Headline

< terug

Een tijdje terug was ik met een student, lid van NSN, in gesprek. Hij was als christen opgevoed en wilde ook zelf graag met God leven. Maar toen ik hem vroeg naar zijn relatie met God, gebeurde er iets. Daar kon hij niet zoveel mee, dat persoonlijke. Tussen de zinnen door proefde ik dat hij aan het zoeken was. Want hoe kan je nou houden van zo’n grote God? En is Hij nou echt wel geïnteresseerd in ons als mensen? Sommige mensen spreken zo persoonlijk over God, maar is dat wel reëel? Naast rationele vragen proefde ik ook wat teleurstelling. Want het klinkt zo mooi, een persoonlijke relatie met God, maar bij hem lukte dat gewoon niet zo. Ik weet nog dat ik het hem zo gunde en in gedachten met hem meezocht.

Rond diezelfde periode had ik een gesprek met een collega. We hadden het over waarin we willen groeien en hij zei: ‘ik werk veel samen met God en ik leef met Hem. Maar ik zou zo graag meer echt van God willen houden’. Het gevoel van liefde voor God miste hij vaak, van verlangen om heel dichtbij God te zijn. Een prachtig verlangen. Er sprak honger in om dieper verbonden te zijn met God.

Twee verschillende mensen met bijna hetzelfde verlangen. Maar ik denk dat ze geen idee hadden van elkaar, dat ze deze overeenkomst hadden. Dat de één misschien wel opkeek tegen de ander, omdat het leek dat diegene z’n leven goed op orde had.
Soms lijkt het nu eenmaal alsof alle christenen hun leven op orde hebben, behalve jijzelf. Maar laten we eerlijk zijn, eigenlijk weten we ook best dat iedereen z’n goede en slechte momenten heeft. Laten we niet zo arrogant zijn om te denken dat ons probleem of onze zorg zo uniek is.  

Van God houden, het is iets wat we als mensen allemaal moeten leren. Dat is verbonden met onze menselijkheid. Paulus zegt in Romeinen 3: ‘Er is niemand die God zoekt’. En Johannes schrijft in zijn brief dat we God nodig hebben om lief te hebben: ‘de liefde komt uit God voort’. Paradoxaal toch? Het is zijn liefde die door óns heen het mogelijk maakt dat we van Hém houden. We hebben zelf gewoonweg niets in te brengen.

Wat ik soms doe, als ik God weer eens veel te groot of te abstract vind om van te houden, is Hem kleiner voorstellen dan Hij eigenlijk is. Hij leerde ons immers zelf om Hem te zien als een aardse figuur zoals een vader of vriend. Dus soms stel ik me voor dat Hij gewoon naast me op de bank zit en dat we samen een kop koffie kunnen drinken. Dat ik Hem alles mag vertellen en mijn vragen met Hem mag delen. Dat ik zijn woorden kan lezen en vervolgens vragen aan Hem kan stellen over hoe Hij iets bedoeld heeft. Natuurlijk is God veel meer, veel groter dan een vriend bij mij op de bank. Maar ik denk dat God ons niet voor niets deze voorbeelden gaf.

Maar wat ik ook besef, is dat houden van niet alleen daarin zit. Houden van is meer dan een gevoel: het is een commitment, een wilsbesluit, het is keuzes maken omwille van een ander. In het kiezen om zijn Woord te lezen en mijn eigen leven daaraan te spiegelen, laat ik zien dat ik van God houd en trouw wil zijn aan Hem. In het overmaken van een gift, in het trouw zijn aan een kerk en/of kring, in het houden van andere mensen namens God.

Kijk eens verder dan je gevoel, je agenda, je keuzes ...

Van God houden is breder, véél breder dan een gevoel. In onze belevingsgerichte maatschappij gun ik ons wat nuchterheid. Als je je weer eens afvraagt of je van God houdt, kijk dan eens verder dan je gevoel. Kijk bijvoorbeeld naar je agenda, je keuzes, je doelen of naar waar je in wilt groeien. Als in die ’dingen’ te zien is dat God je focus is, durf het dan ook toe te geven: ‘Ik hou zo van U’.

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk