Headline

< terug

Ze ontmoetten elkaar voor het eerst bij Christal (christelijk callcenter) en bij Navigators verdiepte hun vriendschap, maar pas vier jaar later kregen ze een relatie. Op dat moment hadden Wouter en Suzanne Vonk niet kunnen vermoeden dat ze ooit als zendelingsgezin naar Engeland zouden vertrekken ...
 
Wouter: ‘Ik groeide op in een christelijk gezin, maar hield wat afstand van kerk en geloof. Mijn vader lag op sterven ik zag hoe hij door zijn geloof vrede en herstel kreeg over zijn verleden. Dat maakte grote indruk en daarom ging ik op zoek naar wat ik zelf geloofde. Mijn zusje mij nam mij mee naar de pinksterconferentie van Opwekking en daar werd ik aangeraakt door God. Ik had geen christelijke vrienden maar door mijn werk bij Christal en doordat ik werd uitgenodigd voor een barbecue van Navigators, leerde ik andere christenen kennen, waaronder Suzanne.’
Suzanne: ‘Wij werkten al snel als een team bij NSZ (Navigators Studenten Zwolle) en hadden meteen een klik, maar toch duurde het vier jaar voordat Wouter vroeg of we meer met elkaar konden optrekken om te ontdekken wat zijn gevoelens voor mij nu precies waren. En ik dacht, als jij dat wil dan moet ik dat ook willen, anders werkt dat natuurlijk niet. Doordat ik ervoor koos om dat ook te ontdekken was in binnen twee weken verliefd.’
 
Wouter werd staflid bij NSZ en Suzanne ging lesgeven en ze voelden zich helemaal op hun plek in Zwolle, tot Wouter merkte dat God hem vroeg om zijn taken bij NSZ neer te leggen. Maar wat wilde God dan?
 
Wouter: ‘Tijdens mijn stille tijd vroeg God mij of ik ook in het buitenland wilde werken. Ik had daar nog nooit over nagedacht. Toen bleek dat Engeland specifiek had gevraagd om mensen uit Nederland, raakte mij dat direct. Voorzichtig vroeg ik aan Suzanne hoe zij het zou vinden om naar het buitenland te gaan ...’
Suzanne: ‘En ik reageerde: Ja dan gaan we naar Engeland! Dat vonden we allebei heel bijzonder, dat we kennelijk beiden door hetzelfde land werden aangesproken. De volgende dag bracht mijn moeder het boek ‘Engels voor dummies’ terug. Het was zo bijzonder hoe dit land zo snel drie keer op ons pad kwam. Uiteindelijk werd Birmingham onze plek.’
 
Wouter: ‘Toen we in Birmingham aankwamen hebben we ons echt welkom gevoeld. We werden warm ontvangen en kregen de tijd om ons te settelen. Het werk op de universiteit was zo goed als gestopt. Er waren nog twee studenten over, de rest was afgestudeerd. Het was echt pionieren. Gelukkig kregen we hulp van Pia uit Duitsland. In Nederland hoef je geen promotie te doen, maar hier kent niemand Navigators, dat is niet makkelijk. Sowieso zijn christelijke groepjes zowel binnen als buiten de kerk veel kleiner, minder dan 1% van de studenten is christen. Door gesprekken hebben enkelingen zich bij ons aangesloten. Maar wat zo bijzonder is, is dat onze voorzitter van het bestuur van de vereniging (hier heet dat society), die zich eerst atheïst noemde, tot geloof kwam. Het komend jaar gaat hij het trainingsjaar Connect doen en fulltime met ons meedraaien. Op dit moment komen er tien studenten naar onze avonden en af en toe komen er wat vrienden mee. Men wil hier ook echt elke week afspreken, terwijl in Nederland dat een keer per drie of vier weken was. Zo kunnen we wel veel meer doen.’
 
Suzanne: ‘Aan de cultuur moeten we nog steeds wennen. Als ik bijvoorbeeld een afspraak had gemaakt dan kwam ze niet opdagen. En als ik daar dan naar vroeg zei ze, maar je hebt het niet bevestigd. Dat moet je dus een dag van tevoren doen. Engelsen willen je niet teleurstellen en dan geven ze liever een ontwijkend antwoord dan dat ze nee zeggen, bijvoorbeeld als je ze uitnodigt en ze antwoorden: ik kom misschien denk ik wel, dan is dat dus een nee.’
 
Toekomst
Suzanne: ‘We zijn hier nu twee jaar en we hebben ons voor vijf jaar gecommitteerd. Hoe gaaf zou het zijn als we Britten kunnen opleiden om dit zelf te gaan doen. Maar uiteindelijk zal God ons laten zien waar na deze vijf jaar onze plek is.’
Wouter: ‘Mijn droom is dat we echt tot zegen zijn voor het Navigatorwerk in de UK, zij zitten in een veel pittiger seizoen dan in Nederland. We dromen dat we generaties van arbeiders zien groeien, die niet alleen de stad en het land tot zegen zijn, maar misschien ook uitgaan naar andere landen.’
 
Suzanne: ‘We hopen dat studenten Jezus leren kennen. Er zijn nu drie studenten tot geloof gekomen en dat is echt geweldig. Verder willen we bouwen aan een community; dat studenten hier bij ons een plek hebben waar ze welkom zijn. Dat ze vriendschappen mogen hebben en wij hopen dat wij ze die plek kunnen bieden, waar ze gezien en gekend worden en die liefde van God mogen ervaren door hoe wij met elkaar omgaan. Een thuis ver van huis.’