omdat ze dit als gezin gewoonweg niet kunnen betalen. 

Veel mensen in Peru werken in het informele circuit. Dagelijks bieden ze hun diensten aan en genereren zo een inkomen. Hierdoor hebben ze alleen vaak geen (goede) verzekering en blijven ze enorm kwetsbaar als het fout gaat. Als de zorgkosten te hoog zijn word je simpelweg niet geholpen. Niet voor niets ligt het sterftecijfer in Peru hier twee tot vier maal zo hoog als in Nederland (afhankelijk of je kijkt naar de bevestigde cijfers vs. de cijfers ten opzichte van het normale sterftecijfer).

Ik geef hem geld en bied aan om met hem te bidden. Ja, heel graag is het antwoord. De man hoort me aan en nadat ik voor hem gebeden heb kijkt hij me dankbaar maar ietwat vertwijfelt aan. Hij wil zelf ook nog graag even bidden. Kijk, zo doe ik dat. De man begint zeer netjes geformuleerd zijn zaak te bepleiten bij God. Van binnen gniffel ik een beetje. Net als in Nederland zijn er hier sterke stijlverschillen tussen denominaties. Als we willen dat God ingrijpt moet het wel op de goede manier gezegd worden natuurlijk. Een verschil tussen subculturen. Maakt niet uit. We voelen beiden dat het van harte is.

Ik heb met hem te doen. Deze man is ruim 75 jaar en nog volop aan het zorgen voor zijn gezin. Ik kijk hem na terwijl hij verder loopt. Ik vind het bewonderenswaardig en nobel. Voor mij is hij een soort superman met een grasmaaier.
 
 

Over de blogger

Mark


Mark Liefhebber werkt met zijn vrouw Hanneke in Peru. Hij schrijft over hun leven in Peru.