Headline

< terug

‘Ik geloofde als kind wel dat er een God bestond maar ik dacht niet dat Hij zich om mij bekommerde.’ Merel (20) groeit op met het idee dat geloven vooral betekent dat je op zondag netjes naar de kerk gaat. Wanneer ze in haar studententijd lid wordt van Navigators Studentenvereniging Tilburg (N.S.T.), verbaast ze zich over de manier waarop verenigingsgenoten hun geloof beleven en voelt ze zich helemaal niet op haar plek. Merel vertelt hoe ze, na een moeilijke periode, onverwachts een levensveranderende ontmoeting had met God.

‘Ik ben bij Navigators terecht gekomen door mijn broer. Hij was lid geworden van N.S.T. en de veranderingen die ik bij hem zag maakten me nieuwsgierig. Hij was veel opener geworden en als hij thuiskwam deelde hij leuke verhalen over de vereniging. Tijdens mijn introductietijd heb ik me daarom ook meteen ingeschreven.’

‘In het begin voelde ik me absoluut niet op mijn plek bij de vereniging. Het christelijke jargon zoals ‘stille tijd’ en ‘aanbidding’ zeiden mij niks. Op woensdagavonden hadden we een dispuuts-halfuur waarin we een paar ‘bekende’ aanbiddingsnummers zongen. Iedereen zong dan uit volle borst mee maar ik kende de nummers niet. Die periode voelde alsof ik op een treinstation stond in het buitenland en ik geen enkel bordje kon lezen. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht: Ik word gewoon lid-af.’

‘In de zomer na mijn eerste jaar gingen we met het dispuut op vakantie naar Tsjechië. Tijdens die vakantie trok ik veel op met dispuutsgenootjes Marjolein en Elise en werden we goede vriendinnen. Ik had ze nog maar pas ontmoet en daarom kende ik ze nog niet zo heel goed. Ze waren namelijk nog maar net teruggekomen van een discipelschaps training school (DTS). Wat me opviel aan hen was dat ze écht anders waren, ze straalden een bepaalde kalmte uit.’

‘Op donderdagavond organiseerden Elise en Marjolein spontaan een aanbiddingsdienst en uit respect voor hen besloot ik erheen te gaan. Aan het einde van de avond boden ze aan om voor mensen te bidden en ik had sterk het gevoel dat ik naar hen toe moest voor gebed. Ik liep erheen en zei: “Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik hier sta, want het gaat wel prima met me”. We baden samen en na een tijdje had een van hen de indruk dat iets me dwars zat en dat het met vergeving te maken had. Ik heb op dat moment een aantal mensen uit mijn verleden mogen vergeven.’

‘Daarna baden ze verder maar iets in hun toon klonk anders, het leek krachtiger. Op dat moment werd ik helemaal gevuld door de vrede van God. Ik voelde me slap en duizelig worden en ineens lag ik op de grond. Het is lastig uit te leggen wat ik op dat moment ervaarde, maar om een beeldspraak te gebruiken: Ik voelde me soort pruttelende pot met macaroni. Ik houd enorm van pasta en word er super blij van om een pan pasta met saus te zien pruttelen op het vuur. De geur vult dan je hele huis en daar word ik rustig en gelukkig van. Zo voelde ik me op dat moment. Het duurde misschien maar tien minuten, maar het heeft alles veranderd, dus dat waren een goede tien minuten!’

‘Sinds dat moment is mijn leven volledig anders en nu ben ik helemaal on fire voor God! Na de vakantie is Elise is mijn mentor geworden en zijn we samen veel de Bijbel ingedoken. Sinds afgelopen zomer is Marjolein mijn mentor. Elise en Marjolein zijn voor mij echt een voorbeeld in hoe ze discipelschap uitleven. Ze hebben mij dit op een hele natuurlijke manier meegegeven en nu kan ik het zelf ook weer doorgeven aan andere jonge vrouwen, daar ben ik heel enthousiast over.’

‘Wat ik aan de lezers wil meegeven is: Ga je niet aanpassen aan de wereld maar durf te laten zien dat je anders bent. Dat is juist hetgeen wat mensen aan het denken zet.’

Interview: Marlies Hoekman

Fotografie: @mirjamvanklaarbergenphotography