Headline

< terug

Column/Ellen
 
Na 3 jaar van zoeken, bidden, wachten en een hele hoop onverwachte wendingen, woon ik, samen met GertPaul en onze 3 kinderen Boaz, Jesse en Ezra sinds april 2019 in Bergen, Noorwegen. Na elf jaar Navigator studentenwerk in Nederland ondersteunen we nu de Noorse tak: Navigatørene.
 
Op 1 april was het alweer twee jaar geleden dat we naar Bergen kwamen. Twee jaar van nieuwe indrukken, nieuwe relaties, verwondering en enthousiasme. Maar ook van onzekerheid, rouwen en loslaten. We kijken niet meer op van een beetje (veel) regen, van overal je schoenen uitdoen of van de prijzen in de supermarkt. Gesprekjes op straat of met studenten zijn niet meer zo spannend. We genieten van de bergen en de fjorden. De kinderen hebben vriendjes, spreken vloeiend Noors en vinden hier steeds meer hun plek.
 
Maar helemaal geïntegreerd ... dat zijn we ook niet. Dat wordt soms pijnlijk duidelijk en dan slaat de onzekerheid weer toe. Als iedereen ervan uitgaat dat je kunt skiën bijvoorbeeld. Of als je in een digitale ouderbijeenkomst het scherm van de juf alleen aandoet als ze praat. Maar ook dat opa alleen via facetime een verhaaltje kan vertellen of dat je sommige woorden echt alleen in het Nederlands weet, herinnert dat ons eraan dat Noorwegen niet ons land is.
 
Ik denk dat we in niemandsland zijn aangekomen.
Ezra vraagt zich vertwijfeld af of hij nog wel weet hoe Nederland eruit ziet. Of vraagt, als we ergens rijden, of ‘dit dan ook Noorwegen is’. We gebruiken soms Noors en Nederlands in dezelfde zin en eten Noorse pannenkoeken met Nederlandse stroop. We zijn een beetje Noors en een beetje Nederlands.
 
Dat doet ons terugvallen op elkaar, op rituelen, op onszelf en bovenal op God. Want wat onze roeping ook is en waar we ook wonen, het Koninkrijk blijft gelukkig hetzelfde.
 
Ellen van der Vlies