Headline

< terug

Ze vindt dat je als christen een taak hebt om op die plekken te zijn waar de dingen niet altijd vanzelf gaan. Ze vindt haar keuze om lid te worden van een christelijke studentenvereniging een van de beste keuzes uit haar leven. Ze was in 2011 politiek talent van het jaar. Ze is betrokken, moeder en probeert dicht bij de maatschappij te staan, o.a. doordat ze in een kwetsbare wijk in Rotterdam-West woont. Dat laatste voor zover ze tijd heeft, want als lid van de tweede kamer ben je vaak meer in Den Haag dan thuis. Carola Schouten (39), vertelt over haar leven.
 
‘Ik heb het fijn gehad thuis. Mijn ouders hebben me laten zien hoe je als christen betrokken bent in je werk, je omgeving en de kerk. Je bent hier niet voor jezelf, je hebt een taak in het leven. Thuis heb ik hard leren werken. Mijn vader overleed door een ongeluk op onze boerderij toen ik negen was, en mijn moeder heeft samen met mijn twee zusjes en mij het bedrijf voortgezet. Meehelpen was vanzelfsprekend. Dat harde werken komt me nu goed van pas, want in de tweede kamer maak je lange dagen.’
 
God is machtig én dichtbij.

‘Ik ben opgevoed met het beeld van een machtige God, maar ook een God die heel dichtbij komt. Toen mijn vader zo plotseling overleed was ik nog wat te jong voor heftige vragen. Maar later kwamen er die er wel. Als U dan zo dichtbij bent, waar was U dan? Ons leven werd zo anders en het was vooral zwaar voor mijn moeder. Waar was de dood van mijn vader nu goed voor? Die vraag is nooit beantwoord en ik denk dat je in dit leven niet alle vragen beantwoord krijgt. Tegelijkertijd heb ik gemerkt dat in die fase God juist dichtbij was. Dat is misschien wel het dubbele van geloof. Terugkijkend zie ik dat we het hebben gered, er veel lieve mensen om ons heen waren en er mooie dingen zijn ontstaan. Juist als we dachten dat het niet meer ging was er wel iets waar we ons weer even aan konden optrekken. En wat waren we trots als iets goed was gelukt. In die periode heb ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkeld en nu merk ik hoeveel ik daarvan heb geleerd.
In mijn werk nu staan we weleens voor onmogelijke keuzes, soms ook keuzes die over leven en over dood gaan. Keuzes tussen twee kwaden, zoals militairen sturen naar oorlogsgebieden. Dat grijpt me aan, hoe moeten we daar nu in kiezen? Dan denk ik terug aan mijn jeugd, aan dat we het toen ook niet altijd wisten, maar dat God er altijd bij was. Dat geeft rust, in mijn beperking maak ik een keus, maar ik weet dat het niet alleen van mij afhangt, God is erbij, elk moment van de dag.’
 
Dankbaar!
‘Op mijn zeventiende ging ik studeren en sloot ik mij aan bij VGSR (Vereniging van Gereformeerde Studenten), een van de beste keuzes in mijn leven. Ik heb daar zoveel geleerd door gesprekken over geloof, over het leven, over ingewikkelde vraagstukken waarmee ik te maken kreeg. Dat heeft enorm veel betekent voor mij en ik kan het iedereen aanraden om zich aan te sluiten bij een goede christelijke studentenvereniging.
 
Momenten van Wanhoop
Ik vervolgde mijn studie aan de universiteit van Tel Aviv, toen ik terugkwam was ik zwanger. Ik had grootse plannen, reizen, voor een internationaal bedrijf werken, maar het leven komt zoals het komt en je kunt niet alles plannen. Dit was zwaar, maar het heeft me het mooiste geschenk gegeven wat er bestaat!
Ik heb wel even momenten van wanhoop gehad. Ik woonde met drie jongens in een studentenhuis, had geen werk en was nog niet afgestudeerd. Maar God heeft me bijzonder gezegend. Het ministerie van sociale zaken belde me (ik had daar eerder stagegelopen) en bood mij een baan aan. Eerlijk vertelde ik dat ik zwanger was en het toenmalige afdelingshoofd antwoordde: “Begin dan maar snel, dan heb je nog recht op zwangerschapsverlof”. Ik was zo dankbaar! Met een vriendin vond ik een huis, driehoog achter, piepklein, maar zo gezellig. We hadden niet veel, maar het was goed.’
 
Niet aan de zijlijn!
‘Dat laatste helpt mij ook om mijn werk hier goed te doen. We komen uit een ingewikkelde tijd en natuurlijk hadden wij kunnen zeggen, we gaan aan de zijlijn staan roepen over alles wat niet goed is. Want als je meedoet brand je je vingers. Maar tegelijkertijd weet je dat dingen toch wel gaan gebeuren, en dan kun je beter meedoen en je zo maximaal mogelijk inzetten om de pijn van besluiten te verzachten. Dat blijft lastig, want je maakt vuile handen omdat je medeverantwoordelijk bent. Maar de uitkomst was erger geweest als we niets hadden gedaan. We hebben zo veel akkoorden kunnen beïnvloeden, zoals bijvoorbeeld dat Wajongers niet de bijstand ingaan, waardoor die wet werd verzacht. In dit alles moet je je ook bewust zijn dat er een ondergrens is waar je niet doorheen wilt zakken. En ja, soms maak ik fouten, ik maar niemand van ons is onfeilbaar. Van die fouten wil ik leren om dan weer door te gaan. Want volgens mij is dat het leven. Gebed is ook belangrijk in ons werk. Elke dinsdag, tijdens de fractievergadering, bidden we voor de debatten, voor mensen en voor persoonlijke zaken.’
 
Navigators
‘Afgelopen januari hadden we een bijeenkomst met alle besturen van christelijke studentenverenigingen en daar waren veel Navigators aanwezig. Wij vinden het belangrijk om te weten wat er bij jullie speelt, welke thema’s jullie bezighouden om daar met jullie over te praten. Discussiëren over issues die deze samenleving aangaan en hoe je daar vanuit je christenzijn mee omgaat is zo belangrijk. Zet die issues ook op de agenda, zoals bijvoorbeeld voltooid leven. Die discussie gaat namelijk niet alleen over voltooid leven, maar over hoe de samenleving tegen ouder worden aankijkt, of er plaats is voor lijden en wat je daarmee moet. Is iedereen wel geliefd en gewild in deze samenleving. Daar krijg je als Navigators van nu, maar ook jullie kinderen, mee te maken. Bepaal hoe je daar in staat.
Als Navigators hebben jullie invloed tijdens een van de meest bijzondere periodes in iemands leven. Blijf dat vooral doen want dat is van onschatbare waarde.’
 
Interview: Marieke Boersma-Lensen
Fotografie: @Mirjam van Klaarbergen Photography