Headline

< terug

‘Ik ben niet zo happy-clappy, ik ben meer een rationele gelovige.’ Als ik voor elke keer dat ik die zin binnen studentenvereniging NSN zou horen een euro zou krijgen, was ik rijk . Op de één of andere manier is het erin geslopen: de tegenstelling tussen ‘rationele gelovigen’ en ‘gevoelsgelovigen’. En zoals dat soms gaat, hebben ze nogal vooroordelen …

De wat meer rationeel gedreven mensen hebben soms het idee dat ‘gevoelsgelovigen’ bijna alles geloven en daar worden ze wat allergisch van. Ze zijn eindeloos enthousiast. Ze zien beelden tijdens het bidden, zingen met herhalingen en de handjes omhoog. Ze overleggen alles met God, soms tot hun broodbeleg aan toe, en Hij praat terug. Ze plannen niet al te veel, want God moet het doen.

De meer gevoels-gedreven mensen ervaren de ander soms juist als kritisch, misschien zelfs als partypoopers. Rationeel gedreven mensen houden graag vast aan het oude vertrouwde en zingen liederen van veel te lang geleden. Ze bestuderen en redeneren soms net zolang tot er niets meer over is. Ze zijn nuchter en niet omver te krijgen. Zelfs niet door de heilige Geest. Húúúh, klinkt zweverig.

Hoewel ze vaak niet echt jaloers zijn op elkaar, is er één eigenschap waarvoor dat wel geldt: de persoonlijke relatie met God. Veel ratio-gedreven mensen kunnen er wel jaloers op worden als ze de wat meer gevoels-gedreven mensen daarover horen vertellen. Want hoe nuchter ook, dát wil eigenlijk iedereen toch wel meemaken.

Deze zoektocht gaat me aan het hart. Deels zit het er misschien in dat ze hun hart nog beter mogen leren kennen en mogen leren openen voor God. Maar er ís nu eenmaal ook een verschil tussen meer ratio-gedreven en gevoels-gedreven mensen. En ik weet zeker dat God geen favorieten heeft. Maar… hoe zit dit dan, waarom lijkt het alsof gevoelsmensen meer met God hebben?

In zijn boek ‘Het huwelijk’ beschrijft Tim Keller een grote verschuiving in onze cultuur van de afgelopen jaren: liefde en relatie zijn gelijk komen te staan aan gevoel. Je ziet het in de datecultuur: als je verliefd bent, kun je een relatie aangaan. En als je dat beiden niet meer voelt, dan is de heersende gedachte dat je die relatie beter kunt stoppen. De Bijbel spreekt echter over liefde als een werkwoord: Liefde is je leven geven (Johannes 15). Dat is geen lekker gevoel, maar een keuze en heel hard werken. Jezus die stierf aan het kruis had geen goed gevoel. Hij koos en hield vol.

Een persoonlijke relatie klinkt in onze cultuur al snel als iets met veel gevoel. Maar een relatie met God draait daar niet (alleen) om. Het gaat om een verbintenis, je committeren en leren vertrouwen dat God zich committeert aan jou. En voor verschillende soorten mensen ziet dat er anders uit.
Voor gevoelsmensen betekent het misschien een warm, blij gevoel richting God. Maar je gevoel moet buigen voor God: ook als je God niet voelt, mag je leren vertrouwen dat Hij er is. En voor rationele mensen betekent het dat je meer leert over God en kiest om te geloven. En dat kiezen mag je ook leren doen als je Hem niet begrijpt, of de gevolgen nog niet overziet.

Een relatie hoef je niet altijd te ervaren om hem te hebben. Hoewel gevoelsmensen vaak gemakkelijker een warm of blij gevoel zullen ervaren bij God, kunnen ook rationele mensen een relatie met God hebben. Het codewoord is investeren: eigenlijk net als bij vriendschappen. Daarbij heb je ook niet constant een warm gevoel, maar wel lol, mooie momenten of dingen die fijn zijn om samen te doen. Breng tijd met God door, vertel Hem dingen. Verdiep je in wat Hij zegt en wie Hij is. Vertaal je relatie in praktische acties, waar je toewijding aan Hem uit blijkt. En vertel misschien gewoon eerlijk aan God: ‘ik wil van U leren houden’.
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk