Headline

< terug

Eerlijk gezegd, als er één ding is dat ik soms pittig vind in mijn werk in de studentenwereld, is het wel de academische cultuur. Een cultuur van vele kritische vragen. Niets zomaar aannemen, maar eerst testen, bevragen en kijken of iets standhoudt. Of soms misschien zelfs: kijken of je iets omver kunt krijgen. Ik ben heel intuïtief en weet dus niet altijd direct uit te leggen waarom ik iets doe. En ik hecht ontzettend aan harmonie, terwijl vragen soms een beetje kunnen schuren. Van schrik ga ik me dan soms verdedigen en vergeet ik om echt te luisteren.

Ik weet uit mijn omgeving dat er meer mensen zijn die kritische vragen soms moeilijk vinden … Waar herken jij dit bij jezelf? Heb je er situaties bij in gedachten?

Pas had ik zo’n moment. Iemand vroeg iets en wist niet goed hoe ik moest reageren. Achteraf had ik het er met mijn coach over. Eén van haar vragen was, of ik wel echt had geluisterd. Ik probeerde heel precies terug te vertellen wat diegene vroeg, maar gaandeweg het gesprek ontdekte ik dat het ‘em daar niet precies in zat … Ik was meer bezig geweest met mijn eigen antwoord, dan met de echte vraag van de persoon. Want, waarom kiest iemand bepaalde woorden? Wat drijft iemand? Wat is de zorg die iemand bewust of onbewust op tafel legt?

Een kostbare ontdekking: ik realiseerde me dat elke vraag of opmerking, hoe hij ook gebracht wordt, dus altijd de mogelijkheid tot verbinding in zich draagt! En hoe meer emotie erbij komt, des te beter misschien zelfs: of het nu tranen, stemverheffing, wilde handgebaren, een schaterlach of gefronste wenkbrauwen zijn, het geeft iets extra’s om mee te verbinden. Des te meer aanleiding om te vragen: wat zeg je precies?

In onze snelle cultuur willen we liever meteen reageren, hebben we onze ideeën al snel klaar. Lekker, zwart-wit, je eigen interpretatie. Maar als je nooit echt luistert, hoef je ook nooit je gedachten bij te stellen. Of echt de confrontatie – oftewel verbinding – aan te gaan met wat de ander écht probeert te zeggen.

Een les die ik zeker zal onthouden als ik de komende weken reacties lees op facebook over mondkapjes en vaccinaties. Of als ik met mensen praat over homoseksualiteit en de kerk, over daten, over studiekeuze …: heel vaak zijn iemands woorden niet wat diegene echt wil zeggen. En luisteren we gewoon niet. Maar reageren we wel. Maar… waarop dan precies?
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk