Headline

< terug

Vorige week had ik het voorrecht om in Maleisië aan te schuiven bij een wereldwijde Navigators conferentie. Een week lang samen leren van Jezus, om ons te bekwamen in liefhebben, dienen en discipelen maken. Wat een voorrecht was dat!

Eén jongen is me in het bijzonder bijgebleven: Denis. Hij woont in Oeganda. Hij had niet zo’n makkelijke jeugd. Maar uiteindelijk was er een vrouw die zich om hem bekommerde. Hij raakte onder de indruk van hoe Gods liefde mensen verandert – door dichtbij te komen, lief te hebben en te leren om een relatie met God op te bouwen.

Nu doet hij dat zelf: dagelijks is hij in de sloppenwijken van Kampala, Oeganda te vinden. Om relatie te bouwen met mensen en te horen wat hen beweegt. Dichtbij te komen. Soms gewoon investerend, nog niet wetend wat eruit voortvloeit. Soms ook heel concreet door in de Bijbel te lezen en samen te groeien.

Zijn spaargeld heeft hij geïnvesteerd in de bouw van een paar huisjes. Want hoewel hij het zelf niet breed heeft, is er ook veel armoede om hem heen. Graag helpt hij met deze huisjes een paar mensen gratis aan tijdelijk onderdak. Maar dat niet alleen: Glunderend vertelde hij dat hij ook wil dat er eten is. Dus wekelijks brengt hij eten in deze huisjes. Volledig verzorgd. Van zijn eigen spaargeld. En ik? Als ik een kop koffie ga drinken met een student die ik coach, declareer ik dat op mijn werkbudget.

Op mijn vraag of hij ook wel eens vakantie houdt, reageert hij met ‘dat wil ik wel leren, dat ik eens wat vaker twee dagen uittrek voor Bijbelstudie’. Ik wilde zeggen ‘je begrijpt het verkeerd, ik had het niet over Bijbelstudie maar over vakantie’. Maar… wie begrijpt het verkeerd?

Onder de indruk was ik.

En ik vroeg me af, hoe radicaal durf ik achter Jezus aan te gaan? Wat mogen mensen mij kosten? Hoever reikt mijn liefde? Durf ik alles te geven, omdat ik al weet dat God alles voor mij gegeven heeft? En tot waar gaat mijn liefde en vertrouwen op God?

‘My friend said he tried fasting – but he got hungry’. Onze internationale leider Mutua deed deze intrigerende uitspraak. Hilarisch. Maar hoe langer ik erover nadenk: ook confronterend. Hoe vaak haak ik niet af, omdat leven met God niet makkelijk is. Omdat ik wensen heb, waarvan ik toch niet geloof dat God ze echt gaat voldoen. Dus ga ik zelf achter mijn behoeften aan en probeer ik van alles te regelen. Geloof ik dat Jezus echt genoeg is?

… wanneer ik vast, maar ik word daar draaierig van.
… wanneer ik hoofdpijn heb, en me hondsberoerd voel.
… wanneer ik hoop op een partner, maar God zegt dat Híj mijn verlangens vult.
… wanneer mijn christelijke principes rondom relaties en seks moeite en teleurstelling kosten
… wanneer ik bang ben dat ik niet genoeg geld voor mezelf overhoud.
… wanneer ik nadenk over hoe ik mijn tijd wil besteden in de zomer.

Waarom zou God vasten hebben bedacht? Bewust de honger opzoeken. Dat leert mij iets van de houding van Denis. Alles opgeven, ver durven gaan. Omdat God al aan ons denkt. Bevrijdend.