Headline

< terug

Toen ik een paar jaar geleden met twee ouderejaars studenten in een triade praatte over wat we belangrijk vonden aan een baan, waren we het over één ding eens: het moest waarschijnlijk wel iets zijn bij een maatschappelijke organisatie, of in elk geval met een duidelijk maatschappelijk doel. We wilden wel iets doen wat ‘echt van betekenis is’. Carrière maken of flink geld verdienen; daar draait het leven niet om.

Hoewel ik het idealisme van mijn 6 jaar jongere zelf prachtig vind, ben ik nu toch ook wel kritisch over de ideeën die ik toen had …

Niet dat we te sociaal waren; heerlijk Nijmeegs wel, sociale impact willen maken en het belang van maatschappelijke organisaties hoog in het vaandel. Het past ook bij onze millennial-kijk op het leven: een bijdrage willen hebben aan iets dat groter is dan je eigen leven, een hoger doel dienen, de wereld een mooiere plek maken.

Maar als ik nu nog eens met mijn 6 jaar jongere zelf zou mogen praten, zou ik wel een vraag hebben. Want wat bepaalt of een baan ‘van betekenis’ is? Hoewel de zorg, het onderwijs, uiteraard het Navigators studentenwerk en ook vele liefdadigheidsinstellingen prachtig werk doen, lijkt het wel alsof we alleen dat werk, waar geld bij moet, echt belangrijk vinden. Waar een maatschappelijk doel bovenaan staat. In elk geval: niet die succesvolle bedrijven, waar flink winst gedraaid wordt. Dat klinkt vies.

Maar op een gegeven moment stelde ik mezelf de vraag: als ik geniet van een lekker drankje bij een café, een nieuwe keuken in ons huis of mijn auto laat maken bij een garage … en als ik ook het idee heb dat God me die dingen gunt … doe ik die bedrijven dan recht als ik alleen non-profit organisaties als ‘van betekenis’ bestempel? Ben ik niet hypocriet, als ik wel hun diensten en producten consumeer, maar altijd een liefdadigheidsinstelling of zorgorganisatie hoger bestempel?

Eerlijk gezegd ben ik huiverig dat alle christenen de non-profit in vluchten, uit angst voor winst, geld, ondernemerschap en succes. Laten we succes en winst niet als iets vies gaan zien. Immers, de boom van psalm 1 die altijd vrucht draagt en waarbij ‘alles gelukt’ klinkt toch ook best wel als succes. Ik denk dat er in het paradijs meer succes was dan teleurstelling, en dat is een understatement.

Ik krijg wel eens bewondering dat ik bij een zendingsorganisatie werk, maar eerlijk gezegd is het soms ook wel lekker makkelijk om bij een organisatie te werken waarvan het leiderschap al voor je nagaat of je doelen wel ethisch zijn en waarvan de doelen heel dichtbij je persoonlijke doelen liggen. Ik heb eerlijk gezegd meer bewondering voor die professionals die zich, in sommige gevallen dagelijks, moeten afvragen hoe ze zich willen positioneren ten opzichte van de keuzes van hun werkgever.

Hulde aan die christenen die juist ook in die sectoren trouw en met verantwoordelijkheid aan het werk zijn. Die goed zijn in hun vak en hun talent gebruiken. Die afdelingsleider of directeur worden omdat ze door God gezegend zijn met brains en een goed karakter. Die goed geld verdienen. En niet alleen omdat ze dan kunnen geven; maar allereerst omdat ze hun Godgegeven talent gebruiken om relevant bezig te zijn in de maatschappij. Die goed nieuws uitleven richting hun collega’s en klanten. En laten zien dat het leven meer is dan lief doen; het is ook gewoon ‘leven’. Lekker op je bank hangen en uitrusten, een goed glas wijn, de auto waarmee je naar je familie rijdt. Mensen die dat produceren, die hebben zeker een zinvolle baan.

 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk