Headline

< terug

- Huilend zit ik in mijn huisje in Wageningen op de bank. Waar is het mis gegaan? Moe, overwerkt en uitgeteld. Waar is Jezus nu alles onzeker voelt en ik het even niet meer weet? -

Dit moment is ondertussen alweer bijna twee jaar geleden, maar de afgelopen tijd hadden we collectief een soortgelijke ervaring. Een crisis die het leven helemaal op z’n kop zette en alles aan het wankelen bracht. Wat moet ik me, in tijden van corona en op momenten van onzekerheid en pijn, voorstellen bij Jezus zijn belofte om leven in al zijn volheid te geven?

Meer, meer, meer.
Sinds maart kwamen bij mij weer dezelfde vragen naar boven als een paar jaar geleden. Alhoewel ik er geen fan van ben, zijn tijden waarin ik druk, onzekerheid of frustratie ervaar, vaak ook een geschenk omdat ze onthullen wat er diep van binnen leeft. Wat geloof ik ten diepste over mezelf, over God en waar ben ik in mijn leven op gericht?
Ik merk dat mijn hoofd regelmatig vol zit en ik steeds bezig ben met de volgende stap, afspraak of taak. Het verlangen naar een steeds leuker leven en de ‘drive’ om succesvol te zijn, is de levensfilosofie die ons zowel voortdrijft als ons gelijktijdig kan verstikken. Ik merk dat wanneer ik me hierdoor laat leiden, het vaak voelt alsof ik tekortschiet. Niet zo gek ook: als het elke keer gaat over het ‘volgende’ en het ‘meer’, dan is het huidige nooit genoeg. Hoe kijkt God hiernaar? Wanneer ik weer zo snel vooruit wil dat ik bijna over mijn eigen benen struikel, wijst de Vader elke keer liefdevol op de ring en de mantel (zoals bij de verloren zoon) die Hij me lang geleden omdeed. Zijn acceptatie fluistert altijd: ‘Volbracht’, Hij heeft het al gedaan. Ik mag hierin steeds opnieuw de keuze te maken om te geloven wat Hij over mij zegt, om opnieuw in zijn armen van genade te vallen.  

Aandacht en dankbaarheid
Wat is het een ontzettend mooie waarheid dat al het goede in de hemel en op aarde, zijn oorsprong vindt in de persoon van Jezus. Hem kennen is het leven in al zijn volheid, want Hij is de weg, de waarheid en het leven.  
Jezus had geen haast, was beschikbaar en leefde volgens de agenda van de Vader (waar Hij zelf overigens geen kopie van had). Wat een overgave! ‘Maak je geen zorgen over morgen’, leerde Hij. Ik ben opnieuw gaan ontdekken dat het leven in al zijn volheid wat Jezus mij aanbiedt, vaak veel simpeler is dan ik denk. Waar ik denk aan groter, beter, sneller, geeft Hij mij de zonsopgang, een lekker kopje koffie en een goed gesprek met een vriendin. Het is ‘eucharisteo’: Met vreugde leven in de genade van de dag, en met aandacht dankbaar zijn voor hetgeen je gegeven is (vrij vertaald). Voor mij gaat dit meestal niet vanzelf. Ik moet mezelf regelmatig even toespreken om goed om me heen te kijken en specifiek te benoemen waar ik dankbaar voor ben. Als ik me ergens zorgen over maak, zeg ik simpelweg tegen Hem: ‘Heer, ik geef dit aan u’. Dit moet ik dan soms een paar keer doen, maar zo leer ik stapje voor stapje om in overgave en dankbaarheid te leven.
Leven in volheid komt wanneer ik mijn menselijkheid omarm, de schoonheid zie in kwetsbaarheid en juich over de het ‘liefelijk land dat Hij voor mij heeft uitgemeten’ (Psalm 16:6a). Proberen we niet al sinds Eden de grenzen van ons menselijke mandaat te trotseren? Ik ben er steeds meer van overtuigd dat grenzen een geschenk zijn van God, niet een straf. God geeft jou misschien vier talenten en mij twee. Daar kan ik heel gefrustreerd over worden, of ik kan de ‘cyclus van Eden’ doorbreken. God, God laten zijn en betrouwbaar zijn met wat mij is toevertrouwd.

tekst: Marlies Hoekman