Headline

< terug

Net hebben we even limonade gedronken, en naar de opkomende bloemenzaadjes gekeken: Tim en ik. Tim is drie jaar. Hij heeft een enorm schattig brilletje op zijn neus, houdt van dinosaurussen en kan heel lief zelf spelen.

Gisteren belde mijn vriendin, Tims moeder, of ik misschien tijd had om op te passen vandaag. Nou had ik precies weinig afspraken staan, en kon het dus prima combineren. Dus zit ik nu bij Tim thuis, op een tuinstoel in de zon dit verhaal te schrijven. Tim springt ondertussen op de trampoline.

Eerlijk gezegd vond ik het wel een beetje spannend. Zo’n dag met weinig afspraken is juist heerlijk om even ongestoord door te werken. Hoeveel van mijn to do lijst zou ik echt gedaan krijgen met zo’n mannetje om me heen? En zou het me lukken om ontspannen met mijn planning om te gaan?

Pas had ik het er nog over met een groepje NSN- studenten: verstoorbaar zijn. Ruimte houden voor de onverwachte vraag van iemand. Heb ik ruimte om aandacht te besteden aan wat er om me heen gebeurt, aan een onverwachts telefoontje of iemand die hulp nodig heeft? Of heb ik het zo druk met allerhande taken, dat de dingen die nu écht spelen, die even aandacht nodig hebben, aan me voorbij gaan? In het gesprek concludeerden we dat onze schema’s vaak te vol zitten hiervoor. Dus was ik gisteren eigenlijk dankbaar voor deze vraag, en de kans om deze les te oefenen.

Op dit moment rijdt Tim rond met de tractor, met aanhanger. En een kruiwagen erin. Waar hij heengaat? “De bouwplaats” zei hij net. Zo gaandeweg krijg ik van alles mee van wat er in hem omgaat. Maar ook jullie krijgen zo mee wat ik meemaak, en hoe ik daarmee omga. En het leuke is: dat is precies hoe discipelschap werkt. En dus hoe ik wil leven: geen droge lessen delen, maar laten zien hoe ik leef. Welke keuzes ik maak. Practice what I preach, en preach what I practice. Het is kwetsbaar en doet een beroep op mijzelf, wat ik zelf voel en denk.

Maar ik merk ook: het is zo rijk. Ruimte kunnen maken voor iemand die het nodig heeft, leven met aandacht. En voor de effectiviteits-liefhebbers onder ons: had je door dat ik nu tegelijk én mijn vriendin te hulp ben geschoten, én mijn blog geschreven heb (en zelfs misschien nog bruin wordt, haha)? Dat is het bijzondere: het delen van mijn leven met anderen kost me veel, soms zelfs alles, én het levert ook zoveel op.

Zoals die keer dat drie van de jongens van NSN me kwamen helpen met verhuizen. Of vorige week, toen ik samen met mijn mentoree besloot om mijn lievelingsboek over rust te gaan bespreken samen. Ik zie er niet alleen naar uit welke lessen zij gaat leren, maar ook hoe mijn eigen lessen over rust verdiept gaan worden.

Om eerlijk te zijn: zodra ik me eraan overgeef, proef ik altijd weer dat dit het echte leven is. Verbonden met mezelf, heerlijk in de zon. Kijkend naar wat wel mogelijk is: wel die blog, niet nog dat ene telefoontje, waarbij ik niet gestoord wil worden. Maar ook: verbonden met Tim, en mijn vriendin, die ik uit de stress kon helpen. En het bijzondere is, in deze situatie, door het ‘echte leven’ te accepteren, gewoon inclusief alle ongemakken die erbij horen, voel ik me ook verbonden met God. Hij is de gever van mijn tijd, van de zon, van Tim, van mijn vriendschap.

Jarenlang had ik deze tekst aan de muur: ‘Life is what happens while we’re busy making other plans’. En het is zo. Er is zoveel te ervaren, als je even je schema’s aan de kant durft te leggen.
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk