Headline

< terug



Kijk, dit zijn Julia en ik. We hebben elkaar ontmoet op de camping, waar ze rondrende met haar vlinder-vlieger. Het zag er zó leuk uit, dat ik vroeg of ik mee mocht doen. Dat mocht. Ik kreeg uitgebreid uitleg over hoe ik de vlieger vast moest houden, niet te stevig want anders kon hij dubbel klappen. En het touw niet te lang.  

Daar gingen we. Een snelle, korte vriendschap. Rennend in de zon over het kampeerveldje, met haar vlieger achter zich aan, verzuchtte ze ‘de wind is mijn vriend.’. Wijsheid toch?! Haha. En daarna mocht ik! Het filmpje is gemaakt door m’n teamleden, samen leiden we een missionair studentenproject. We waren na een intensief jaar heerlijk een weekendje weg en dat deed ons goed! Ze vonden het bijzonder genoeg om het vliegeren te filmen, en daar hadden ze ook wel een punt: spelen en me echt even hélemaal laten gaan, dat doe ik te weinig. Julia had dat misschien ook wel door. Aan het einde van het filmpje hoor je haar nog de, nu al legendarische, woorden zeggen: ‘Je hoeft niet de hele tijd te rennen.’

Die uitspraak zingt nog door in mijn gedachten.

Ik schrijf dit stuk in de laatste week voor mijn vakantie. En daar ben ik, eerlijk gezegd, best wel aan toe. Waar je mee omgaat, word je mee besmet, zeggen ze, en het is waar: het volle studentenleven, daar lijkt mijn agenda best een beetje op. Maar wellicht herkennen ook anderen dit, want in de hele maatschappij wordt veel gerend en gevlogen.

En toen was daar Julia. Kostbaar! En er waren, ondanks corona, meer van dit soort kostbare stil-sta-momenten afgelopen jaar. Zoals een biertje drinken na 2 uur hard vergaderen met een studentenbestuur. Of uitgebreid de tijd nemen om te eten met teamleden en vrienden, en een kampvuurtje in de tuin met twee studenten die een NSN-team toerusten. En onlangs weer eens uit eten geweest met twee lieve mensen met wie ik veel samenwerk. Heerlijk, juist die momenten waarop er even niets hoeft!

Vorig jaar las ik voor het eerst mijn lievelingsboek, ‘Leven vanuit rust’ van Thomas Sjödin. Wat een wijsheid staat daarin. Eén van de dingen die me het meest prikkelde, was de uitspraak ‘als je rust, gebeurt er iets.’ Voor een actief persoon als ik een confronterende stelling. Maar het is waar: die middag op de camping, rennend voor die vlinder uit, daar gebeurde iets. Ik genoot en kwam een beetje extra tot leven. En ontdekte maar weer eens: Je hoeft niet de hele tijd te rennen.

Ik zie uit naar de vakantie, waarin ik lekker tijd ga doorbrengen met vrienden en familie, en ga kamperen in m’n camperbusje. Soms moet je het ook even plannen! Wanneer gun jij jezelf de rust om even stil te staan?
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk