Headline

< terug

Bovenstaande gedachte: ‘dat regel ik wel even’ gaat regelmatig door mijn hoofd. Of het nu gaat om voldoende partners vinden om mijn werk financieel te dragen, om studenten die willen deelnemen aan een groep, of om een project te starten ... met mijn pro-activiteit en initiatiefrijkheid krijg ik, laat ik eerlijk zijn, wel veel gedaan. De afgelopen jaren is er van alles van de grond gekomen, waar ik God heel dankbaar voor ben.

... juist ja: waar ik God dankbaar voor ben. Niet mezelf. Want ik heb door de jaren heen geleerd, en gezien, dat ikzelf niet het verschil kan maken in projecten of mensen. Dat ik van alles kan proberen, en allerlei mensen kan benaderen, maar dat ik het uiteindelijk níet kan regelen. Pijnlijk, want graag heb ik het zelf in de hand. Dan kan ik ook trots zijn op mezelf. Of boos, als het niet lukt. En daarvan leren, zodat het de volgende keer wel lukt. Dan heb ik controle.

Maar die controle, die hebben we niet. Dus zojuist hoorde ik mezelf in een spraakberichtje aan een collega-studentenwerker vertellen dat we dingen niet kunnen forceren. En als er geen mensen zijn om iets op te pakken, dat wij alleen maar kunnen investeren in discipelschap en bidden: bidden dat God mensen stuurt, en discipelschap zodat in mensen mogelijk op termijn een vuurtje groeit om iets in zijn koninkrijk te gaan doen. Maar dat is een lange termijn gedachte, waarbij we ook nog eens het resultaat totaal los moeten laten. Dat is niet zo aantrekkelijk ... ;-)

Als we toch eens dingen konden forceren… bijvoorbeeld financieel: mijn moeder zei vroeger vaak ‘het geld groeit me niet op de rug’, andere ouders zeiden ‘we hebben geen geldboom in de tuin staan!’. Geld groeit niet vanzelf. Of groei van een team of project. Soms zie ik het gebeuren, maar soms breken dingen bij de handen af. Stoppen mensen eerder met een project dan ik had gehoopt, of komt het zelfs niet tot beginnen. 

Pas had ik het nog, met een studentengroep: ik had een prachtig plan, en een groepje geïnteresseerden. Maar een paar mensen zeiden af, en – eigenlijk intuïtief tegen beter weten in – vroeg ik nieuwe mensen, maar geen van hen stapte in. Ik ben nog op hetzelfde punt als waar ik was. Ongemakkelijk. Ik vond het een goed plan. Maar wat als God hier andere gedachtes over heeft? Mag God zijn koninkrijk bouwen, en mag Hij dan ook bepalen hoe het eruit komt te zien? Waar mijn tijd naartoe gaat, mijn energie, mijn focus?

Nou, eerlijk gezegd vind ik dat wel een moeilijk ding, maar ik begin het te leren. Ik begin te zien dat de dingen waar God zijn leven geeft, dat ik maar het beste daarin kan volgen. Dat mijn plan het nooit wint van het Zijne.

En dus groei ik. Mijn ego leer ik stukje bij beetje aan de kant schoppen, en ik groei. In overgave, in vertrouwen. In observeren, wat Gods Geest van plan lijkt te zijn, waar Hij aan het werk is. Ik groei in avontuurlijk Jezus volgen, in flexibel zijn, en soms: soms ook even stil staan. Even niks regelen. En luisteren naar het geluid van de wind.
 

Over de blogger

Philinde


Philinde is stafmedewerker in Nijmegen en vertelt in haar blogs over thema's in haar leven en haar werk