Headline

< terug

‘Eén van de dingen waar we bij leidersassessments op letten, is wat ze doen bij een nieuw probleem’, zei Navigators-directeur Bob in november tegen de Navigators studentenbesturen. ‘In dat geval kunnen ze twee dingen doen: ze keren zich naar binnen en gaan zelf puzzelen, óf ze gaan na wie in hun omgeving dit al eerder heeft meegemaakt. Eén van de belangrijkste eigenschappen van een leider is dat deze wijze mensen om zich heen verzamelt die raad kunnen geven.’

Het NSN-bestuur was onder de indruk en nog regelmatig komt het langs: proberen we het zelf op te lossen, of kennen we iemand anders? Wie in onze omgeving is wijs?

Levende voorbeelden, wijze mensen die dingen al eens bij de hand hebben gehad ... Ik heb ze nodig. En de mensen om me heen ook. Ik herinner me bijvoorbeeld een gesprek met wat meiden van de vereniging over seks en het huwelijk. Eén van hen zuchtte en zei: ‘maar ik ken ook helemaal geen voorbeelden van mensen die ik hier écht inspirerend in vind …’ Of pas nog, een meisje met ambities die nadacht over hoe ze een carrière zou willen combineren met een gezinsleven. Toen ik haar vroeg of ze inspirerende voorbeelden hierin kende, bleef het stil.

Uiteindelijk is uitleg of onderwijs geven toch makkelijker dan delen over je eigen ervaringen. Ook zelf hoor ik mezelf toch opvallend vaak praten over concepten en andere abstracte dingen. Mijn persoonlijke verhalen klinken zo stuntelig … Ik vertel liever hoe het concept genade volgens mij werkt, dan dat ik mijn eigen fouten langsga. Waarbij ik dan ook nog eens moet bekennen dat ik pas na heel veel schuldgevoel genade kon accepteren. Heel inspirerend voelt dat niet. En ik leg liever aan een vriendin uit dat bidden voor mij ‘praten met God’ betekent, dan dat ik – heel ongemakkelijk – hardop met God praat en Hem mijn persoonlijke vragen stel, waar zij bij is.

Toch maakte het voor m’n vriendin hét verschil. Misschien had ze al 100x gehoord dat bidden communiceren met God is. Maar de persoonlijke worsteling die ik aan God voorlegde in haar bijzijn, dat dat óók bidden kan zijn, dat had ze nooit gedacht. ‘Wat bijzonder hoe eerlijk je richting God bent’, zei ze. Een paar uur later hoorde ik haar ook zo’n eerlijke vraag stellen aan God.

Prachtig hoe persoonlijke verhalen zo het verschil kunnen maken. En tegelijk steekt het me dat dus ook zoveel mensen een voorbeeld missen. Ook zelf heb ik momenten gehad dat ik me eenzaam voelde in wat ik meemaakte en geen idee had bij wie ik kon aankloppen.

Het doet me denken aan een Leider, zo’n 2000 jaar geleden, die zijn volgers aanmoedigde om te bidden voor meer leiders. Want de mensen in die tijd zagen er hulpeloos, herderloos, uit. Daarna deed Hij iets interessants: Hij stuurde zijn volgers weg, eropuit. In tweetallen mochten ze gaan ervaren hoe ze zelf zo’n leider, zo’n voorbeeld mochten zijn. Antwoord op hun eigen gebed.

Als je dit leest en de frustratie herkent, moedig ik je aan om mee te bidden voor voldoende voorbeelden voor de zoekende mensen om ons heen. Maar kijk uit … voor je het weet, hoor je jezelf ook stuntelend je eigen ervaringen delen ;-)
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk