Headline

< terug

Peruanen zijn veel meer dan in Nederland mensen die zichzelf zien als onderdeel van een groep. Je leeft samen in goede én in slecht tijden en je zorgt voor ‘jouw mensen’. Zelf zouden ze zeggen dat ze hier ‘gente cálida’ zijn: warmbloedige mensen. Nu denk ik dat het nog wel per situatie verschilt (en zou je een enkeling beter kunnen beschrijven als heethoofd), maar in algemene zin klopt het zeker :-)

Nu we inmiddels al 8 jaar in het buitenland wonen merken we dat we als persoon veranderen. We merken daarnaast ook dat Nederland steeds blijft veranderen en dat wij niet altijd meebewegen met dit proces. Logisch natuurlijk. Eén van de opvallendste veranderingen momenteel vind ik de enorme nadruk op het belang van het individu. Persoonlijke ontwikkeling en (keuze)vrijheid lijken vandaag de dag misschien wel de allerhoogste waarde in de maatschappij.

Dat dit zo belangrijk wordt gemaakt heeft natuurlijk een hele mooie kant. Veel mensen weten echt kleur te geven aan hun leven. Toch vraag ik me wel eens af wat de keerzijde zou kunnen zijn van deze sterke focus op het individu. En noem me maar soft of desnoods wereldvreemd, maar ik verbaas me steeds meer over de harde manier waarop mensen in Nederland met elkaar omgaan. En dan heb ik het nog geeneens over de favoriete nationale discussieonderwerpen die momenteel de boventoon voeren … Het valt me vooral op hoe mensen (publiekelijk) afgebrand worden als ze fouten maken.

Fouten, maken we die niet allemaal? Maar doordat de focus zo sterk op het individu ligt lijkt er ook een soort verharding op te treden als mensen het verprutsen. Je fout is je eigen verantwoordelijkheid, zorg dus zelf maar voor een oplossing!

In Peru lijken de mensen veel geduldiger met elkaars fouten om te gaan. Ze accepteren veel meer dat de ander niet perfect is en dat we elkaar dan soms ook uit de brand moeten helpen. En wat mij betreft zie je hier een paar hele mooie Koninkrijk principes in terug! Elkaar vergeven heeft een prijs en dat is er één die je vaak samen betaald.

Een bekend citaat van de Joods filosoof Martin Buber is ‘in relatie tot de ander word je pas jezelf’. Ik geloof dat God ons juist aan elkaar heeft gegeven om ons karakter te mogen ontwikkelen. Lopen we dan niet het risico dat als we ons allemaal van elkaar afscheiden, je misschien wel altijd je gelijk krijgt, maar juist nooit echt tot je potentie zult komen?
 

Over de blogger

Mark


Mark Liefhebber werkt met zijn vrouw Hanneke in Peru. Hij schrijft over hun leven in Peru.