Headline

< terug

Het was in Amersfoort, tijdens Koninginnedag, waar ze elkaar voor het eerst ontmoetten, Riek (84) en Arend Post (87). Het was liefde op het eerste gezicht en als ik naar de blikken kijk die ze elkaar toewerpen is die liefde nog volop aanwezig. Toch is er wel iets veranderd … Riek heeft alzheimer.
 
‘Ik was meteen weg van Riek’, vertelt Arend, ‘en ik heb nooit spijt gehad’, vult Riek aan. Toen ze elkaar leerden kennen was Navigators nog lang niet in beeld. ‘Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin en God was eigenlijk altijd al in mijn leven’, vertelt Arend, ‘maar het verhaal hoe Riek tot geloof kwam is wel bijzonder.’ Riek knikt glimlachend. ‘Zij heeft altijd een verlangen in zich gehad om God te leren kennen, terwijl ze niet is opgegroeid in een christelijk gezin. Gelukkig vond haar moeder het prima als zij op zoek ging. Op elke plek waar ze woonden zocht Riek een kerk en probeerde ze in die kerk naar de catechisatie te gaan.  Dat was niet altijd een succes. In de ene kerk voelde ze zich niet echt welkom en in de andere merkte ze dat het geloof niet serieus werd genomen. Uiteindelijk kwam ze in een kerk terecht waar ze wel die aansluiting vond en daar heeft ze belijdenis gedaan.’
 
Billy Graham
‘Een aantal jaren later zijn we getrouwd, ik werkte als hoofdonderwijzer aan de basisschool en ons leven kabbelde rustig voort, totdat we in aanraking kwamen met de Billy Graham campagnes. We waren daar allebei zo enorm door aangesproken, dat we naar voren zijn gegaan om ons leven opnieuw toe te wijden aan God. Door de nazorg die daarop volgde kwamen we in contact met Navigators. De eerste jaren bleef ik werken als onderwijzer en daarnaast werkte ik met studenten voor Navigators, maar vanaf 1975 werd ons vrijwilligerswerk omgezet in een fulltime baan, en werden we afhankelijk van giften. Alhoewel dat spannend was en een echte stap in vertrouwen, kunnen we getuigen dat God zo goed voor ons is geweest, en dat we nooit iets tekort zijn gekomen. Ik was verantwoordelijk voor, wat nu de Young professionals wordt genoemd en in die tijd het algemene Navigatorwerk (ANW). Door heel Nederland kwamen groepen oud-studenten bij elkaar voor bijbelstudie en zij hielpen vervolgens ook weer anderen met hun geloof.’
 
Alzheimer
Dertig jaar geleden verhuisden Riek en Arend naar Veenendaal, en zo’n kleine tien jaar later kwam het pensioen. In 2011 merkte Arend dat er iets veranderde bij Riek. ‘Ze werd wel erg vergeetachtig en dat viel niet alleen mij op. Ook de kinderen merkten het. Na een uitgebreid onderzoek was er de diagnose Alzheimer. In diezelfde tijd werd onze dochter Josien behandeld tegen kanker, dat was een verdrietige tijd en ik was depressief. Het was alsof ik God kwijt was. Tijdens een zware nacht, ik kon niet slapen, vroeg Riek wat er toch was. Ik zei, ik ben God kwijt. Zei antwoordde, nee joh je bent God niet kwijt, kom maar mee, en ze bracht me weer naar bed. Ik kroop tegen haar aan en viel in slaap. Ze heeft de hele nacht voor mij gebeden en ik heb goed geslapen. Toen ik er later over nadacht besefte ik dat ik God niet kwijt kon zijn. Hij is altijd en eeuwig dezelfde, in elke situatie. Dat heeft mij geholpen, ook toen Josien overleed en ook nu Riek Alzheimer heeft.’
 
Dankbaar
‘Riek is een tevreden mens, liefdevol en vol humor. Dat laatste is er nog steeds. Ze kan zich nog goed redden en haar eigen gang gaan. Ik ben daar zo dankbaar voor. Ze gaat drie keer per week met veel plezier naar een zorgboerderij, maar ze kan je niet vertellen hoe de mensen heten uit haar groep of wat ze daar heeft gedaan. Lezen kan wel, maar als ze een bladzijde uit heeft dan weet ze niet meer wat ze gelezen heeft. Maar als Riek de Bijbel voorleest is het alsof Jezus de Bijbel voorleest. Dat is zo mooi en zo echt. Dat raakt me diep en daar geniet ik enorm van. Natuurlijk weet ik niet hoe de toekomst zal zijn, maar ik kijk naar wat we wel hebben en niet naar wat er niet meer is. Tel je zegeningen is een grote en belangrijke waarheid voor ons.’
 
Riek glimlacht en zegt: ‘Het gaat echt wel goed met me hoor. Hier bij het raam heb ik mijn plekje, ik kan hier heerlijk genieten als de zon schijnt en Arend zorgt goed voor mij.’
Arend vult aan: ‘In Filippenzen 4 vers 6 staat: “Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God.” Een vriend vroeg naar aanleiding van die tekst aan mij, wat zijn je wensen Arend? Ik dacht daar even over na en er was maar een wens die naar boven kwam, namelijk dat ik nog heel lang voor Riek mag zorgen.’
 
Kijk naar God
‘Natuurlijk is Riek niet meer de vrouw waarmee ik trouwde. We hebben bijvoorbeeld geen gezamenlijk verleden meer. Dus samen herinneringen ophalen lukt niet want die is ze vergeten. Dan ben je ook weleens eenzaam in je huwelijk. Gelukkig heb ik fijne vrienden die me daarbij helpen, maar vooral heb ik ervaren dat God die eenzaamheid vult. God is in ons hele leven zo goed voor ons geweest. Hij is zo trouw en dat mochten wij op talloze manieren meemaken, en dat stopt niet als je ouder wordt. We merken dat nog steeds.’
 
‘Als je in een situatie komt als de onze, dan is het vooral belangrijk dat je het leven neemt zoals het komt. Je kunt er echt niets aan veranderen. Geniet van wat er nog wel is, heb ook geduld, dat is wel belangrijk. Kijk naar de mooie momenten, maar bovenal kijk naar God. Hij is erbij en Hij is altijd en overal dezelfde.’
 
Interview en foto’s: Marieke Boersma-Lensen