Headline

< terug

‘Mijn vader is mijn grote voorbeeld als het om leven en geloven gaat. Ondanks zijn slechte gezondheid zocht hij altijd naar wat wel mogelijk was en was hij erg open over zijn geloof. Op de moeilijke momenten zag ik hoe hij God oprecht zocht en vertrouwde.’ Aan het woord is Minella van Bergeijk, directeur van Tearfund. ‘Hij leerde mij twee levenslessen; het leven is niet altijd volmaakt, maar je kunt binnen dat onvolmaakte er nog veel van maken. Hij was iemand die mij de praktische kant van geloven echt voorleefde.’
 
‘Als tiener wilde ik alles van God weten en las ik de Bijbel van voor naar achter. Dat vond ik fijn. Maar rond mijn achttiende raakte ik, door omstandigheden, teleurgesteld in God. Ik begreep niet waarom Hij niet ingreep. Ik herinner me dat als een somber jaar, waar ik nog wel naar de kerk ging, maar echt klaar was met God. Ik stopte met Bijbellezen, maar kon alleen niet stoppen met bidden. Ik worstelde met mezelf en met God. In mijn tweede studiejaar kreeg ik leuke nieuwe vrienden die oprecht geloofden. Door hen begon mijn geloof weer te groeien. In mijn jeugd had ik veel te maken met regeltjes rondom geloof, maar het was het voorbeeld van mijn vader dat mij leerde geloven, niet de regeltjes. Zo was het ook met mijn vrienden. Zij vertelden mij niet hoe ik moest geloven, maar ze geloofden gewoon en leefden met veel humor. Daar zat een soort aantrekkelijkheid in, waardoor ik weer interesse kreeg.’
 
Adoptie
‘Als een Colombiaanse baby van zes maanden kwam ik in het gezin van mijn ouders terecht. Een fijne plek waar ik een mooie jeugd gehad heb. Toch heeft adoptie wel effect op je. Martin Luther King schrijft: “Het is voor mensen die de Atlantische Oceaan moeten oversteken een hel om familie en geboortegrond los te laten”.  Ik weet dat hij dit niet in dit verband voor mij heeft geschreven, maar toch was het herkenbaar. Adoptie is rouw, omdat je iets mist. Je bent iets verloren wat van je is afgescheurd. Dat kun je niet altijd duiden in woorden. Je merkt het als je niet verder komt in je genealogie, of als de verloskundige vraagt naar erfelijke ziektes in je familie. Er is een aanwezigheid die er niet is, maar er wel hoort te zijn. De adoptiewereld heeft het vooral over hechting, waardoor er geen ruimte is om je rouw te uiten, omdat je de hele tijd moet bewijzen dat je goed gehecht bent. Eigenlijk is dat een afschuwelijke vraag, omdat het een soort basismeter van prestatie is die iemand voor jou bepaalt. In mijn geval is de hechting goed geslaagd, maar dat zegt niets over het feit dat ik rouw voel. Die is er altijd. Rouw met ‘ou’ en met ‘au’! Dat los je niet op en daar mag meer aandacht voor zijn. Het vormt je en je leert leven met niet hebben.’
 
Tearfund
‘De route naar de ontwikkelingsorganisatie Tearfund had ik van tevoren niet bedacht, maar de thema’s van het werk raken mij volop. Het bewust maken van het systeem van ongelijkheid bijvoorbeeld. Die ongelijkheid raakte mijn moeder, die niet de middelen had om voor mij te zorgen en mij daarom moest afstaan. Ik heb geluk gehad, maar zoveel mensen hebben dat niet. Dat Tearfund laat zien wat niet oké is en daar iets aan probeert te doen, spreekt me enorm aan. In het buitenland werken we via kerken in gemeenschappen. Door die gemeenschappen te versterken, proberen we de draagkracht en de draaglast van de groep te vergroten, zodat zij sterker staan in crisis en armoede. Vrouwen, die het vaak al moeilijk hebben vanwege hun bestaande minderwaardige positie, zijn in frustratie en zorg nog extra de gebeten hond. We proberen dat rechter te krijgen door ze weerbaarder te maken. Dat doen we  bijvoorbeeld ook door Bijbel te lezen, zodat ze letterlijk horen dat man en vrouw gelijkwaardig zijn. We leren ze sparen. Met jongeren ruimen we plastic op, en we pakken ecologische structuren aan; wat groeit het beste op jouw grond. Verder geven we noodhulp bij o.a. aardbevingen en overstromingen, die vaak door het milieu worden veroorzaakt.  
Wat ik daarnaast geweldig vind is dat we ook een belangrijke nationale tak hebben, waar we door middel van evenementen als de Justice Conference werken aan bewustwording. Ons leefgedrag beïnvloedt het leven daar enorm. Ons plastic komt daar terecht. Wij zijn zo dol op producten als soja, palmolie en avocado, dat voor de groei daarvan de natuurlijke gewassen daar sneuvelen en ecologische systemen kapot gaan. Ons consumentengedrag heeft daar een ongelooflijk effect. Als land zijn we genereus en geven we goed aan Ngo’s, maar het heeft een blijvend effect als we de misstanden daar aanpakken en hier ons gedrag aanpassen. In Denemarken koos de regering ervoor om duurzaamheid als prioriteit te beschouwen, omdat dat hun manier was om als land sterk te staan. Ze zijn nu toonaangevend. Dat doen ze niet omdat er een zielig verhaal is, maar vanuit een positieve impuls. Daardoor werken ze nu aan natuur, milieu en gelijkheid, zonder dat ze een morele last voelen. Mijn verlangen is dat we met z’n allen zo’n positieve impuls vinden. Ik hoop dat het werk van Tearfund meer en meer bekendheid zal krijgen en een beweging gaat worden, om zo hieraan bij te dragen.’
 
Tip voor Navigators
‘Ik vind Navigators heel gaaf omdat het zo’n krachtige club is. Jullie hebben een grote potentie om nieuwe mensen mee te nemen. Je mag volop genieten van je eigen feest, maar bedenk ook wie je kunt meenemen als je voorwaarts gaat. Hoe kun jij ervoor zorgen dat je niet alleen gevuld wordt door God en door de mensen om je heen, maar ook door wat jij kunt betekenen voor de maatschappij. We hebben voor onze toekomst mensen nodig met visie. In deze fase leg je daarvoor al een belangrijk fundament.’
 
Interview: Marieke Boersma-Lensen
Fotografie: @mirjam van klaarbergen photograhy