Headline

< terug

Terwijl ik naar huis fiets zie ik een man langs de weg in het stof liggen. Hij lijkt te slapen. Zijn kleren zijn helemaal verscheurd en hij is duidelijk ondervoed. Het is een verschrikkelijk gezicht. Maar weet je wat het confronterende is? Het went.

Iedere dag zien we mensen om ons heen lijden onder armoede en onrecht. Het is hier in Peru een onderdeel van het straatbeeld en daarmee van ons dagelijks leven. Sinds een jaar of drie zijn daar de Venezolaanse vluchtelingen bij gekomen. Bij ieder stoplicht en rondom de markt vragen mensen je om hulp. Soms ga ik er op in, soms niet. Ik blijf alleen wel enorm gevoelig voor de jonge Venezolaanse stelletjes die er vaak met hun kinderen op de arm staan. Soms net een jaar of 20 en dan al zoveel meegemaakt …

Ik ben inmiddels bijna thuis en blijf nadenken over de man die ik net zag. Hij laat me niet los. Ik besef me dat hij veel meer nodig heeft dan ik nu kan bieden. Of is het dan ik nu wíl bieden? Ik blijf erover doormalen in mijn hoofd en in mijn hart. We moeten nog brood halen en ik besluit in stilte even wat spullen te verzamelen in een tas en onderweg langs de man te lopen. Mijn zoon Ruben wil graag met me mee naar de winkel.

We komen hem dit keer op een andere plek tegen. Ik schiet hem aan maar merk al snel dat hij helemaal verwilderd is. Het lukt hem niet om te praten. We laten het tasje met spullen achter en we steken over om brood te kopen. Ik voel me dubbel, dit lost toch niets op denk ik bij mijzelf. Dan zegt Ruben vanuit de winkel opeens tegen me: ”dat is wel speciaal hé, die zin op de muur? Het antwoord is in ieder geval nee!” Wat me niet was opgevallen was dat er groot op de muur waar de man zat stond geschreven: ‘Is er iets onmogelijk voor God?’.

Is het echt zo Heer? Maar hoe dan? Deze man heeft helemaal niets meer en zoals hij zijn er miljoenen! Wat vraagt U dan van mij hierin?

Terwijl we naar huis sjokken krijg ik een mooi en eerlijk gesprek met Ruben over de gebrokenheid van deze wereld. Over hoe we God zien en over de verantwoordelijkheid die we van God hebben gekregen. Over hoe dit een confronterende en soms pijnlijke zoektocht is, maar wel eentje die we aan willen gaan. Je ervoor verstoppen, doen alsof dit leed niet bestaat is immers geen optie. We bidden nog samen voor de man die we hebben ontmoet en ik zie daarna een vastberaden blik in Rubens ogen. Het raakt me en ik voel me gesterkt. Deze kleine jongen wil duidelijk een onderdeel van de oplossing worden en dat geeft me hoop.

Over de blogger

Mark


Mark Liefhebber werkt met zijn vrouw Hanneke in Peru. Hij schrijft over hun leven in Peru.