Headline

< terug

Ineens is het klaar, het einde van de missie. Terug in Nederland in het dorp waar ik opgegroeid ben; zonder huis, zonder baan, zonder auto, niets. Het einde van de missie en nog geen idee over de toekomst. En nu? 

Eerst tien dagen in quarantaine, want het was een oranje gebied waar ik uit kwam. Van tevoren had ik grootse ideeën hoe ik die dagen met God zou doorkomen. Ik had bedacht dat die tien dagen een retreat zouden worden samen met God. De realiteit? Ik was moe, zo ongelofelijk moe. De eerste dagen sliep ik en had ik niet de puf om tegen God te praten. Daarna was het een ritme zoeken, hoe kom je de dagen door als je binnen moet blijven en nog geen baan hebt? Ik kon de motivatie niet vinden om tegen God te praten. 

De momenten dat ik God wel vond, vond ik ook rust. Maar toch was de motivatie ver te zoeken. Niet omdat ik boos was of gefrustreerd. Was ik God-moe? Had ik even mijn eigen ruimte nodig? 

En nu? Nu ben ik langzaam een ritme aan het bouwen. Tijdelijk aan het werk, maakt dat ik weer een doel in m'n dag heb. En nu ik ritme krijg, krijgt ook mijn tijd met God weer ritme. 

Het mooie in deze tijd, waren de kleine momentjes met God. De hele korte gesprekjes, de korte gebeden. Ik dook de Bijbel niet in en luisterde niet elke dag een podcast over God, maar had wel mijn kleine momentjes met God. En het was alsof Hij zei: 'ik weet dat je even genoeg hebt aan jezelf, ik draag je maar dwing je niet om het allemaal tegen me te vertellen.' Ik vond troost in de gedachte dat God precies wist wat er door mijn hoofd ging. Ik hoefde het niet op te schrijven of hardop uit te spreken. De 'afstand' was even goed, om nu weer met nieuwe motivatie en nieuw verlangen naar Hem toe te gaan. 

En nu? Nieuw ritme. Nieuwe tijd met Hem! 

 

Over de blogger

Barbara


Barbara woont en werkt op Ibiza voor 24-7 Prayer en NavMissions. Haar blogs gaan over haar dagelijks leven tussen de feestende mensen en hun zoektocht naar geluk.