Headline

< terug

Een beetje wiebelig zat ik in de zaal. Hoelang gaat dit duren?? We hadden een startdag met alle Navigators collega’s, zo aan het begin van het nieuwe jaar. Een dag om verhalen te delen. En één van m’n meest kunstzinnige collega’s had zelf een verhaal geschreven. Maar, ik had er niet zo’n vertrouwen in. Het leek erop dat we nog wel 10 minuten zouden zitten, en ik had zin in getuigenissen, in plaats van dit verhaal. Gelukkig ben ik intussen wat volwassener dan een paar jaar geleden en kon ik me ertoe zetten me open te stellen.

En …

Dat werd beloond. Prachtig. En eerlijk? Ik kreeg nogal een spiegel voorgehouden. Het verhaal ging over iemand in een woestijn die het advies kreeg om zaadjes te planten waar schaduw gevende struiken uit zouden ontkiemen. Waardoor ook andere zaadjes, vrucht gevende zaadjes, konden groeien. Maar, deze persoon hield van snel en effectief. Of ik me daarin herken? Zeg ik niet, haha.

De zaadjes voor de struiken verdwenen in de keukenla en er werden andere zaadjes geplant. Maar, het één na het andere mislukte. Omdat die struiken er niet waren … Die leken niet de moeite.
Liever efficiënt

Ik moet je bekennen: als er één ding is wat ik eindeloos frustrerend vind aan Navigators (credits hiervoor gaan eigenlijk naar Jezus), dan is dat wel de strategie om klein te beginnen. De enkeling. Het idee dat Jezus koos om te focussen op 12 mensen, waar Hij heel veel tijd aan ging besteden. Waarvan een deel ook 1 op 1. Maar… hoe in de vrede kon Hij dat nou doen, als Hij maar 3 jaar had? Kon Hij niet beter wat extra rondjes door de dorpen maken voor genezing, gecombineerd met wat preken voor menigtes? Een beetje efficiënter met Zijn tijd omgaan?

Ik heb er best wel moeite mee eerlijk gezegd: mijn karakter, mijn liefde voor ‘snel’ en ‘veel’, zitten me regelmatig in de weg om Jezus echt te volgen. Inclusief Zijn strategie, bedoel ik dan. Acties afstrepen en projecten leiden voelt gewoon vaak urgenter dan 1 op 1 de Bijbel induiken met iemand.

Maar, vanmorgen kreeg ik voor de zoveelste keer de spiegel voorgehouden: het gaat niet om snel en veel. Durf te investeren in datgene wat klein en onbenullig lijkt. Maar wat in Gods perspectief groot is. Uitgroeit tot iets waarvan je nooit dacht dat dat erin zat.
Gods koninkrijk is als een mosterdzaadje: een zaadje wat je bijna niet kunt zien. Wat onbenullig lijkt, maar essentieel is voor al het andere dat je denkt te willen bereiken. En ja, dat duurt lang. Maar, die 12 discipelen, die waren uiteindelijk zó getraind dat ze de wereld hebben veranderd.

En ik zie het gebeuren: zó vaak, waar prachtige projecten en initiatieven worden opgetuigd, wordt er heen en weer geschoven met bestaande mensen: ze haken aan, maar haken dan wel af bij iets anders. Er blijven evenveel discipelen, maar ze doen gewoon steeds iets anders. Maar, op plekken waar de focus ligt op Jezus’ model van langdurig optrekken met mensen, van diepte-investering in enkelingen, daar ontstaan nieuwe discipelen.

En ja, dat optrekken duurt lang. Lijkt vreselijk inefficiënt.

Maar uiteindelijk …

Levert het misschien, eerlijk gezegd, toch ‘veel’ op.
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk