Headline

< terug

Het was tijdens een kinderkamp van Kaleb waar, op een grasveld bij een boerderij op Schiermonnikoog, de 15-jarige Anita Delhaas haar leven aan God gaf. Eenmaal thuisgekomen zei ze tegen haar ouders: ‘Ik ben nu christen en ik wil echt mijn leven geven in dienst van de Heer’. Waar dat allemaal toe zou leiden, daar had ze nog geen idee van …
 
‘Omdat mijn vader voor Unilever werkte hebben wij als gezin in meerdere landen gewoond. In Spanje ging ik naar de basisschool en in België naar de middelbare school. Toch vonden mijn ouders het enorm belangrijk dat wij wel wat van Nederland zouden meekrijgen, daarom gingen wij naar de kinderkampen van stichting Kaleb. In België gingen we naar de NGK, maar dat was een soort societykerk waar alle Nederlandse expats en EU mensen bij elkaar kwamen. Ik deed daar wel belijdenis, maar vooral dat kinderkamp maakte grote indruk op mij, daar kwam ik echt tot geloof. Het was de eerste keer dat ik in aanraking kwam met mensen van mijn leeftijd die echt geloofden, de eerste keer dat ik zo samen bijbelstudie deed en wat vond ik dat bijzonder! Geloof was bij mij thuis ook belangrijk, we lazen de Bijbel aan tafel en we baden samen. Maar op de Belgische staatsschool was geloof not done. Onze godsdienstlerares zei: “De Bijbel is ouderwets, we gaan het rode boekje van Marx bestuderen”. Ik moest hele stukken uit mijn hoofd leren en ons werd verteld hoe fantastisch communisme was. Veel van mijn leerkrachten waren praktiserend communist. Tijdens het kamp op Schiermonnikoog ontdekte ik dat God en de Bijbel wel echt relevant voor deze tijd waren.’
 
Anita studeert toerisme in Nederland, maar wilde dolgraag de zending in. Toch had ze geen flauw idee hoe ze dat moest aanpakken, ze had geen medisch of technisch beroep. ‘Ik heb vervolgens een jaar Bijbelschool gedaan aan de theologische faculteit in Heverlee, dat vond ik geweldig, maar ik wist niet of ik echt de zending in wilde of dat ik predikant wilde worden. Ik wist het gewoon niet.’ De twee jaar die daarop volgden werkt ze voor stichting Kaleb, om daarna te solliciteren bij de Billy Graham Association. ‘Dat was bijzonder. Ze hadden mijn cv niet goed gelezen, daar stond in dat ik vrijwilligerswerk bij Wycliffe Bijbelvertalers had gedaan, maar zij concludeerden dat ik bij Wycliffe had gewerkt. Dus kreeg ik de opdracht om 25 vertalers te werven voor 14 verschillende talen. In anderhalf jaar moesten alle vertalingen voor de conferentie klaar zijn. Ik durfde geen nee te zeggen want ik wilde daar graag werken, dus ging ik ermee aan de slag. Na vele belrondes had ik 25 vertalers voor 12 talen. Het waren leerzame jaren in Nederland en Londen.’
 
Na het Billy Graham avontuur wordt Anita aangenomen als fondsenwerver bij World Vision. ‘Ik was 28 en dacht aan een mooie nieuwe uitdaging te beginnen. Maar die uitdaging werd nog veel groter en mooier dan ik dacht. Een maand nadat ik was aangenomen werd de directeur ontslagen en mij werd gevraagd om die functie over te nemen. Ik dacht, doe maar. Eerlijk gezegd wist ik niet zo goed waar ik ja tegen zei. Maar ik stond er niet alleen voor. God zorgde voor de juiste mensen om mij heen, om mij te coachen. World Vision stond er niet zo goed voor, maar met de hulp van drie bestuursleden kwamen we dat jaar uit de rode cijfers. Ik vind het zo mooi dat God je talenten gebruikt, en je daarbij ook de juiste mensen geeft om verder te groeien en je werk goed te kunnen doen. Persoonlijk geloof ik dat je zelf die eerste stap moet zetten, bereidheid moet tonen. God zorgt voor de rest, daar mag je op vertrouwen. Natuurlijk heb ik weleens getwijfeld of ik het kon, maar Hij gaf mij steeds de juiste mensen en de capaciteiten.’
 
Na vele jaren in Nederland, Europa en het Midden-Oosten te hebben gewerkt werd het tijd voor iets anders. Anita en haar man wilden graag dichter bij hun ouder wordende ouders wonen. ‘Inmiddels was ik 55 en tot mijn verbazing is het dan echt moeilijk om hier werk te vinden, ik werd steeds afgewezen. Leeftijd speelt in het westen een grote rol. Wat is dat anders in het Midden-Oosten waar zoveel respect is voor ouderen. Mijn gebed was: Heer hoe kan ik mijn ervaring in uw dienst gebruiken. Via een headhunter kwam ik bij IJM terecht en wat inspireert deze organisatie mij. Meestal wordt armoede met financiële of praktische hulp bestreden. Maar als een meisje of vrouw de mogelijkheid krijgt om naar school of werk te gaan, en ze wordt onderweg daarheen gepakt en verkracht en niemand straft de daders, dan gaan ze niet meer naar school of hun werk. Ouders die veel verdienen door hun kinderen te dwingen om seksuele handelingen voor de webcam te doen, stoppen daarmee als ze zien dat je daarvoor gestraft wordt. Dat is wat IJM doet. Wij trainen rechters, advocaten en politie ter plekke. Wij pakken het onrecht samen met de mensen daar aan. Wij hebben mensen die elke dag naar de rechtbank gaan en ervoor zorgen dat de misdadigers die zijn opgepakt geen borg krijgen, maar veroordeeld worden. Wij bevrijden kinderen uit prostitutie, slaven uit gedwongen werksituaties en wij geven langdurige nazorg. Dat alles werkt. Kinderen helen, mensen pakken hun leven weer op en de daders worden gestraft, en dat zorgt er weer voor dat anderen dit niet meer durven te doen. IJM is hierin uniek in de wereld.’
 
‘Ik mag voor IJM, naast mijn werk voor de Nederlandse tak, ook het werk in Europa opzetten. En wat zie ik Gods hand hierin. Toen ik 15 was wilde ik dat God mij gebruikte in verre landen, maar ik had geen medische of technische capaciteiten. Wat ik wel kon was teams vormen, strategisch nadenken, dingen opzetten, ik ben een doener. God heeft die talenten volop gebruikt en mij steeds weer voorbereid op een nieuwe, volgende taak. En in deze functie kan ik alles combineren wat ik in de jaren daarvoor heb geleerd.’
 
Tip voor Navigators
‘Als je als jonge christen over je toekomst nadenkt, vertrouw God dan echt in alles, in elk facet van je leven. Ga het niet zelf al helemaal uitstippelen, maar vertrouw erop dat God je leven leidt. Als je zijn leiding volgt, dan geeft Hij jou wat je nodig hebt. Want Hij heeft een plan voor jou. Dat wil niet zeggen dat het altijd makkelijk is, maar het is in zijn hand en daarom komt het goed!
 
Interview: Marieke Boersma-Lensen
Fotografie: @Mirjam van Klaarbergen Photography