Headline

< terug

Wauw, wat was ik blij! Op mijn tweede, werden mijn zus en ik verrast met de boodschap dat we een broertje of zusje zouden krijgen. Mijn zusje werd geboren op een warme Koninginnedag terwijl menigtes buiten liepen te feesten in oranje outfits. De gynaecoloog was er zelfs even tussenuit geglipt om mee te doen aan het feestgedruis. De bevalling zou toch nog heel lang duren, dacht ze. Dat bleek niet het geval.

Plotseling ging alles heel snel. De gynaecoloog moest zich met spoed door het feestgedruis wurmen om op tijd terug te zijn. Met zweetdruppels op haar voorhoofd kwam ze het ziekenhuis weer in gerend. Dat had ze niet zien aankomen. Haar focus was op het grootse feest, terwijl het iets meer op het kleine meisje had moeten zijn. Daar was ze: onze Hanna. Een heel bijzonder meisje, met een chromosoompje extra, van wie ik zoveel leer over Jezus.

Net als de gynaecoloog, kan ik me ook afvragen: waar focus ik op? Soms staan we in het luide feestgedruis van het leven en zien we niet dat God ons wijst op de rijkdom die te vinden is in een meisje met Downsyndroom. Bij Jezus zijn dingen vaak zo anders dan verwacht. Hij nodigt ons uit voor een ‘Koninkrijk op de kop’ waar de kleinste juist groot is, geven beter is dan ontvangen en de laatsten de eersten zijn. Snap jij het nog? Hanna herinnert mij eraan dat dit grootse, meeslepende Rijk komt in kleine verpakkingen, in het onopvallende. De Vader ziet hoe mijn zusje stilletjes bij mijn bed komt zitten als ik ziek ben en fluistert: ‘Ik hou van jou hoor’, en Zijn ogen glinsteren van trots. Wat denk je dat God viert in jouw leven? Vraag het Hem eens. Het zou maar zo kunnen dat Hij dingen noemt waar jij nooit aan had gedacht. Dat appje naar die vriendin, een glimlach naar een passerende wandelaar, het stille gebed voor een buurman, het meeleven en meevieren met anderen en even een knuffel geven en fluisteren: ‘Ik hou van jou hoor’. Net als Hanna, mogen we het Koninkrijk binnenkomen als kinderen. Je zult in de hemel ontdekken, dat die paar broodjes en visjes die ze kon geven, een maaltijd voor duizenden bleek te zijn. 

Toen Jezus geboren werd, was er misschien ook wel een feestje aan de gang in het paleis van Herodes. De gasten van Herodes waren vast niet gekleed in oranje, maar dit oogde waarschijnlijk meer als ‘the place to be’ dan een oude stal. Jezus sliep in een krakkemikkige voederbak, in de stinkende lucht van de dieren, omringt door herders die al weken niet gedoucht hadden. Het slaapgebrek vanwege lieve baby Jezus was voor Maria en Jozef waarschijnlijk ook niet mis en ze moesten ook nog eens halsoverkop vluchten naar een ander land. Jezus’ leven was zonder zonde, maar het was niet perfect. Toen Hij het timmermansvak leerde van Jozef, zal Hij vast zo nu en dan met de hamer op zijn duim hebben geslagen. Hanna heeft naast het syndroom van down, ook een autismespectrumstoornis. Dit komt voor haar vaak met flinke uitdagingen. Frustraties over spullen die op een verkeerde plek liggen, harde geluiden en dingen die anders lopen dan gepland. Wanneer Hanna gefrustreerd, overprikkeld of verdrietig is en ik mijn hele batterij aan geduld moet inzetten, is de Vader niet verbaasd en zijn liefde niet wankelbaar. Dus is je leven rommelig, chaotisch, heb je te maken met frustratie, is alles even te veel en heb je iets te vaak met de hamer op je duim geslagen? Welkom bij de club. De club van gebroken levens en aarden vaten, die het zo graag goed willen doen. Gelukkig kunnen lege, aarden vaten worden gevuld en is het in de zwakte, waarin de kracht van Christus zichtbaar wordt.

Hanna zal deze column nooit kunnen lezen of begrijpen, maar voor God is zij de parel van grote waarde voor wie Hij alles zou verkopen, om haar te winnen. Ze kan letterlijk niks doen om zijn liefde te verdienen en toch houdt Hij zoveel van haar. Jij en ik kunnen misschien meer dan Hanna, en toch heeft Hij ons niet anders lief. We mogen bij Hem komen in gebrokenheid en imperfectie. Juist wanneer het rommelig en ingewikkeld is, wordt daar geheel onverwachts iets heel bijzonders geboren. Iets wat echt een feestje waard is.

Marlies Hoekman