Headline

< terug

Op de basisschool wist hij het al, hij ging later zieke kindjes in Afrika beter maken. Het verhaal van Albert Schweitzer, vertelt door zijn juf, maakte zoveel indruk dat hij zijn droom en zijn roeping had gevonden. Een droom die nooit meer verdween ...
 
‘Dat klopt inderdaad’, vertelt Mark, ‘en onderweg naar deze droom mocht ik meer over God leren. In het laatste jaar van de middelbare school had ik vrienden die echt iets met hun geloof deden en ik wilde weten wat ik nu eigenlijk geloofde; wat betekent het voor mij en wie is God? Ik ben toen zelf Bijbel gaan lezen. In het eerste jaar van mijn studie sloot ik me aan bij Navigators en ik merkte dat mijn geloof zich daar verdiepte. In dat jaar besefte ik wat Jezus voor ons gedaan heeft en hoe dit mijn leven raakt. De kern van het Evangelie ging leven voor mij. Ik leerde bij Navigators met God te leven en gaandeweg is het ook een plek geworden waar ik mijn gaven en talenten kon ontdekken. Ik heb kringen geleid, ben nestor geweest heb Naventure gedaan en dat alles had blijvende impact.’
 
‘Ik wilde altijd als kinderarts naar het buitenland, maar had nooit bedacht om de zending in te gaan. Tegen het einde van mijn studie, we waren al getrouwd, heb ik drie maanden lang een coschap in Tanzania gedaan. Mijn vrouw Corine deed als aankomend biomedisch ingenieur een stage in hetzelfde ziekenhuis. Voor ons was dat de manier om te ontdekken hoe het is om in zo’n land te leven en te werken en of we dit voor langere tijd konden doen. Eenmaal terug in Nederland maakten we onze studies af. Corine kwam uit een burn-out en daarom hebben we onze plannen even opzij gezet. Als dit echt van God was kwam het wel terug. Toen Corine er weer over begon zijn we er serieus mee bezig gegaan. Ik dacht erover om de opleiding tot kinderarts te doen, maar omdat we naar de tropen wilden was het beter om me te specialiseren als tropenarts.’
 
‘Vervolgens zochten we uit hoe we naar het buitenland wilden. Al pratend groeide de overtuiging dat we uitgezonden wilden worden via de kerk. Dat we de lokale kerken wilden ondersteunen om daar als christen aan de slag te gaan. Zo kwamen we bij de GZB (Gereformeerde Zendingsbond) terecht. Via hen vertrokken we naar Rwanda waar we anderhalf jaar hebben gewerkt. Toch was dat niet echt een goede plek omdat de gezondheidszorg op veel vlakken goed in ontwikkeling was. Ik zou beter tot mijn recht komen als tropenarts op een plek waar de nood groter is. Collega’s die in Congo werkten nodigden mij uit en ik zag dat ik daar meer zou kunnen doen. Het lijkt een omweg, maar door de ervaring in Rwanda heeft God ons voorbereid en rijper gemaakt voor Congo.’
 
‘We wonen in Lolwa waar de kerk een ziekenhuis heeft. Zelfs voor Congolese begrippen is het een ziekenhuis waar veel moet gebeuren. We hebben vijftig bedden, een operatiekamer en een verlosafdeling. Maar er was bijvoorbeeld geen medicijnvoorraad en er is geen röntgenapparaat. Veel basiszaken zijn niet aanwezig. Als tropenarts ben je opgeleid om breed inzetbaar te zijn en ik heb twee Congolese collega’s die ik zoveel mogelijk probeer te leren. Toch is het nodig dat we daarvoor ook de middelen krijgen en daar werkt vooral Corine hard aan. EO metterdaad heeft een serie gemaakt rondom het werk in Congo (https://metterdaad.eo.nl/congo) en via die uitzending hopen we voldoende geld te kunnen ophalen voor de verschillende ziekenhuizen in Congo.’
 
‘Omdat dit ziekenhuis van de kerk is gaan we anders om met mensen die geen geld hebben voor de zorg. In ons gebied zijn veel mensen die deze kosten niet kunnen betalen. Vaak vallen ze buiten de boot. Ze krijgen zorg tot het geld op is en dan moeten ze naar huis. Als mensen dit geld niet hebben proberen we op een andere manier geld te vinden, we wijzen in principe niemand af. De mensen in Congo zien ons echt als zendelingen. Ik ben christen en zendingsarts en daarmee ben ik een voorbeeld voor mensen. Zo zien zij dat. Hoe je als christen bent en leeft heb ik echt meegekregen vanuit mijn Navigatortijd, met name mijn Naventure tijd heeft daaraan bijgedragen. Bijvoorbeeld de bijbelstudie over leiderschap, geduld en integriteit, dat neem ik nog dagelijks met mij mee.
We zijn hier echt op onze plek, maar het is wel een zwaar leven. Er is veel leed, corruptie en onveiligheid en het is soms moeilijk om God in die omstandigheden te zien. Toch zien we wel hoe God bezig is in de mensen waarmee we werken. Het is bijzonder om Gods kracht in hen te zien, nadat dierbaren uit hun omgeving werden vermoord. Zij zeggen: God heeft me altijd bijgestaan en nu ook, dus we gaan verder. Het is een ingewikkelde context, maar we merken dat God juist in deze omstandigheden aanwezig is.’
 
‘Tegen studenten zou ik willen zeggen, neem nu de tijd om te leren met God te leven. Dat is het eerste deel van ons motto, Christus kennen, maar het tweede deel, en bekendmaken is net zo belangrijk. Als Gods liefde voor iedereen is, deel dat dan ook met anderen, ontdek hoe je dat kunt doen. Wat ik een beetje heb gemist bij Navigators is dat we onderdeel zijn van een wereldwijde kerk. De uitwisseling met christenen over de hele wereld is ook belangrijk. Aan elkaar doorgeven wat je van God hebt ontvangen, juist ook door dit vanuit verschillende culturen aan elkaar te vertellen, is enorm verrijkend. Zo kunnen we gericht voor elkaar bidden en van elkaar leren. Zo ontdek je samen wat nu eigenlijk de kern is van je geloof en wat je samen gemeen hebt.’
 
Interview: Marieke Boersma-Lensen
Fotografie: @mirjam van klaarbergen photography