Headline

< terug

Peru was het land waar God ze wilde hebben, daar waren Mark en Hanneke Liefhebber helemaal van overtuigd. Vol goede moed vertrokken ze, om na drie maanden weer naar Nederland terug te keren. Dat was niet het plan …

‘In 2012 zijn we door Navigators uitgezonden naar Peru om een nieuw studentenwerk op te bouwen. Hanneke was zwanger en na drie maanden bleek dat er complicaties waren. We moesten hals over kop terug naar Nederland zodat Ruben het zou overleven. Dat was een spannende tijd waarin we onze toekomst in Peru en de gezondheid van Ruben helemaal uit handen moesten geven. Toen hij sterker werd mochten we nog steeds niet terug, de vlucht was te lang voor hem. Daarom zijn we zes maanden in Madrid gaan wonen om het Spaans goed te leren. Begin 2014 mochten we, met Ruben, terug naar Peru.’

Het eerste jaar
‘Het eerste jaar is alles nog nieuw. Gelukkig lukte het redelijk snel om vriendschappen te sluiten. We wisten nog niet hoe de dingen hier werken en maakten soms grappige fouten, zoals bij Rubens verjaardag. Bij binnenkomst gaven we onze vrienden taart, heel normaal in Nederland, maar in Peru is het de gewoonte om eerst de verjaardag te vieren en tegen het einde te zingen voor de jarige job en de taart aan te snijden. Daarmee geef je aan dat het feest is afgelopen en iedereen geacht wordt naar huis te gaan. Hahaha die verwarde blikken bij het uitdelen van de taart bij binnenkomst. Ook moesten we nog flink aan de taal werken. Hanneke trok al snel op met jongeren en in al haar onschuld nam ze uitdrukkingen van hen over. Dan zei ze wel eens iets waarvan de anderen zich beschaamt afvroegen hoe zo’n lieve zendingsvrouw zoiets kon zeggen. Het kost veel tijd om je echt alles eigen te maken, zodat je omgeving je goed begrijpt.’

Een thuis?
Mark voelde zich vrij snel thuis omdat hij zich fulltime op de bediening kon storten en hij makkelijk contact maakt. Voor Hanneke was dat anders. ‘Na twee jaar voelde ik me nog steeds niet thuis en dat was lastig. Ik miste Nederland zo, maar ik merkte dat God me hielp om mij helemaal over te geven aan dit nieuwe leven en mijn thuis in Nederland los te laten. Sindsdien is het sterk veranderd en voel ik mij gelukkig helemaal op mijn plek. De momenten dat ik familie en vrienden mis blijven wel en wat zou ik dan graag even op de koffie gaan.’

Het werk
‘Het echtpaar waarmee we zouden gaan samenwerken moest een stap terugdoen, dus waren we op onszelf aangewezen. We hebben ons toen primair op studenten gefocust. We bezochten de campus om ze te leren kennen. Hanneke werd actief bij een lokaal project onder jongeren in een arme wijk. Het duurde wel lang voordat we iets met een aantal van hen hadden opgebouwd. In deze cultuur levert een goed gesprek niet zomaar een nieuwe afspraak op. Gelukkig sloot een ander echtpaar zich bij ons aan en zo konden we ons werk uitbreiden. Het is vooral investeren, investeren en nog eens investeren, in de taal, je thuis, de relaties met buren en de mensen die op je pad komen.’

Het nu
‘We hebben nu een capabel team van zes personen en drie groepen. Twee studentengroepen en een vrouwengroep. We proberen hen, zowel in groepsverband als een-op-een te zien, in de hoop dat we vriendschap sluiten, van elkaar leren en dieper kunnen gaan. We lopen wel tegen veel uitdagingen aan bij het werk met de jonge meiden die met (seksueel) geweld te maken hebben gehad. Omdat er zoveel in hun levens gebeurt, is het lastig structureel betrokken te zijn.

Een van onze teamleden is bezig een werk onder professionals te ontwikkelen door een bedrijf op te zetten met het idee van een ‘business as mission’.

We zijn duidelijk in de tweede fase beland en moeten nu zorgen dat het werk stabiel en zelfstandig wordt. Investeren in deze leiders en generatie, en hen helpen om door te geven wat zij zelf ontvangen. Er ontstaat nu een kerngroep waar we meer aan kwijt kunnen en daar stoppen we onze beste energie in.’

De kinderen
‘We zijn zo dankbaar dat het goed gaat met Ruben en Jedidja. Ze voelen zich thuis, genieten van hun leven en gaan graag naar school. Jedidja is vrolijk en ondernemend en heeft een pittig karakter. Ze brengt leven in de brouwerij. Ruben heeft vrijwel geen last meer van zijn klachten die de eerste vier jaar van zijn leven zoveel aandacht vroegen. Het is een lief, pienter en heel sociaal jochie die iedereen als een vriend benaderd.’

Toekomst
‘We geloven dat ons werk hier nog niet klaar is. We hebben een duidelijk idee over wat ervoor nodig is om een gezond, lokaal werk achter te kunnen laten. In deze fase van ons leven zijn we ook nog flexibel en beschikbaar om onze bijdrage te kunnen leveren. We hopen dat mensen ons hierin blijven ondersteunen, want dit is alleen mogelijk in samenwerking met mensen die ons financieel supporten.

Als de tijd komt om ruimte te maken en in Lima het stokje over te dragen, dan kijken we waar God ons op dat moment wil hebben. Het zou logisch zijn om dan terug te gaan naar Nederland, maar tegelijkertijd weten we ons geroepen tot een mobiel leven. Daarom willen we openstaan voor wat Hij hierin van ons vraagt. En dan kan dat betekenen dat we bijvoorbeeld op een andere plek in Peru aan de slag gaan, of in Nederland of op een andere plek in de wereld waar God ons roept.’

Belevenissen van Mark en Hanneke kunt u ook volgen via Marks blog

Interesse om met Navigators naar het buitenland te gaan? Laat je gegevens hier achter, dan nemen we contact met je op.

Interview: Marieke Boersma-Lensen