Headline

< terug

Oh, wat had ik er zin in! Rugtas ingepakt, broodjes en lekkere snoepjes mee en ik wist natuurlijk al naast wie ik ging zitten in de bus: mijn beste vriendin! Vond jij schoolreisjes vroeger ook zo’n feestje? Toen ik in groep 5 of 6 zat gingen wij met de klas naar de Julianatoren in Apeldoorn. Mijn favoriete attractie was de ‘rodelbaan’, daar ging ik zeker in! Er was alleen één attractie die ik beter niet had kunnen kiezen ...

Daar stonden we: in de rij voor het spookhuis! Ik vond mezelf echt zo stoer en dapper dat ik dit durfde. In gedachten hoorde ik me al trots aan mijn zus vertellen dat ik dit ritje had gemaakt. Er was alleen een probleem: de rij was gigantisch lang. Hoe lang we er precies stonden weet ik niet meer, maar voor mijn gevoel was het úren. Mijn beste vriendin was er al aardig klaar mee. ‘Kunnen we niet gaan?’ ‘Dit duurt zo lang!’ Maar nee, ik had mijn keuze gemaakt. Ik zou en moest in het spookhuis want dat was stoer en ik had er al uren en uren (waarschijnlijk een kwartier) in geïnvesteerd. Langzaam begonnen mijn klasgenootjes af te druipen en zelfs mijn beste vriendin, die inmiddels doorhad dat ik onvermurwbaar was, verliet de rij. Daar stond ik, tussen allemaal kinderen die ik niet kende en met nog een heleboel tijd te gaan.

Eindelijk was het zover. Ik was aan de beurt. Helemaal opgewonden liep ik het spookhuis binnen. Maar daar was het een behoorlijk onaangenaam ontwaken. Ik zag de enge poppen, spinnenwebben en skeletten aan de muur hangen en het kwartje viel: dit was geen goed idee. Inmiddels zat ik al in het karretje. Oh nee, wat nu? De realisatie en zelfkennis kwam wat laat: dit was echt niks voor mij! Ik heb vervolgens het hele ritje mijn ogen en oren dichtgehouden en in mijn hoofd ‘Jezus is de goede Herder’ geneuried. Mijn buurmeisje in het karretje vond het maar wat gek: dan sta je úren in de rij en dan doe je dat: wat zonde!

Ik kan nu wel lachen als ik eraan terugdenk en voor een deel herken ik me er nog steeds in. Als ik eenmaal een beslissing of plan heb gemaakt, dan ga ik daar echt voor. Maar wat als er een beste vriendin (of Vriend) is die naast me staat in de rij, mij liefdevol op de schouders tikt en zegt: ‘Marlies, dit is het niet (meer). Kom: laten we een ander pad inslaan?’ Ben ik dan bereid om mijn plannen en ideeën los te laten?


Eerder gemaakte keuzes voelen soms veiliger
dan een stap in het onbekende ...

Wie weet tikt onze Vriend nu ook op jouw schouder? Heb je ergens voor gekozen, wat voor een periode goed was, maar inmiddels past die jas niet meer? Of mogelijk heb je een sterk gevoel van verantwoordelijkheid, want ‘je hebt dit toch toegezegd’ of ‘het is altijd zo gedaan’, maar je moet er alles aan doen om iets levend of hetzelfde te houden. Is er in jouw leven een plek, relatie, activiteit, groep, gewoonte of iets dergelijks, waarvan je allang doorhebt dat het niet (meer) is wat God voor je bedoeld heeft, maar blijf je toch nog vasthouden? Iets nieuws ondernemen kan heel avontuurlijk klinken, maar de realiteit is dat ‘wat was’ en eerder gemaakte keuzes soms toch veiliger voelen dan een stap in het onbekende. Het oude loslaten en een ander pad inslaan, komt met veel nieuwe vragen en uitdagingen; dat merken we in de transitie bij Navigators ook.

Hoe tof dat wij zo’n onveranderlijk goede God hebben die ons uitnodigt om mee te bewegen in zijn nieuwe plannen; de goede werken die Hij voor ons heeft voorbereid. Onze goede Herder, wiens stok en staf dit koppige schaapje altijd de weg wil wijzen. Die weet dat het grasveld waar je altijd zo graag kwam, braak ligt en er een nieuwe weide is. Het pad ernaartoe is mogelijk alsnog hobbelig en eng: hier ben je nog nooit geweest! Maar Hij kent je en Hij weet de weg. Leg je hand maar in de Zijne, stap uit die rij en ga lekker ontdekken welke ‘attractie’ Hij voor jou heeft uitgekozen. Misschien is het wel de rodelbaan!