Headline

< terug

Peter Hansum had erg veel ambitie en zo zag zijn omgeving hem ook. Achter deze Peter zat echter onzekerheid en faalangst verborgen die hij lang verborgen wist te houden ...

Voor Peter is het leven lange tijd een verdienmodel: ‘Als ik leuk ben, presteer, intellectueel onderlegd ben en zorg dat de meisjes me leuk vinden, dan red ik het en krijg ik vrienden. Ook mijn geloof bekeek ik op die manier, ik voelde me een goede christen omdat ik veel had gedaan.’ Hij krijgt veel bevestiging in wat hij doet, maar realiseert zich ook dat hij een probleem heeft als hij dat niet kan leveren. ‘Ik was bang dat mensen door die laag heen zouden prikken. Steeds meer ervaarde ik het christelijk geloof als een juk wat stress gaf en waarmee ik mijzelf verwondde. Ik ging met mijn vragen naar een coach en mijn kernvraag daar was: mag ik er zijn zonder dat ik iets doe?’

Als een vriendin de Discipelschap Training School gaat doen vraagt zijn moeder om daar ook eens over na te denken. ‘Ik wist meteen dat ik dat moest doen, er klikte iets, alsof ik met een hamer voor het eerst de spijker raakte. Tijdens deze opleiding ging het geloof voor mij leven vanaf het moment dat ik mijn eerlijke verhaal ging vertellen. Ik kon het in de gepolijste variant weergeven, maar ik koos ervoor om te vertellen over mijn onzekerheid en de druk die ik op mezelf legde. Toen ik dat deed, was het alsof er een kurk uit mezelf werd getrokken. Ik ontdekte dat ik de neiging had om me te verstoppen zoals dat bijvoorbeeld gebeurt in Genesis na de zondeval. Maar vanaf dat moment accepteerde ik dat niet alles perfect in mij hoefde te zijn en dat ik me niet meer hoefde te verstoppen.’

‘Het verdienmodel is weg, ik wil van een paar mensen echt houden en hen iets van God laten zien, dat is voor mij nu het belangrijkste. Mijn leven is geslaagd als ik kan laten zien dat ik van mensen kan houden en dat ik God herken in mensen om mij heen. Dat is een groot contrast met het leven wat ik eerst leidde en waarin ik populair wilde zijn. Ik besef  dat ik er mag zijn zoals ik ben. Daar hoort ook mijn prestatiegerichte kant bij, maar mijn levenswaarde hangt daar niet meer van af. Ik ervaar nu steeds meer rust. Het gebeurt steeds minder dat ik me probeer te verstoppen om mijn wonden te bedekken. Jezus nodigt ons uit om zijn wonden aan te raken en dat probeer ik ook te doen. Ik hoop dat ik daarmee anderen kan uitnodigen om ook Zijn voorbeeld te volgen.’

‘Ik leerde God op een intiemere manier kennen waardoor ik echt een band met Hem kreeg. Ik zoek naar Hem vanuit vreugde en verlangen. Eerst bestond mijn leven uit hokjes: school, werk, feestjes, God … Dat is nu één hokje geworden: God. Ik weet nu dat dit het leven is waar ik voor gemaakt ben. Ik wil mijn leven aan Hem wijden, studeer nu theologie in Groningen en ik heb me aangesloten bij N.S.G.’ Het keerpunt van Peter doet hem denken aan het verhaal van Elisa en zijn knecht. Ze zijn omringt door vijanden en zijn knecht vraagt in paniek: ‘Wat moeten we doen?’ Elisa ziet veel meer en vraagt of God de ogen van zijn knecht wil openen. Dat gebeurt en zijn ogen worden geopend, want deze knecht ziet opeens een machtig leger. (2 kon. 6) ‘Zo werden bij mij ook de ogen geopend. Ik heb er weinig aan gedaan om te zijn wie ik nu ben. Maar als ik me openstel dan komt Hij naar mij toe en dat wil Hij bij iedereen doen: dan gaan we zien wat God doet!’

Interview: Jeanette Vos-Spek
Fotografie: Sillo Fotografie