Headline

< terug

Ik heb een talkshow in mijn hoofd. Een soort Pauw en Witteman waar een aantal figuren heel de dag door commentaar leveren op wat ik doe. Meestal zijn die stemmen een beetje zuur. Ze zeggen wat er niet goed gaat of waarom dingen anders moeten. Ze verwoorden verwachtingen van anderen, wat mensen denken, zullen denken, misschien denken, zouden kunnen denken, ongetwijfeld denken van wat ik doe of niet doe. Het klinkt een beetje zo:

- ‘Ja Jeroen, Matthijs fietst hier door het rode licht. Iets wat hij normaal gesproken niet doet, wat maak jij hiervan?’
- ‘Nou Paul, door rood licht fietsen past inderdaad niet bij Matthijs. Meestal is hij braaf en houdt hij zich aan de regels. Maar we zien hier natuurlijk wel een situatie waar er eigenlijk geen verkeer is. Die ene fietser is relatief ver weg en heeft eigenlijk nauwelijks hinder van het feit dat Matthijs hier door het rode licht fietst.’
- ‘Maar die fietser, wat denk jij dat hij denkt? Over Matthijs dan, bedoel ik.’
- ‘Ik kan me eigenlijk niet zo goed voorstellen dat die fietser dit erg vindt. Natuurlijk heeft hij groen licht en Matthijs niet, maar er is hier nauwelijks sprake van hinder. En mocht hij Matthijs toch wat kwalijk nemen, dan kan die zich waarschijnlijk goed verantwoorden. We vragen het Matthijs zelf even …’


De talkshow gaat heel de dag door. Dan ben ik in mijn hoofd mij aan het verantwoorden voor de meest triviale zaken, keuzes en gedragingen die ik doe en maak. De stemmen in mijn hoofd (nee, ik hoor geen stemmen in mijn hoofd (hint: al die stemmen ben ik zelf)) willen steeds maar weer weten waarom ik iets doe en vooral: Kunnen anderen mij iets kwalijk nemen? Heb ik iets verkeerds gedaan? Wat zullen anderen denken? Word ik nog wel geaccepteerd. Vinden mensen mij nog wel aardig?

Dat laatste is namelijk de crux. Mijn talkshow vindt dat ik door iedereen aardig gevonden moet worden. Er gebeurt namelijk Iets Groots En Verschrikkelijks als ik niet aardig gevonden wordt.

- ‘Paul, ik wil even met je naar de huidige situatie. Matthijs is helaas gedwongen hier nee te zeggen tegen zijn vrouw. Het gaat om de vraag of hij zin heeft naar Ikea te gaan. We zijn er al over uit dat dat hij in zijn recht staat. Maar wat doet dat met de relatie?’
- ‘Ik zal je dit zeggen, Jeroen: Ik ben blij dat Matthijs zijn gevoel kan verantwoorden, want ik vermoed dat er een kans is dat dit betekent dat zijn vrouw Matthijs minder aardig vindt. Het zou zelfs kunnen betekenen dat ze boos wordt. Mogelijk staat de relatie op springen en betekent dit het einde. Het blijft in dit stadium van de gebeurtenissen nog gissen.’
- ‘Dat lijkt me een punt voor actie.’
- ‘Absoluut, hier moeten iets gebeuren. Ik stel voor dat Matthijs in eerste instantie oogcontact vermijdt, dan wel haar even aankijkt, zijn verontschuldigende glimlach opzet, gevolgd door zijn ik-ben-echt-wel-aardig-glimlach. Het lijkt me goed als Matthijs daarna snel de afwas gaat doen om te zorgen dat zijn vrouw niet boos wordt.’


Die talkshow is vermoeiend. Het klopt namelijk helemaal niet wat ze zeggen. Mijn vrouw is fantastisch (en ze vindt dat ook van mij (hint: wat ik denk dat anderen denken, komt over het algemeen uit mezelf)) en dat Iets Groots En Verschrikkelijks is nog nooit gebeurd. Maar ik moet wel steeds weer wat terugzeggen, steeds weer reageren, steeds weer verantwoorden.

Ik ben niet de enige die naar mijn talkshow luistert. Op een bank in mijn hoofd kijkt nog iemand mee. Hij hoort wat er besproken wordt, kijkt me af en toe aan, vraagt zich af waarom ik eigenlijk nog luister. Regelmatig fluistert hij wat. Vaak zit ik zo in mijn talkshow dat ik het niet zo goed hoor.

Soms schuift hij daarom iets verder op de bank, om wat dichterbij te komen en wat meer in mijn oor te kunnen fluisteren. Dan legt hij zijn arm om mijn schouders om mijn aandacht te trekken. Dan hoor ik het opeens, dan hoor ik wat Hij zegt, dan denk ik: Waarom luister ik eigenlijk zo weinig naar Hem? Waarom steeds weer die talkshow? Hij fluistert er dwars doorheen. ‘Jij bent mijn geliefde kind. Ik heb het al gedaan.’
 

Over de blogger

Matthijs


Matthijs is communicatiemedewerker bij LEF Navigators en is daarnaast schrijver en blogger. Zijn blogs gaan over geloven.

Andere blogs van Matthijs zijn te vinden op www.matthijsdendekker.nl.