Headline

< terug

In zijn jeugd heeft Rik de Olde een sterke geloofsbeleving, maar tijdens zijn studie slaat de twijfel toe. Hij verdiept zich in de Westerse filosofie en zet zijn geloof aan de kant. Zijn vriend Jochanan Leenman, en oud- praeses van NSEde, blijft voor hem bidden. Rik vertelt over zijn zoektocht naar vrijheid en betekenis en hoe hij, na een lange tocht, zijn weg terug vond naar huis.

‘Ik groeide op in Den Dolder en woonde tot mijn twintigste thuis. Ik leefde in een context van geweld en misbruik. In die tijd vond ik veel troost in het geloof. Als tienjarige jongetje schreef ik in een brief aan de predikant dat ik aan het avondmaal wilde. Hij is daar serieus op ingegaan en ik heb twee jaar lang een-op-een catechisatie gehad. Op mijn twaalfde deed ik belijdenis.’

Als Rik twintig is begint hij aan de studie HR (Human Resources) in Ede. Daar sluit hij meteen een hele bijzondere vriendschap. ‘In het eerste jaar zaten Jochanan en ik bij elkaar in de klas. We vonden elkaar al op dag één. Ik zie nog steeds voor me dat, terwijl we elkaar amper kenden, we ‘s avonds gebedswandelingen gingen maken. Jochanan sloot zich meteen aan bij NSEde. Ik werd geen lid, maar ik was wel enorm betrokken. Ik ging geregeld naar NSEde avonden en ik bezocht meerdere gala’s. Ik genoot het meest van de spontaniteit waarmee dat allemaal gepaard ging.’
 
‘Rond mijn 22e begon ik te twijfelen. Een keerpunt was dat mijn vader terugviel in zijn verslaving; op dat moment besloot ik dat ik van niemand op aan kon. Ik verdiepte me in de existentialistische filosofie. Deze filosofie gaat ervan uit dat het leven betekenisloos is. Waar geen betekenis is, is de vrijheid maximaal. Dan is niks goed of fout. Het idee dat je je leven zelf vorm kan geven sprak mij enorm aan.’

‘In de loop van de jaren ging het steeds slechter. Ik begon de grip op mijn leven te verliezen. Uit mezelf zou ik nooit terug zijn gegaan naar God. Dit veranderde toen ik op een gegeven moment heel sterk ervoer dat God zei: “Het is goed zo; kom maar weer thuis”. Daar wist ik me geen raad mee. Het paste helemaal niet met hoe ik mijn leven had ingericht.’

Rik en Jochanan zijn al die jaren goede vrienden gebleven, daarom vertelt Rik zijn vriend over zijn ervaring. ‘Jochanan reageert verrast en zegt: “Dat is frappant”. Vervolgens vertelt hij dat op het moment dat God tot mij sprak, hij samen met een groep jonge mannen voor mij had gebeden. Ze hadden ook een aantal beelden opgeschreven en die waren enorm raak. Voor mij was het duidelijk; hun gebed en mijn ervaring van Gods stem kwamen qua tijdsspanne perfect overeen. Dat was zo bijzonder! De volgende dag ging ik op mijn knieën en gaf ik mijn leven opnieuw aan God.’

‘Naast het gebed van Jochanan was er nog een andere opmerkelijke parallel. Mijn moeder bad tijdens mijn atheïstische periode voortdurend voor me. Ik heb ongeveer een maand gewacht om haar over mijn bekering te vertellen. Toen ik dat deed vertelde mijn moeder dat ze al een maand geen urgentie meer voelde om voor mij te bidden en dat kon ze maar moeilijk verklaren.’

‘Wanneer ik mijn verhaal vertel zeggen mensen soms: “Als jij deze zoektocht nodig had voor je ontwikkeling als mens; dan is het goed geweest”.  Ik denk niet dat dit waar is. Ik heb vier jaar zonder God geleefd en ik wil daar allesbehalve luchtig over doen. Ik had misschien nooit naar mijn eigen advies geluisterd maar terugkijkend denk ik: Ik had mensen in mijn omgeving moeten kiezen die hier op een goede manier met mij over konden praten. Ga er dus niet vanuit dat jij de wijsheid hebt om het probleem op te lossen. Praat erover met iemand waar je een goed gesprek mee kan hebben, zoals een voorganger of mentor. Wat ik anderen wil meegeven is; blijf bidden! Dat is niet makkelijk. Jochanan zag mij harder en rationeler worden. Maar desalniettemin zijn er beloften in de Bijbel die hierover gaan. Het bijbelverhaal over de weduwe die continue naar de onrechtvaardige rechter ging en bleef aandringen (Lucas 18). Als die rechter dan uiteindelijk haar verzoek inwilligt; hoeveel temeer zal de Vader dat doen als wij voor iets blijven bidden. In de kern gaat het over wandelen in geloof en niet in aanschouwen. Dat is de belofte waar we aan vast moeten houden.’
 
Interview: Marlies Hoekman
Fotografie: @Mirjam van klaarbergen photography