Headline

< terug

Wat als je nu nog maar een paar jaar te leven hebt? Je hebt nog maar één kans? Nu of nooit. Wat zou je anders doen? Wel die stille tijd oppakken? Wel die droom najagen? Wel tijd voor je gezin vrijmaken? Wel die belangrijke persoon in je leven om vergeving vragen (of vergeven)?

Besef ik wel hoe waardevol de tijd is die God mij heeft gegeven? Ik vraag het mijzelf regelmatig af. Leef ik voluit? Ben ik verbonden met het moment dat ik NU mag beleven? Iedere dag is een cadeau, vol met momenten die geleefd mogen worden. Ik verlang naar ongeremde blijdschap bij zoiets fijns als het krijgen van een spontane knuffel van mijn dochter. Stil te kunnen worden en mijzelf verbonden voelen met het verdriet van een goede vriend die iets ergs heeft meegemaakt. Tot me door kunnen laten dringen hoe erg we Jezus nodig hebben en vol te verlangen naar Zijn terugkomst.

Het verbaast me hoe makkelijk ik deze momenten mis, verloren laat gaan. Hoe makkelijk ik in een soort sluimerstand door de dag heen kan leven.

Ruis
Ik zie het ook terug in het werken met de jongeren om ons heen. Het is zo zichtbaar hoe snel we gewend zijn geraakt aan het onszelf steeds bezighouden met iets. Steeds die afleiding opzoeken, het moment laten onderbreken door een berichtje, een filmpje of een Instagram story. Wie neemt er nog meer zijn telefoon mee naar de wc? 
 
De kleine afleidingen halen ons weg uit het heden. Maar structureel leven met veel kleine afleidingen kan ook een patroon worden van afgeleid zijn van die dingen die er toe doen. Door tijdens de dag steeds te moeten schakelen en onbewust bezig te zijn met het verwerken van al die informatie, leef je met een continu onrustig gevoel. Je hoofd en je hart zitten vol indrukken.

En áls we dan stil worden gezet en ons willen focussen op de dingen die belangrijk zijn, lukt dat vaak niet. Je blik is vertroebeld. Je begint je machteloos te voelen en je geduld raakt snel op. *PLING*, oh daar is de welkome afleiding weer. Weet je, morgen weer een dag.

En ook zeg je jezelf dat het oké is, ergens van binnen is er die gezonde steek en voelt het onbevredigend.

Wat ik had kúnnen doen
Veel van ons schuiven belangrijke keuzes voor ons uit. ‘Ik wil wel meer ‘met het geloof’, maar ik wacht op het goede moment om me er meer in te verdiepen’. Of, ‘ik weet wel dat ik me laat leiden door angst, maar het voelt niet als het juiste moment om dit nu aan te gaan’. Ik twijfel, dus ik doe nog maar niets. Hoeveel moois laten we liggen, hopende dat met de tijd de oplossingen vanzelf uit de lucht komen vallen? Dat we spontaan wel zin krijgen in de dingen die goed voor ons zijn. Dat we hopen iets opeens niet meer heel spannend te vinden?

Spreuken 24:33-34
Nog even dan? Nog even slapen, nog een beetje rusten, een ogenblik nog blijven liggen? Armoede overvalt je als een struikrover, als een bandiet slaat gebrek je neer.
 
De ‘armoede’ waar de schrijver van Spreuken het over heeft, kun je ook vertalen naar geestelijke, emotionele en relationele verarming. We leven zo afgeleid, dat we niet toekomen aan wat er echt toe doet. En dit kan ervoor zorgen dat we achteraf blijven lopen met spijt over de dingen die we hadden kunnen doen. Die je had moeten doen.

Wat ik tegen mijzelf en tegen jullie zou willen zeggen is: haal die ruis uit je dag, haal die ruis uit je leven! Het leven is te mooi om in slaapstand geleefd te worden. Het helpt je om je te focussen op die heerlijke kleine momentjes en creëert ruimte om je uitdagingen aan te gaan.

Nu is WEL het goede moment.
 

Over de blogger

Mark


Mark Liefhebber werkt met zijn vrouw Hanneke in Peru. Hij schrijft over hun leven in Peru.