Headline

< terug

‘Hoe kan ik op een goede manier mensen uitdagen om te veranderen?’

… Bovenstaande vraag was met stip op 1 de meest gestelde vraag bij de nestormeeting van NSN. Een best lastige vraag … maar zó gaaf! Het laat namelijk zien dat deze nestors het beste hopen voor hun vrienden. Dat ze al hebben ontdekt dat dit nog niet zo makkelijk is, en tegen onze cultuur ingaat.  

Want het is echt een lastige: een ander verandering gunnen. Of, lastig? Zeg maar gerust not done. Liefhebben wordt in deze maatschappij vaak gelijkgesteld aan vrijlaten. Mensen ‘in hun waarde laten’. Daarmee bedoelen we eigenlijk dat we niks mogen zeggen over andermans keuzes. Accepteren wat een ander zegt of doet, ieder z’n eigen ding laten doen en – vergeef me – iedereen gewoon lekker zelf in z’n eigen afgrond laten jakkeren, dat is hier en nu ‘sociaal gewenst’. Tsjah, het is maar wat je elkaar toewenst.

Een ander in zijn waarde laten.

Bij deze nestors proefde ik dat het iets anders betekent, namelijk: elkaars waarde hoog achten. En dan, als je die waarde van de ander echt ziet, dan vind je het jammer als diegene z’n studie niet haalt, of constant teleurgesteld is over zichzelf. Het is jammer als iemand de helft van de feestjes niet bewust meemaakt doordat diegene boven het toilet hangt, en jammer als ze hun tijd doorbrengen met relaties die hen uiteindelijk niets brengen. Je gunt hen overwinningen, hechte relaties, regie in hun keuzes, en dat ze Jezus leren kennen: de bron van al die dingen.

Wie een ander dus écht in z’n waarde laat, hoopt júist dat de ander verandert. Niet omdat het moet, niet omdat je diegene anders niet accepteert of liefhebt. Maar omdat je diegene zóveel liefhebt, dat je dat confronterende gesprek wel aan wilt gaan. Omdat de ander je aan het hart gaat (als dat zo is natuurlijk hè? Check je hart even).

Onlangs sprak ik, via mijn werk bij Stichting ANDERS, een ondernemer. Eén van zijn medewerkers maakte stomme keuzes. Op een dag, toen die medewerker met tranen in zijn ogen stond omdat hij zichzelf weer in de nesten had gewerkt, werd de ondernemer kwaad op hem. ‘Moet je jezelf nu zien, je jankt om jezelf, om je eigen stomme keuzes … Stop er gewoon mee, je doet het jezelf aan!’ Je kunt ervan zeggen wat je wilt, maar in die woorden, in die keiharde woorden, proefde ik liefde en heilige frustratie. Die man, die wilde het beste voor zijn medewerker. Ik heb gehoord dat hij bereid is om door het vuur te gaan voor de mensen die hij in dienst heeft. En, om iemand wakker te schudden, ook het achterste van zijn tong te laten zien. Momenteel betaalt hij, financieel gezien, flink voor de keuzes van één van zijn medewerkers. Hij baalt, natuurlijk, maar hij betaalt met liefde. In de hoop dat diegene beter voor zichzelf gaat zorgen.
Mensen uitdagen om te veranderen. Het voelt misschien niet altijd lekker en het is wellicht ‘uit de tijd’. Maar gelukkig zijn er nog mensen die het iets kan schelen.

Mijn gebed voor de mensen om deze nestors heen, en voor de medewerkers van deze ondernemer, is dat deze mensen steeds weer hun hart laten spreken. Dat ze het er eerlijk uit zullen gooien, tactisch en desnoods ongenuanceerd: dat het anders kan. Dat verandering mogelijk is, en dat ze daar graag wat voor over hebben. Een conflict, een geldbedrag, urenlang praten of een keer ongenuanceerd je mening ventileren. Laat hen het doen. Als ze die ander echt in hun waarde willen laten.
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk